All Chapters of จับเจ้าทะโมนมาเป็นชายา: Chapter 31 - Chapter 40

ท่ามกลางทัศนียภาพอันเงียบสงบของป่ากว้าง ท้องฟ้าครามสดใสเบื้องบนถูกบดบังด้วยเรือนยอดไม้หนาทึบ แสงแดดรำไรทอประกายระยิบระยับลงกระทบผิวน้ำในลำธารสายเล็กที่ไหลรินอย่างอ้อยอิ่ง หลังพุ่มไม้เขียวขจีที่ซ่อนเร้นจากสายตาผู้คน สองร่างหนุ่มฉกรรจ์กำลังพัวพันกันด้วยไฟปรารถนาที่ยากจะดับมอดฉีอันฉีใช้ฝ่ามือเรียวเล็กลดแรงปะทะโดยการดันไหล่หนาของท่านพี่ชุนเอาไว้ พลางหอบหายใจถี่กระชั้น "ช้าก่อน...""เจ้ามีอะไรจะพูด?" สุรเสียงทุ้มต่ำถามขึ้นด้วยลมหายใจหอบพร่า ขณะที่เขากำลังทอดกายอยู่เหนือร่างของหนุ่มน้อยผู้มีนัยน์ตาหวานเยิ้ม"เวลาเช่นนี้ ไฉนท่านยังเอาเปรียบข้า" หนุ่มน้อยท้วงถามพลางปรือตามอง"ข้าเอาเปรียบเจ้าอย่างไร?" ชายหนุ่มผู้ยังอยู่ในอาภรณ์ครบถ้วนชะงักงัน หยุดการเคลื่อนไหวทุกอย่างไว้ชั่วคราว"ท่านดูสิ เสื้อผ้าของข้าล้วนถูกถอดออกจนสิ้น... แต่ท่านกลับยังสวมใส่มันครบถ้วน" เมื่อได้รับคำอธิบาย องค์ชายอิ้งเยว่ในคราบทหารยามหนุ่มก็ยกยิ้มมุมปากเพียงบางเบา ก่อนจะเร่งรีบปลดเปลื้องอาภรณ์ของตนออกโดยมีฉีอันฉีคอยช่วยเหลือด้วยแรงปรารถนาที่สอดประสานไม่นานนัก ผืนป่าแห่งนี้ก็กลายเป็นวิมานดิน สองร่างเปลือยเปล่าทอดกายลงบนก

หลังจากลงเล่นน้ำในลำธารหลังอุทยานจนเหนื่อย องค์ชายอิ้งเยว่พาฉีอันฉีเดินลัดเลาะไปตามเส้นทางสายหนึ่ง ซึ่งเป็นทางลัดเชื่อมระหว่างตำหนักส่วนพระองค์กับตำหนักร้าง เส้นทางนี้เคยรกชัฏและเงียบเหงา ทว่าบัดนี้กลับเปลี่ยนไปราวกับคนละสถานที่ ฉีอันฉีเดินเคียงข้างท่านพี่ชุนของเขาอย่างอารมณ์ดี สองมือเกาะแขนอีกฝ่ายไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ใช้เวลาไม่นาน ก็มาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าสิ่งปลูกสร้างขนาดใหญ่ที่ตั้งตระหง่าน ตัวตำหนักทาด้วยสีขาวสะอาดตา รูปทรงถูกออกแบบอย่างพิถีพิถันด้วยการผสมผสานศิลปะจีนและตะวันตกเข้าด้วยกันอย่างลงตัว งดงามแปลกตาจนฉีอันฉีถึงกับตะลึง“ที่นี่คือที่ใดกัน?” “ตำหนักส่วนพระองค์ขององค์ชายอิ้งเยว่”เขาตอบตามตรง ความจริงอิ้งเยว่อยากบอกความลับนี้แก่ฉีอันฉีนานแล้ว แต่เกรงว่าหนุ่มน้อยจะรับไม่ได้ จึงเลือกวิธีบอกอ้อมๆ พร้อมกับคอยสังเกตปฏิกิริยาของคนข้างกาย“ห๊า!” “เจ้าว่าที่นี่งดงามหรือไม่?” “ดะ...เดี๋ยวก่อนสิ! เวลานี้ใช่เวลามาถามว่าที่นี่งามหรือไม่เรอะ! ท่านรีบบอกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ ท่านพาข้ามาที่นี่ทำไม!” “เจ้ากลัวรึ?” “ไม่ให้ข้ากลัวได้อย่างไร! หากองค์ชายอิ้งเยว่ประทับอยู่ข้างใน ท่านกับข้า! มิหั

ณ อาณาบริเวณตำหนักไฉ่หงยามไฮ่... ภายใต้แสงจันทร์ที่สาดส่องลงมาอย่างสลัว ร่างทหารองครักษ์หวังเหล่ยเร้นกายอยู่ในเงามืดใต้ต้นฮวงหัวหลี่ข้างตำหนักส่วนพระองค์มาเนิ่นนาน สายตาของเขาจับจ้องทุกการกระทำของคนทั้งสองอย่างมิอาจวางตา ทว่าความจริงที่ปรากฏเบื้องหน้านั้น กลับเป็นสิ่งที่เขายากจะยอมรับได้ความสัมพันธ์ลึกซึ้งระหว่างองค์ชายอิ้งเยว่กับฉีอันฉี มิใช่เพิ่งเกิดขึ้นเป็นครั้งแรก ทว่าองค์ชายรองผู้สูงศักดิ์กลับทุ่มเทรักหมดหัวใจให้แก่เด็กหนุ่มบ้านนอกผู้นี้อย่างไม่ลืมหูลืมตา ทั้งที่ข้างกายยังมีชายาเยี่ยนฟางประทับอยู่ทั้งคนแต่ไหนแต่ไรมา องค์ชายอิ้งเยว่ทรงมีชื่อเสียงว่าเป็นผู้ไร้หัวใจ ไม่เคยสนพระทัยในความรักหรือกามารมณ์ ทรงเมินเฉยต่อสนมนางในนับสิบราวกับพวกนางเป็นเพียงธาตุอากาศ มิเคยเรียกหาผู้ใดให้มาอุ่นเตียงในยามค่ำคืน ทว่าเหตุใดกับเด็กหนุ่มผู้เย้ายวนคนนี้ องค์ชายถึงยอมลดตัวลงไปเกลือกกลั้วครั้งแล้วครั้งเล่าหากว่ากันตามจริง ความรักระหว่างบุรุษมิใช่เรื่องแปลกใหม่ที่มีในใต้หล้า หวังเหล่ยเองก็มิใช่ผู้มีจิตใจคับแคบ ทว่าในแง่ของเหตุผล องค์ชายไม่ควรรับฉีอันฉีไว้ในสถานะเช่นนี้ ประการสำคัญ... เขาคือน้องชาย

หลังจากอันฉีก้าวเท้าเข้ามาภายใน บุรุษร่างเล็กในอาภรณ์สตรีก็กวาดตามองไปทั่วห้องทันที ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าทำให้หัวใจของเขาหล่นวูบ พี่หญิงมีสภาพทรุดโทรมยิ่งกว่าครั้งไหนๆ ใบหน้าที่เคยงดงามล่มเมืองบัดนี้ซีดเซียวไร้สีเลือด เส้นผมยาวสลวยที่เคยเกล้าไว้อย่างประณีตถูกปล่อยสยายยุ่งเหยิงถึงเอว ขณะที่ร่างบอบบางนั่งเอนกายพิงหมอนใบใหญ่อยู่บนเตียงอย่างอ่อนแรงเสี่ยวซินรีบดึงผ้าแพรขึ้นคลุมช่วงล่างให้นางอย่างมิดชิด ก่อนจะถอยลงไปนั่งที่พื้น กุมมือผู้เป็นนายไว้แน่นพลันเงยหน้ามองเจ้านายน้อยด้วยสายตาที่มีความหวัง ในมุมหนึ่งของห้อง องครักษ์หวังเหล่ยยืนสงบนิ่งอยู่ริมหน้าต่าง เขาเอี้ยวตัวกลับมามองผู้มาใหม่ด้วยสายตาคมปลาบดุจพยัคฆ์ สายตาคู่นั้นจับจ้องน้องชายของพระชายานิ่งงันจนยากจะคาดเดาความหมายว่าเขากำลังคิดอ่านสิ่งใดอยู่ร่างสูงในเครื่องแบบทหารก้าวเดินสวนออกไปเงียบๆ หลังจากสังเกตการณ์จนพอใจ โดยไม่ปริปากพูดแม้แต่ครึ่งคำ อันฉีรีบเบี่ยงกายหลีกทางให้ด้วยสัญชาตญาณ“อันอัน... เจ้ามาแล้วหรือ” เสียงสั่นพร่าของพี่หญิงเอ่ยเรียกเขาเป็นคนแรก“พี่หญิง ข้ามาแล้ว!” อันฉีถลาเข้าไปหาคนเจ็บบนเตียง สวมกอดนางไว้เต็มอ้อมแขน ฉีเ

หวังเหล่ยองครักษ์หนุ่มชายตามองอันฉี ที่ยืนเกาะแกะอยู่ข้างกายเสี่ยวซินแวบหนึ่ง ก่อนจะหันมาทางพระชายาซึ่งนั่งรอฟังความอย่างตั้งใจบนม้าหิน เขาโน้มตัวลงทูลรายงานด้วยน้ำเสียงนอบน้อม “กระหม่อม เกรงว่าพระชายาจะเตรียมองค์ไม่ทันการณ์ จึงเร่งมาส่งข่าวแต่เนิ่นๆ พ่ะย่ะค่ะ”“ท่านมาแจ้งเอาป่านนี้ ยังกล้าเรียกกว่าเนิ่นๆ อีกหรือ!” อันฉีโพล่งขึ้นอย่างเหลืออด “หากอยากบอกแต่เนิ่นๆ ไฉนไม่มาเสียตั้งแต่วันก่อนเล่า!”“อันอัน ไม่เอาน่า... เจ้าอย่าเสียมารยาทสิ”เมื่อถูกปราม อันฉีจึงได้แต่นิ่งงันก้มหน้างุด เขาแน่ใจว่าองครักษ์ผู้นี้รู้ความลับหมดแล้ว ทั้งเรื่องที่เขาเป็นบุรุษหาใช่สตรี และเรื่องความสัมพันธ์ทางสายเลือดกับพี่หญิง ทว่าในเมื่ออีกฝ่ายมิได้เอาความ ย่อมเดาได้ไม่ยากว่าหากมิใช่เพราะเห็นแก่หน้าพี่หญิงของตนแล้ว จะเป็นเพราะเหตุใดได้อีกถึงกระนั้น อันฉีก็ยังรู้สึกตะขิดตะขวงใจ สายตาของหวังเหล่ยที่เหลือบมองมาถึงสามครานั้นแฝงความนัยแปลกๆ ราวกับไม่ชอบขี้หน้าเขา... แต่ด้วยเหตุผลกลใดกันเล่า เขาเผลอไปทำอะไรให้ทหารหน้าเหม็นผู้นี้เคืองใจตอนไหน?ฉีเยี่ยนฟาง ลุกขึ้นยืนพลางค้อมศีรษะประสานมือคารวะ “ท่านองครักษ์...”อีกฝ