All Chapters of จับเจ้าทะโมนมาเป็นชายา: Chapter 61 - Chapter 70

จันทร์กระจ่างลอยเด่นอยู่ท่ามกลางผืนนภาอันมืดมิด แสงนวลอาบไล้ไปทั่วบริเวณป่าเขาเบื้องล่างที่มีกองไฟกองใหญ่กำลังลุกโชนส่งเสียงปะทุเป็นระยะ องครักษ์หนุ่มหวังเหล่ยและชายฉกรรจ์เผ่าเฉวี่ยนหรงอีกสองนายนั่งเฝ้าเวรยามอยู่รอบกองไฟ หลิ่วหยางยื่นกระปุกสุราส่งให้หวังเหล่ยเป็นคนแรก“หากท่านไม่รังเกียจ เชิญดื่มสุราเป็นเพื่อนข้าสักหน่อยเถิด”หวังเหล่ยยิ้มรับด้วยไมตรี เขาแหงนหน้ามองนภาก่อนจะกระดกสุรารสเลิศลงคออึกใหญ่ “อาห์... สุราดีจริงๆ!” ใช้หลังมือปาดหยดสุรามุมปาก พลางส่งต่อให้สหายข้างกาย “ท่านเองก็ดื่มด้วยสิ”อาหย่งมีท่าทีลังเลด้วยความเกรงใจในฐานันดรที่แตกต่าง จนเมื่อหลิ่วหยางพยักหน้าอนุญาต เขาจึงรีบรับไปกรอกสุราเข้าปากด้วยความยินดี บรรยากาศรอบกองไฟที่เคยตึงเครียด เริ่มผ่อนคลายด้วยรสสุรา และเสียงหัวเราะของบุรุษผู้กล้าเบื้องหลังของคนทั้งสาม กระโจมมากกว่าสิบหลังตั้งเรียงรายเป็นระเบียบ ท่านผู้นำโม่และเหล่าผู้อาวุโสต่างพักผ่อนกันตามอัตภาพ ทว่าองค์ชายอิ้งเยว่กลับได้รับอภิสิทธิ์ให้เข้าพักในกระโจมที่จัดเตรียมไว้เป็นพิเศษเพียงลำพังกับชายา ท่านโม่โฉวตระหนักดีว่าหลานชายเติบโตมาในหอแก้วกำแพงทอง มิควรต้องมาต

ท้องพระโรงกลางอัครมเหสีลู่เสียน รั้งรออยู่หน้าประตู ก่อนตัดสินใจเดินเข้าไปข้างในด้วยท่าทีมั่นใจเต็มเปี่ยม หาได้เกรงกลัวโทษทัณฑ์ไม่ หลายปีที่ผ่านมา นางต้องทนทุกข์กับความเจ้าชู้มักมากของสามีมานาน อีกทั้งเทียนจื่อก็ทรงรู้สึกผิดไม่น้อย หากทรงรู้ว่าเป็นผู้ใดคือต้นตอของเรื่องทั้งหมด นางเชื่อว่า พระองค์ย่อมตัดใจเอาผิดกับตนไม่ได้อย่างแน่นอน ต่อหน้าเหล่าข้าราชบริพาร เทียนจื่อทรงไต่สวนนังบ่าวซินอี๋ด้วยพระองค์เอง ถึงความผิดใหญ่หลวงของมัน สร้างไว้กับพี่น้องตระกูลฉีในสถานะการณ์เช่นนี้ พอเห็นมเหสีเดินเข้ามา พระองค์ทรงหยุดไต่สวน หันไปตรัสถามอัครมเหสีแทน “ลู่เสียน เจ้าเข้ามาเช่นนี้.. หรือว่าเป็นเจ้า!..” ครั้งนี้มันเกี่ยวกับความมั่นคงของบ้านเมือง ทั้งคนที่นางบ่าวซินอี๋ลงมือนั้น ก็เป็นถึงลูกสาวเจ้าแคว้นฉี หากฝ่ายนั้นโกรธแค้นขึ้นมา หันไปเข้าพวกกับเหล่ากบฏรอบด้าน เมืองเฮ่าจิน มิต้องถึงคราล่มสลายแล้วหรอกหรือฝ่ายอัครมเหสีต่อหน้าพักตร์ พระนางยอบกายคารวะอย่างนอบน้อม “เสด็จพี่”ซินอี๋ถูกโซ่ล่ามมือ นั่งอยู่กับพื้นชำเลืองมองท่าทีของอัครมเหสี เจ้านายของนางจะว่าอย่างไรหนอ มิใช่ว่าทรงเจตนาเสือกไสให้นางรับผิ

หนุ่มน้อยหน้าบิดเบี้ยว “เพราะเจ้านั่นแหละ หากเจ้าไม่ถามข้า ร่างกายของข้าก็คงลืมไปแล้ว เมื่อครู่ข้าเพิ่งตกลงมา”“พูดเป็นเล่นน่า เมื่อครู่ ท่านยังกระโดดโลดเต้นแสดงให้พี่เขยของท่านดูอยู่เลย เหตุใดตอนนี้ ท่าทีของท่านกลับไม่เหมือนเดิมอีกแล้วเล่า”“โอ้ยย.. อาถิง เจ้าอย่ามัวพูดดี เจ้ารีบประคองข้าก่อนเถอะ”“ขอรับ นายน้อย”สองบุรุษวัยสิบหกมีฐานะแตกต่าง มาถึงเรือนนอนของเจ้านายน้อยอย่างเชื่องช้า ซึ่งตลอดทางเจ้าอาถิงคอยประคับประคองนายของมันอย่างระมัดระวัง กว่าจะมาถึงเรือนนอนได้ เล่นเอาอาถิงเหงื่อตกไปเลยทีเดียวเรือนนอนของฉีอันฉีนั้นแยกจากเรือนใหญ่ของท่านฮูหยินมาประมาณหนึ่ง ทางฝั่งตะวันตก แม้มีขนาดกะทัดรัด ทว่าตกแต่งเอาไว้อย่างงดงามอันฉีก้าวผ่านธรณีประตูเข้ามาข้างในโดยการช่วยเหลือจากเจ้าอาถิง หนุ่มน้อยสังเกตเห็นเครื่องใช้ไม้สอยทั้งหลายแหล่ล้วนอยู่ในสภาพพร้อมใช้ เขาจึงเดาได้ไม่ยาก คงเป็นเพราะท่านแม่สั่งให้พวกบ่าวไพร่มาคอยดูแลไว้รอต้อนรับลูกชายคนเล็กของท่านกลับมานั่นแหละ ไม่ว่าจะเป็นตั่งตัวยาวตั้งข้างหน้าต่าง ซึ่งเป็นมุมโปรดของเจ้าของเรือน ตั่งตัวนั้นทำด้วยไม้เนื้อแข็งถูกเช็ดถูจนสะอาดเอี่ยม..,มุมถั

“ท่านพ่อ ข้ากับฉีเยี่ยนฟาง ไม่เคยเข้าหอจริงๆ ขอรับ” อิ้งเยว่สารภาพในที่สุด ก่อนที่อันฉีจะถูกลงโทษ หวังว่าคำพูดนี้ท่านพ่อตาแม่ยายจะเห็นใจ “เมื่อครู่…เจ้าบอกว่า... เจ้ากับอาฟางไม่เคยร่วมหอกันเลยรึ!”“ท่านพี่...” ฮูหยินถึงกับอุทานด้วยความตกตะลึงกับสิ่งที่ได้ยินจากปากองค์ชายอิ้งเยว่ นางไม่อยากเชื่อหูตัวเอง ฉีเยี่ยนฟางบุตรสาวของนางงดงามล่มเมืองปานนั้น บุรุษใดในใต้หล้าได้พบพานล้วนต้องเสน่ห์นางทั้งสิ้นสายตาของคนทั้งสองตวัดไปมองเจ้าตัวดี ที่นั่งผมเผ้ายุ่งเหยิงอยู่บนเตียง อันฉียังคงนั่งบื้อใบ้ มองบิดามารดาตาปริบๆ โดยไม่ปริปากสักคำ ในสายตาฮูหยิน อันฉีเป็นเพียงเด็กไม่ประสาที่เอาแต่เล่นซุกซนหาเรื่องใส่ตัวไปวันๆ ความงดงามหรือกิริยามิอาจเทียบเคียงพี่สาวได้แม้เพียงปลายก้อย เหตุใดบุตรเขยผู้นี้ถึงได้ตาบอด เห็นกงจักรเป็นดอกบัวไปได้!ร่างสูงที่คุกเข่าอยู่เบื้องหน้ากล่าวเน้นย้ำอีกครั้ง “อิ้งเยว่ไม่เพียงไม่เคยร่วมหอกับบุตรสาวท่าน แม้แต่สนมนางในที่พำนักในตำหนักไฉ่หง ข้าก็ไม่เคยมีใจปฏิพัทธ์ต่อนางใดทั้งสิ้น... ขอท่านพ่อท่านแม่โปรดเมตตาอิ้งเยว่กับอันอันด้วย”เขาหันไปสบตาบุตรชายคนเล็กของเจ้าแคว้นฉี แววตาแปร

วังหลวงเทียนจื่อทรงประทับอยู่บนบัลลังก์เหนือขึ้นไป ทรงทอดพระเนตรมายังองค์ชายอิ้งเยว่ซึ่งนั่งอยู่ฝั่งซ้าย ส่วนฝั่งขวาย่อมเป็นองค์รัชทายาทโจวเจี้ยนกั๋ว ถัดไปอีกมีเหล่าชิงต้าฟูยืนเรียงรายอยู่ตรงกลางเทียนจื่อทรงตรัสว่า “อิ้งเยว่ เจ้านับว่ามีความชอบครั้งใหญ่ ไหนเจ้าลองพูดมา เจ้าอยากให้ข้ามอบสิ่งใดให้เจ้าดีล่ะ”องค์ชายอิ้งเยว่ยืนขึ้นทันที ก้าวย่างออกจากที่ประทับฝั่งซ้ายแล้วมาคุกเข่าตรงหน้าพระพักตร์ ประสานมือทั้งแหงนหน้ากราบทูล “ทูลเสด็จพ่อ อิ้งเยว่มิอาจรับความดีความชอบแต่เพียงผู้เดียวได้พ่ะเจ้าค่ะ”พระขนงยกขึ้นข้างหนึ่ง ทั้งพระพักตร์เต็มไปด้วยความฉงนฉงาย หากเป็นผู้อื่น มิใช่ว่าต้องรีบเอ่ยปากทูลขอจากพระองค์ในความต้องการของตนแล้วหรอกหรือ “อิ้งเยว่ เจ้าพูดเช่นนี้ หมายความเช่นไร?”“พระอาญาไม่พ้นเกล้า ลูกมิได้หมายความเป็นอื่น แท้จริงแล้ว หากมิใช่พี่ใหญ่คอยสนับสนุน เกรงว่ากิจครั้งนี้คงยากจัดการได้โดยง่ายพ่ะเจ้าค่ะ”“หือ.. เป็นเรื่องจริงรึ?” ทรงหันพระพักตร์ทอดพระเนตรไปยังฝั่งขวาบ้างองค์รัชทายาทเจี้ยนกั๋วสบสายพระเนตร ก่อนตัดสินพระทัยลุกขึ้นยืน ย่างก้าวมาคุกเข่าตรงหน้าพระพักตร์เคียงข้างน้องชายต่า