Todos os capítulos de คุณหนูสามเช่นข้าไม่ต้องการท่านแล้ว: Capítulo 71 - Capítulo 80

เสิ่นซูฉีเดินเข้ามาในร้าน เสิ่นเพ่ยเพ่ยและเสิ่นซูเจินไปประคองพี่สาว เวินเจียวหว่านพาคู่แฝดกลับเรือนไปก่อนที่นี่วุ่นวายเด็กๆจะงอแงเอาได้ เสิ่นซูฉีมาหยุดตรงหน้าฉินเหยาที่ถูกตบจนแทบจำหน้าไม่ได้ และเอ่ยเสียงเข้ม"เจ้ามาหาข้าด้วยเรื่องใด มารบกวนลูกค้าที่กำลังกินอาหารจนพวกเขาหมดอารมณ์ที่จะกินต่อ ค่าเสียหายวันนี้จะชดใช้เช่นไร"เสิ่นซูฉีเอ่ยถาม ฉินเหยาหันไปรอบๆคนยังคงกินอาหารกันปกติไม่มีใครลุกสักคน นางไม่รู้ว่าร้านบะหมี่แห่งนี้มีคนมาหาเรื่องทุกวันและถูกหามกลับไปทุกวันจนลูกค้าในร้านชิน เอ่ยด้วยน้ำเสียงเคียดแค้น"ก็ยังไม่ไปไหนนั่งกินอยู่เต็มร้านเจ้าจะมาเรียกร้องอะไร อ้อข้ารู้แล้วเจ้าก็แค่นางชั้นต่ำที่ละโมบเห็นเงินแล้วตาโตสินะ ข้าให้เจ้าหนึ่งร้อยตำลึง ไสหัวไปจากท่านราชครูแล้วเอาไอ้มารหัวขนบุตรของเจ้าไปด้วย""นางหน้าด้านกล้าดีอย่างไร"หยางซินอวี้เหลืออดจึงเดินขึ้นหน้ามาก่อนจะชี้หน้าฉินเหยา ไทเฮาและหยางไท่ไท่ไม่ยื่นมือ เสิ่นซูฉีนางต้องเรียนรู้ที่จะปกครองคนและจัดการเรื่องยุ่งยากเช่นนี้ให้ได้ หลังบ้านสตรีมีแต่เรื่องวุ่นวายหากนางรับมือไม่ได้จะอยู่ลำบาก หญิงชรานั่งลงมองไปยังกลุ่มที่กำลังมีเรื่อง ฉินเห

ยามซวีเสิ่นซูฉีที่เอาคู่แฝดเข้านอนเรียบร้อยก็เข้าไปอาบน้ำ นางกระฉับกระเฉงขึ้นมาก น้ำในมิติลับนั้นบำรุงร่างกายได้ดีจริงๆ ที่สำคัญเอามาลองรดพืชผักงอกงามยิ่งนัก เสียดายตอนที่นำเมล็ดพันธุ์ถั่วมานั้นนางอยู่เดือนมิอาจนำน้ำพุไปประพรมเมล็ดพันธุ์เหล่านั้นได้ แต่ช่างเถอะหากปลูกตามวิธีที่นางบอกหมู่หนึ่งอาจเก็บเกี่ยวได้สองถึงสามพันช่าง นับว่ามากพอสมควรอาบน้ำเรียบร้อยก็ออกมานั่งทำบัญชีร้านค้า โรงเตี๊ยมหาเงินได้ถึงแปดร้อยตำลึงต่อวัน ร้านบะหมี่เองก็ขายได้วันละหกถึงเจ็ดร้อยตำลึง หักต้นทุนหักค่าแรงคนงานนางยังเหลือกำไรห้าร้อยตำลึง กลับเมืองหลวงก้เสียดายที่นี่ ไม่กลับก็ไม่ได้ มาอยู่ยังยุคนี้คนมีอำนาจถึงจะเสียงดังได้ เดิมไม่อยากข้องเกี่ยวแต่ในเมื่อเขามาตามและยอมแต่งกับนางเสิ่นซูฉีจะเห็นแก่ตัวไม่ได้ พี่น้องยังต้องพึ่งพานางแต๊ก แต๊ก แต๊ก เสียงดีดลูกคิดสลับกับการจรดพู่กันลงช่องตารางทำให้นางไม่ได้รับรู้ถึงการที่มีคนบุกรุก กระทั่งอ้อมแขนแข็งแรงโอบกอดนางจากทางด้านหลัง กลิ่นกายคุ้นเคยลอยเข้าจมูก เสิ่นซูฉีกำลังจะเอี้ยวตัวหันกลับไปกลับถูกวงแขนแกร่งช้อนอุ้มนางขึ้นก่อนที่เขาจะนั่งลงแล้วให้นางนั่งตัก เสียงทุ้มต่ำเ

เสิ่นเพ่ยเพ่ยพาหวังชิงเหยียนกลับบ้าน เสิ่นจวินไท่เตรียมขึ้นเขาไปเก็บสมุนไพรโดยมีลูกน้องสามคนตามไปด้วย ยามนี้จากอันธพาลกลายเป็นลูกศิษย์เต็มตัว สมุนไพรตัวไหนที่มีมากและหาไม่ยากก็ให้เจ้าสามคนเอาไปขายจะได้มีเงินไปเลี้ยงดูพ่อแม่อาจารย์ของเขาภูมิใจในตัวลูกศิษย์คนนี้ยิ่งนัก หลายวันก่อนเพิ่งปรุงยาสูตรใหม่สำหรับรักษาโรคหัดสำเร็จ ไม่น่าเชื่อเด็กอายุสิบสองจะเก่งกาจเพียงนี้ เสิ่นซูเหิงนั่งกินข้าวกับน้องสาว ลูกค้าเต็มร้านจนแทบไม่มีที่นั่ง ส่วนคนที่เขาคิดถึงไม่อยู่ที่นี่ นางอยู่ที่เรือนกับไทเฮา ไว้เสร็จธุระส่วนตัวค่อยไปหานาง"พี่ใหญ่ ท่านจะเดินทางไปสอบด้วยหรือไม่เจ้าคะ""พี่คิดว่าจะลองสอบดู แม้ไม่ได้ที่หนึ่งแต่ได้เข้าสอบก็นับว่าดีแล้ว""พี่ใหญ่ ข้าเชื่อในความสามารถของท่าน แต่ข้า...เอ่อ"เสิ่นซูเหิงจับมือน้องสาวมากุมก่อนจะเอ่ย"พี่รู้ว่าเจ้ากังวลเรื่องในอดีตที่พี่ถูกบรรดาคุณชายเหล่านั้นดูแคลน แต่ฉีเอ๋อร์ พี่ถูกบิดาที่รักและเคารพหักหลังเพียงนั้น เรื่องที่คนอื่นดูแคลนพี่นั้นกลับเป็นเรื่องเล็กน้อยไปเสียแล้ว อย่ากังวลเลยพี่รับมือได้"พี่ใหญ่ หากท่านทำธุระเสร็จแล้วคืนนี้ข้ามีเรื่องจะบอกท่านกับน้องๆเจ้าค

เสิ่นเพ่ยเพ่ยกับเสิ่นจวินไท่ไม่ออกความเห็น พวกเขาสามคนคือสายเลือดฮูหยิน ส่วนเขาสองคนพี่น้องเป็นเพียงบ่าวที่โชคดีได้เป็นน้องบุญธรรมที่พี่ๆใจดีรับเข้าสกุลเสิ่น นี่เป็นเรื่องภายในไม่ควรยุ่ง เสิ่นซูเหิงพิจารณาแล้วจึงยอมรับ"ในเมื่อเจ้าสองคนคิดตรงกันพี่จะรับไว้ ส่วนเรื่องของพี่กับท่านหญิงคงอีกนาน ต้องรอจนพี่สอบได้ตำแหน่งเสียก่อน เพื่อไม่ให้นางน้อยหน้าผู้ใด"เสิ่นซูฉียิ้มให้เขาก่อนจะหยิบป้ายหยกออกมาสี่อันแล้วส่งให้แต่ละคน ทั้งหมดรับมาแล้วมองหน้ากันนี่มันป้ายร้านฝากเงินหยวนเป่านี่นา เสิ่นซูฉีแจกให้ทุกคนก่อนจะเอ่ย"ข้าทำการค้าหลายอย่างพวกท่านคงรู้ ครั้งก่อนที่ขึ้นเขาก่อนจะรู้ตัวว่าตั้งครรภ์ข้าได้หินมาจำนวนหนึ่งทุกคนคงจำได้"ทั้งสี่คนจำได้ว่านางเก็บก้อนหินขนาดเท่าหัวเด็กมาหนึ่งก้อนและเท่าหัวมันเทศอีกเกือบสิบก้อน เสิ่นซูเหิงยังแปลกใจว่าน้องสาวเอามาทำไม เสิ่นจวินไท่เป็นคนช่วยพี่สาวเก็บกลับมาจึงพยักหน้า"ข้าจำได้ขอรับ ข้าช่วยพี่ขนลงมาจากบนเขา ว่าแต่ทำไมหรือพี่รอง""หินพวกนั้นคือหยกเนื้อดี พี่อาจไม่ได้เรื่อง แต่ถ้าเป็นเรื่องหยกพี่มองไม่พลาด ก่อนหน้าพี่ท้องและทำอะไรไม่สะดวก คนไม่ผิดแต่ผิดที่ครอบครอ

ภายในห้องเสิ่นซูฉีให้นมบุตรเรียบร้อยแล้วก็อุ้มให้เรอ เด็กๆหลับไปแล้วเสียงเคาะประตูดังขึ้น"น้องรอง เจ้าสะดวกหรือไม่พี่มีเรื่องอยากคุยด้วย"เสิ่นซูเหิงเคาะเรียกน้องสาว เสิ่นซูฉีลุกไปเปิดประตูให้เขา เสิ่นซูเหิงเข้ามานั่งก่อนจะโยกเปลอู่ของหลานไปด้วย จากนั้นจึงเอ่ยถึงเรื่องที่มาหานาง"พี่จะเดินทางไปเมืองหลวงพร้อมอาอี้และอาจารย์หวัง จะรั้งอยู่ที่นั่นจนกว่าจะสอบเสร็จ น้องรองเจ้าอยู่ทางนี้กับน้องๆคงไม่มีปัญหาใช่หรือไม่ อาไท่แม้จะเป็นบุรุษแต่เขายังเด็กเกินไป""พี่ใหญ่ท่านกังวลเกินไปแล้ว มีอะไรบ้างที่ข้ารับมือไม่ไหว ท่านไปตั้งใจสอบอย่างสบายใจเถอะเจ้าค่ะ อนาคตข้ากับน้องๆยังต้องมีบ้านเดิมหนุนหลัง หากเราไม่มีอำนาจจะต่อกรกับใครได้ บ้านสามีก็มิได้มีเพียงสามีพวกเรา ยังมีบ้านรองบ้านเล็กยุ่งเหยิงไปหมด หากท่านมีตำแหน่งอย่างน้อยก็ต้องมีเกรงใจกันบ้าง""พี่จะตั้งใจสอบ พี่ต้องได้ได้จอหงวนเท่านั้นพี่จะไม่ให้พวกเจ้าสี่คนน้อยหน้าผู้ใด อ้อจริงสิเรื่องที่รับเพ่ยเพ่ยกับอาไท่เข้าตระกูล ท่านปู่เผยกลับไปจะจัดการให้""ดียิ่งนัก เด็กสองคนนั้นไม่ยอมทิ้งเราแม้จะลำบากเพียงใด คนอื่นๆพอท่านแม่ไร้อำนาจก็พากับเปลี่ยนนาย กิน