All Chapters of จับเจ้าทะโมนมาเป็นชายา: Chapter 51 - Chapter 60

ยามเซิน (๑๕.๐๐ – ๑๖.00 น.) บนเส้นทางสายยาวที่ทอดตัวไกลสุดสายตา อาชาหนุ่มสองตัวควบตะบึงฝ่าฝุ่นตลบมาแต่ไกล ครั้นเข้าใกล้ริมฝั่งแม่น้ำว่านฉวน องค์ชายอิ้งเยว่ออกแรงรั้งบังเหียนเพื่อหยุดพาหนะคู่ใจ เมื่อฝีเท้าอาชาผ่อนจากควบเร็วเป็นเดินเหยาะ ร่างสูงพลันเอี้ยวตัวหันไปมองทหารคนสนิทที่ชะลอม้าตามหลังมาไม่ห่าง“อาเหล่ย พักที่นี่สักครู่เถิด” “พ่ะย่ะค่ะ” หวังเหล่ยผงกศีรษะรับคำบุรุษในชุดสีน้ำเงินเข้มสง่างามก้าวลงจากหลังม้าเป็นคนแรก ก่อนจะจูงพาหนะเข้าใกล้ริมน้ำ ปล่อยให้พวกมันได้ดื่มกินจนสำราญใจ องค์ชายอิ้งเยว่ปลดคันธนูอาวุธคู่กายไว้ด้านหลัง ย่อกายลงนั่งริมตลิ่งพลางแก้เชือกมัดข้อมือให้คลายออก ก่อนจะวักน้ำขึ้นลูบไล้ใบหน้าและลำคอเพื่อคลายร้อนจากแดดอัสดง เจ้าอาชายืนเล็มหญ้าอยู่ไม่ไกล ส่งเสียงพ่นลมหายใจฟึดฟัดและเสียงเคี้ยวหญ้าอ่อนเป็นจังหวะท่ามกลางหยดน้ำที่เกาะพราวใบหน้าคมคาย ดวงตาคมเหลือบเห็นสิ่งผิดปกติที่ท่าเรือเล็กๆ อีกฟากฝั่ง องค์ชายหยัดกายลุกขึ้นยืนทัศนา เห็นเรือลำหนึ่งผูกไว้กับเสาเตี้ยๆ มีคนสามคนกำลังทุลักทุเลก้าวลงเรือ ชายคนแรกเร่งผูกเชือกยึดเรือให้มั่นคง ก่อนจะรับร่างคนในอ้อมแขนจากอีกคน ดูจากอา

เจียวลู่ดีใจจนออกนอกหน้า นับเป็นครั้งแรกที่เขามีน้องชายอย่างที่เคยฝันเอาไว้ อีกทั้งสองคนพี่น้องยังมีเรื่องให้เล่นซุกซนไปด้วยกัน นี้มิใช่เรียกว่าความสุขของพวกเขาพี่น้องหรอกหรือ เจ้าคนเห่อน้องชายยื่นพวงกุญแจให้อันฉีถือไว้ ส่วนเขารีบยื่นมือคว้าแส้คู่ใจวางอยู่บนชั้นมาถือไว้ในมือ“ที่ใหญ่ พวกเราไปที่ใดขอรับ?”“คุกคุมขังอยู่เรือนแพฝั่งนู้น เจ้ารีบตามข้ามาสิ”“อืม”คนอ้างตัวเป็นพี่เดินนำหน้า ปล่อยให้น้องชายตามมา พอมาถึงสถานที่ใช้คุมขังเชลย อันฉีถึงกับตะลึงงันเมื่อพบหน้าเชลยทั้งสอง พวกเขาถูกขังไว้คนละกรง ประตูกรงเหล็กกล้านั้นถูกล็อกไว้อย่างแน่นหนา เชลยมีสภาพกายทรุดโทรมราวกับกำลังป่วย ต่างก็มีใบหน้าซีดเซียวทั้งริมฝีปากแห้งผาก มีบางส่วนแตกลอกเป็นแผ่นมีเลือดซึมออกมา นอกจากนี้ตามเนื้อตัวของเชลยยังดูสกปรกมอมแมม ผมเผ่ายุ่งเหยิง อันฉีเหลือบดูอาภรณ์ใช้ห่อหุ้มกายคนทั้งสองก็ขาดหวิ่นดูไม่ต่างจากผ้าขี้ริ้วดีๆ นี่เองหนุ่มน้อยหยุดยืนหน้ากรงเคียงไหล่กับเจียวลู่ คนอยู่ในกรงต่างก็มีท่าทีต่อเขาแปลกๆ“อันอัน นั่นเจ้าใช่หรือไม่?”“…” อีกฝ่ายไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ เพียงขมวดคิ้วมุ่น พลางคิดว่าเชลยในกรงกำลังพูดถึงผู้

องค์ชายอิ้งเยว่สดับฟังเรื่องราวจากปากบรรดาพ่อค้าในตลาดจนกระจ่างแจ้ง แม้ภารกิจตามหาพระเชษฐาจะสำคัญเหนือสิ่งอื่นใด ทว่าเรื่องของฉีอันฉีกลับร้อนรนประดังเข้ามาในอกยิ่งกว่า เขาคาดไม่ถึงเลยว่าบุรุษสามคนที่เห็นไวๆ อยู่บนเรือที่ท่าเรือคราวนั้น แท้จริงแล้วกำลังอุ้มชายาของเขาหนีไปต่อหน้าต่อตา!ความเจ็บใจแล่นพล่านเข้าสู่กลางอกที่ตนเองสะเพร่า มิทันสังเกตเห็น เจ้าคนชุดเขียวที่มีท่าทีป่วยไข้ในวันนั้นหาใช่คนไกลที่ไหนไม่... ด้วยความรีบร้อนปานถูกไฟแผดเผา องค์ชายรองจึงหันไปออกคำสั่งกับองครักษ์คู่กายด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด“หวังเหล่ย เจ้ารีบไปหาเรือมาให้ได้สักลำ... เดี๋ยวนี้!”“รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ!” หวังเหล่ยรับคำบัญชาและเร่งฝีเท้าทันทีพวกเขาต้องการยานพาหนะทางน้ำเพื่อแกะรอยตามล่ากลุ่มคนโฉดให้เร็วที่สุด ไม่ว่าเป็นหรือตาย วันนี้อิ้งเยว่ต้องเห็นหน้าอันฉีให้จงได้! จากตลาดกลางเมืองมุ่งสู่ชายป่าริมน้ำ ทั้งสองใช้เวลาเพียงสองเค่อก็มาถึงท่าเรือแถบชานเมือง หวังเหล่ยใช้เงินห้าสิบตำลึงเช่าเรือขนาดกลางต่อจากท่านลุงหาปลาในแถบนั้นท่านลุงผู้ยึดอาชีพประมงในน่านน้ำนี้มานานปี เห็นผู้คนสัญจรผ่านตามานับไม่ถ้วน ย่อมสังเกตเ

เมื่อสิ้นคำแนะนำของผู้อาวุโส องค์ชายอิ้งเยว่พลันนิ่งคิดอย่างลำบากใจ แม้โม่โฉวมีอำนาจล้นมือถึงขั้นขู่บังคับให้อันฉียอมทอดกายให้เขาในคืนนี้นั้น ทว่าอิ้งเยว่กลับมิปรารถนาได้ครอบครองเพียงร่างกายที่ปราศจากความยินยอม “ขอบพระคุณในความหวังดีของท่านลุงขอรับ” เอ่ยน้ำเสียงหนักแน่น “ทว่าข้ามิอาจบังคับใจเจียวหลิง หากข้าต้องมีความสุขบนความทุกข์ทรมานของเขา ข้าคงละอายใจ มิอาจทำลง”พูดจบเขาก็ยกสุราเพียวๆ ขึ้นซดรวดเดียวหมดจอกโม่โฉวชายตามองเจียวหลิงที่กำลังลิ้มรสอาหารอยู่อีกด้าน คำพูดของหลานชายทำให้เขาต้องเปลี่ยนแผนในทันที ถึงเขาไม่เคยสัมผัสรสชาติความรัก ทว่าเขาก็พอมองออกว่าความดื้อรั้นของคนรุ่นเยาว์ต้องใช้แผนการมากกว่ากำลัง“อิ้งเยว่... ตอนนี้ข้ามีอีกวิธี เจ้าอยากลองดูหรือไม่?” เอ่ยพลางหลิ่วตา“หากวิธีของท่านลุง ช่วยให้ข้าสมปรารถนา ข้าย่อมยินดี... ท่านไม่รู้หรอกว่าหลายวันที่ไม่พบหน้า ข้าคิดถึงเจ้าเด็กซนคนนี้แทบขาดใจเพียงใด”ฤทธิ์สุราหรือความอัดอั้นในใจก็สุดรู้ ทำให้องค์ชายรองผู้เคร่งขรึมหลุดปากสารภาพความในใจออกมาหมดเปลือก โม่โฉวแหงนหน้าหัวเราะร่าอย่างชอบใจ “ความรักของพวกเจ้า…ช่างรุนแรงเกินคาดจริงๆ ฮ

ท่ามกลางความสงบเงียบของสวนอุทยาน เสียงขู่ ฟู่ๆ แผ่วเบาจากอสรพิษร้ายที่มีเกล็ดสีดำมะเมื่อมดังขึ้นช้าๆ มันเลื้อยผ่านพงหญ้าอย่างระแวดระวัง ก่อนเลื้อยมาถึงกำแพงพุ่มไม้ริมทาง ก่อนจะกบดานอยู่ใต้เงาไม้เตี้ยๆ พรางกายให้พ้นจากสายตามนุษย์ เพื่อเฝ้ามองบุรุษร่างสูงที่กำลังยืนดอมดมดอกเหมยลี่สีขาวบริสุทธิ์อย่างไม่รู้อิโหน่อิเหน่ร่างผอมสูงคล้ายแว่วเสียงประหลาดบางอย่าง เขาขยับกายก้มๆ เงยๆ มองหาต้นตออยู่ครู่หนึ่ง แต่เมื่อไม่พบสิ่งผิดปกติจึงได้แต่เอียงคอสงสัย ‘หรือข้าหูฟาดไปเอง?’ เขารำพึงในใจจังหวะนั้นเอง เงาร่างระหงของฉีเยี่ยนฟางก็ปรากฏกายขึ้น พอนางเห็นพี่ชายยืนอยู่ไม่ไกล ใบหน้างดงามก็ผุดรอยยิ้มกว้างด้วยความยินดี เมื่อวานนี้นางได้รับข่าวจากเสี่ยวซิน พี่ใหญ่เดินทางเข้าวังหลวงมาพร้อมกับรัชทายาท ค้างแรมที่ตำหนักตงหยาง นางจึงเฝ้ารอจนถึงรุ่งสางเพื่อรีบมาพบหน้า“พี่ใหญ่!”เจียลี่หันไปตามเสียงเรียก ครั้นเห็นน้องสาวคนเก่งยืนยิ้มระรื่นอยู่ก็พลันใจชื้น “อาฟาง! นั่นเจ้าเองรึ!”สองพี่น้องต่างโผเข้าหากันด้วยความโหยหา เยี่ยนฟางซุกตัวในอ้อมกอดที่คุ้นเคย ขณะที่เจียลี่กอดตอบพลางหยอกเย้า “อาฟาง เจ้าออกเรือนมีสามีแล