All Chapters of จับเจ้าทะโมนมาเป็นชายา: Chapter 41 - Chapter 50

ภายในห้องหอที่ถูกจัดแต่งอย่างวิจิตร กลิ่นหอมกำยานลอยอวลละมุนจมูก ทว่าบรรยากาศกลับตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก หลังจากฉีเยี่ยนฟางระเบิดโทสะใส่สามีจนสิ้นแรง นางก็โผเข้ากอดเขาไว้แน่น สะอื้นไห้ปานจะขาดใจราวกับจะใช้หยาดน้ำตาชะล้างความอัดอั้นทั้งหมดออกมาองค์ชายอิ้งเยว่ ยังคงคุกเข่ามือกำแน่นจนข้อนิ้วขาวโพลน เขาพยายามข่มกลั้นอาการคันยุบยิบที่ลามไปทั่วผิวหนังจากการสัมผัสสตรี ร่างเปลือยเปล่าที่ซบลงบนอกกว้างของเขาประหนึ่งเปลวไฟที่แผดเผาความอดทน เขาฝืนกายสุดกำลังเพื่อมิให้เผลอสะบัดร่างนางออกไปให้พ้นตัวความผิดพลาดที่เกิดขึ้น... เขาถือว่าเป็นบาปของเขาเพียงผู้เดียว ในเมื่อทำผิดต่อนางมามากพอแล้ว จึงมิอาจตัดใจลงมือทำร้ายนางให้บอบช้ำไปมากกว่านี้แต่แล้วสตรีที่เพิ่งสำแดงฤทธิ์เดชกลับสงบลงฉับพลัน ร่างกายที่เคยสั่นเทากลับอ่อนระทวยปวกเปียก อาการป่วยเรื้อรังแต่กำเนิดกำเริบขึ้นเพราะอารมณ์ที่รุนแรงเกินรับไหว องค์ชายอิ้งเยว่จำต้องยื่นแขนออกไปรับร่างที่หมดสติไว้ในอ้อมกอดเป็นครั้งแรก เขาเขย่านางเบาๆ พลางร้องเรียกด้วยความตระหนก“ฉีเยี่ยนฟาง! เจ้าเป็นอะไรไป... ใครอยู่ข้างนอก! รีบเข้ามาเร็วเข้า!”ไร้เสียงตอบรับ ลำแขน

ภายในโถงกว้างบนเรือนแพหลังใหญ่ บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอายคาวปลาและความกดดัน บัดนี้ถึงคราวของเจียวลู่ได้สำแดงฝีมือ เมื่อโม่โฉวผู้นำเผ่าเฉวี่ยนหรงออกปากยกหน้าที่ทรมานเชลยให้เขาเป็นผู้ดูแลเด็กหนุ่มขยับยิ้มเจ้าเล่ห์ ถือโอกาสชี้นิ้วสั่งการเหล่ายอดฝีมือ ไม่เว้นแม้บิดาตนเอง รวมถึงท่านอาหยวนคุณและอาหลิวหยาง ให้ขยับปรับเปลี่ยนท่วงท่าของเชลยตามใจชอบวั่งซูถึงกับหน้าตึงจนเส้นเลือดข้างขมับเขม็ง ความหงุดหงิดแล่นริ้วขึ้นมาจุกอกที่ต้องมารับคำสั่งลูกชายไม่เอาไหนต่อหน้าผู้อื่น ช่างไร้เหตุผลและเสียหน้านัก! เขาได้แต่ข่มกลั้นอารมณ์เดือดดาลไว้ในใจ 'ฝากไว้ก่อนเถอะเจ้าลูกอกตัญญู เสร็จเรื่องเมื่อไหร่ ข้าจะคิดบัญชีให้ทบต้นทบดอก!' แม้แค้นเคืองเพียงใด วั่งซูก็ทำได้เพียงกระชากคอเสื้อรัชทายาทแห่งเมืองเฮ่าจิ้น ลากถูลู่ถูกังมา ก่อนถีบส่งให้ร่างที่สะบักสะบอมนั้นล้มลุกคลุกคลานไปคุกเข่าลงเบื้องหน้าเจียลี่ทางด้านหยวนคุณ รับหน้าที่แก้มัดเจียลี่ ก่อนกระชากร่างบางให้ยืนขึ้นเต็มความสูง แล้วรวบมือทั้งสองข้างมัดโยงขึ้นเหนือศีรษะจนวงแขนตึงเขม็ง ส่วนหลิวหยาง รีบกุลีกุจอไปลากเก้าอี้มาสองตัวตามคำบัญชาเจียวลู่ผายมือเชื้อเชิญ

ยามซื่อ (09.00 - 11.00 น.) ณ หน้าเรือนหมู่ตานฮวาฉีเยี่ยนฟางตื่นขึ้นเป็นคนแรก หลังจากปล่อยให้องค์ชายอิ้งเยว่ฟุบหลับบนโต๊ะข้างฝาในห้องหอตลอดทั้งคืน นางก้าวออกมาจากห้องด้วยสภาพอิดโรย อาภรณ์สีขาวบางเบาพริ้วไหวตามแรงเดิน ดวงตาเรียวหม่นแสงมองหาเสี่ยวซิน บ่าวผู้ซื่อสัตย์ที่คาดว่าคงรออยู่ไม่ไกลฝ่ายบ่าวรับใช้เมื่อเห็นนายสาวปรากฏตัว ก็รีบเข้าไปปรนนิบัติทันที "พระชายา ตื่นแล้วหรือเพคะ"ฉีเยี่ยนฟางพยักหน้าเบาๆ ใบหน้าซีดเซียวดูไร้เรี่ยวแรง "เสี่ยวซิน องค์ชายรองยังทรงหลับลึกอยู่ในห้องหอ เจ้ารีบไปเตรียมการตามประสงค์ของพระองค์เถิด เมื่อคืนก่อนเข้ารื้อฟื้นความหลัง ทรงรับสั่งกับข้าว่าอยากเสวยพระกระยาหารหน้าเรือน เพื่อชมความงามของเหล่าพฤกษาให้สำราญพระทัย""เสวยไปพลางรับลมเย็นไปพลาง เช่นนี้ช่างสุนทรีย์นักเพคะ" เสี่ยวซินยิ้มกริ่ม "องค์ชายคงทรงอยากให้พระชายาได้เปลี่ยนบรรยากาศเพื่อฟื้นฟูร่างกายโดยเร็วเป็นแน่""สภาพร่างกายของข้าในยามนี้... เจ้าพูดก็ไม่ผิดนัก" เยี่ยนฟางตอบเสียงแผ่ว"โถ... สภาพอิดโรยของพระชายา คงเพราะต้องตรากตรำถวายงานพระสวามีอย่างหนักมาทั้งคืนสินะเพคะ" เสี่ยวซินทำตาเล็กตาน้อยอย่างเย้าหยอก "

หน้าต่างห้องบรรทมถูกเปิดแง้มไว้ตั้งแต่เมื่อคืน สายลมเย็นฉ่ำพัดผ่านเข้ามาเบาๆ พาเอากลิ่นหอมกรุ่นของดอกกว๋อฉว้าขจรขจายอบอวล ลอยเข้ามากระทบจมูกของหนุ่มน้อยที่ยังคงนอนขดตัวอยู่บนเตียงกว้างมาหลายชั่วยาม“ข้าอยู่ที่ใดกัน? ...” เสียงแหบพร่าพึมพำกับตนเองอย่างเลอะเลือน นอกจากความรู้สึกไม่คุ้นชินต่อสถานที่แล้ว เขายังรู้สึกเจ็บแปลบที่หน้าผาก เมื่อยกมือขึ้นสัมผัสจึงพบว่ามีผ้าพันแผลถูกโพกไว้อย่างมิดชิด ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ คือความรู้สึกหนักอึ้งบริเวณใต้ราวนม เมื่อก้มลงมองก็พบลำแขนแกร่งโผล่พ้นผ้าแพรสีหวาน โอบรัดร่างของเขาเอาไว้แนบแน่น... และดูเหมือนจะโอบกอดเช่นนี้มาตลอดทั้งคืนอันฉีกะพริบตาปริบๆ ตัดสินใจพลิกกายกลับไปเผชิญหน้ากับเจ้าของวงแขนนั้น ดวงตาดำขลับภายใต้แพขนตางอนจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาที่หลับตาพริ้มอย่างไม่รู้อีโหน่อีเหน่ จังหวะการหายใจที่สม่ำเสมอบ่งบอกว่าอีกฝ่ายกำลังดิ่งลึกสู่ห้วงนิทราและคงไม่ตื่นขึ้นมาง่ายๆ“คนชั่ว!” อันฉีกัดฟันกรอด ความเจ็บใจแล่นริ้วขึ้นมาเมื่อรู้ว่าถูกคนผู้นี้ฉวยโอกาสเอาเปรียบอีกแล้ว เขาเงื้อหมัดขึ้นสุดแขน หมายจะสั่งสอนคนเลวให้สำนึก หรือให้กระอักเลือดตายคามื

หลังจากแยกกับเสี่ยวซิน อันฉีรุดหน้าไปยังห้องพักในเรือนบ่าวอย่างรวดเร็ว เขารื้อค้นหีบไม้คู่ใจจนพบห่อเงินที่ซุกซ่อนไว้ใต้กองเสื้อผ้า นิ้วเรียวรีบคว้ามันออกมาพร้อมกับใบผ่านทาง ที่นอนนิ่งอยู่ในกล่องเครื่องเขียนใต้เตียง เมื่อตรวจสอบจนมั่นใจว่าเอกสารสำคัญอยู่ครบ เขาก็ลอบถอนใจด้วยความโล่งอกหนุ่มน้อยก้มมองอาภรณ์สตรีบนร่างครู่หนึ่ง แม้มันงดงามเพียงใดแต่มิได้สะดวกต่อการเดินทางไกลแม้แต่น้อย เขาตบห่อเงินในอกเสื้อเบาๆ พลางยิ้มกริ้ม "รอให้พ้นเขตวังไปได้ก่อนเถิด ข้าจะหาซื้อชุดบุรุษที่สง่างามสมตัวมาสวมให้หนำใจ"ดวงตารีเรียวดุจเมล็ดซิ่งกวาดมองข้าวของของพี่ไป๋หลาน วางเป็นระเบียบอยู่อีกฟากของห้อง ความผูกพันเล็กๆ ในช่วงหลายวันที่ผ่านมาทำให้เขาอดใจหายไม่ได้ อันฉีถอนใจยาวสะบัดความอาลัยทิ้งไป แล้วก้าวออกจากห้องมุ่งหน้าสู่ประตูวังทันทีใช้เวลาเพียงสองก้านธูป หนุ่มน้อยในคราบหญิงงามก็มาถึงประตูเมือง ทหารในชุดเกราะเงินวาววับสองนายยืนตระหง่านถือหอกค้ำกายดูน่าเกรงขาม อันฉียื่นใบผ่านทางให้ด้วยท่าทีนิ่งสงบ ทหารฝ่ายขวารับไปตรวจตราอักษรทุกตัวอย่างถี่ถ้วน เมื่อไม่พบสิ่งผิดปกติจึงพยักหน้าอนุญาตให้เขาผ่านไปได้ทันทีที่