เสิ่นซูฉีกลับออกมาจากมิติ นางร้องไห้เบาๆด้วยความดีใจที่พ่อกับแม่และน้องชายสบายดีและมีความสุข ถึงแม้ว่าพวกเขาจะดูเศร้าเล้กน้อยที่เธอจากมาแต่โดยรวมพวกเขาก็ยังสามารถใช้ชีวิตต่อไปได้หยางเวยหมิงรู้สึกเปียกชื้นที่แขนก็ลืมตาก่อนจะเอ่ยถามคนในอ้อมกอด"ร้องไห้ทำไม่กันคนดี ฝันร้ายหรือ""เปล่าเจ้าคะ แค่คิดถึงท่านนิดหน่อยที่ต้องห่างกันนานๆ""เช่นนั้นกลับพร้อมกันดีหรือไม่ พี่เองก็ไม่อยากจากเจ้า""อย่าเลยเจ้าค่ะ ลูกเพิ่งจะสองเดือนกว่า เดินทางหน้าฝนหากป่วยกลางทางจะลำบาก ปลายฝนค่อยเดินทางดีกว่า อีกหกเดือนหิมะถึงจะตก เราเดินทางก่อนหน้าสักเดือนก็ได้ เพราะมีทั้งเด็กและคนแก่จะได้ปลอดภัยขึ้นอีกหน่อย"หยางเวยหมิงพยักหน้าและกระชับอ้อมกอด เขากล่อมนางนอนต่อเพราะเพิ่งจะปลายยามอิ๋นเท่านั้น ไม่อยากให้นางตื่นแต่เช้า ลูกอยู่เรือนเสด็จยายทวด มีแม่นมถึงสามคนอย่างไรเสียก็ไม่งอแงเพราะหิวปลายยามเหมาเสิ่นซูฉีตื่นขึ้นมาแล้ว เสิ่นเพ่ยเพ่ยกับเสิ่นซูเจินไปเตรียมเปิดร้าน ทั้งคู่ต้มน้ำให้พี่สาวกับพี่เขาล้างหน้าเรียบร้อย อาหารจะยกมาให้ตอนสายหลังๆพวกนางไม่ทำอาหารที่บ้านแต่จะทำพร้อมกับเปิดร้านแล้วยกมาให้เสิ่นซูฉีงัวเงียกำลังจะ
อ่านเพิ่มเติม
เข้าสู่ระบบ
