Semua Bab คุณหนูสามเช่นข้าไม่ต้องการท่านแล้ว: Bab 81 - Bab 90

ขบวนของหยางเวยหมิงกลับเมืองหลวงไปได้ครึ่งเดือนแล้ว ยามนี้คู่แฝดได้สามเดือนกว่าแล้ว เสิ่นซูฉีปล่อยให้น้องๆได้ทำการค้าเอง เนื่องจากเด็กๆมีคู่หมั้นแล้วอนาคตหากก้าวหน้าทุกอย่างที่ทำจะเป็นสมบัติของตนเอง เมื่อถึงวัยแต่งงานก็จะมีสินเดิมติดตัวไม่ต้องน้อยหน้าใครเพราะหามาจากน้ำพักน้ำแรงตนเอง เสิ่นเพ่ยเพ่ยกำลังเตรียมตัวเก็บร้านเพราะตอนนี้ก็ยามเซินวัตถุดิบในร้านก็เหลือไม่มากแล้วเปิดร้านได้อีกครึค่งชั่วยามก็น่าจะหมดเสิ่นเพ่ยเพ่ยกับเสิ่นซูเจินแบ่งกันชัดเจน พี่สามขายบะหมี่และเป็ดย่าง เสิ่นเพ่ยเพ่ยขายของหวาน ส่วนที่พักแรมเป็นของพี่รอง เพราะว่าการทำที่พัก การต้อนรับลูกค้าและการทำบัญชีของพี่รองไม่เหมือนใคร มีแบบรายวัน รายเจ็ดวันและรายเดือน รวมถึงการจองที่พักล่วงหน้าซึ่งแปลกใหม่ไม่มีคนทำมาก่อน การเก็บมัดจำหากไม่มาตามกำหนดไม่มีการคืนเงิน ลูกค้าส่วนใหญ่ไม่มีใครไม่มาพักซ้ำ แต่ที่ทิ้งเงินมัดจำเพราะเกิดเหตุสุดวิสัยไม่สามารถมาได้เท่านั้นเสิ่นซูฉีกำลังคำนวณบัญชี หักลบต้นทุนและค่าแรงคนงาน เสิ่นเพ่ยเพ่ยรับลูกค้าที่เพิ่งมาถึงห้าราย เสิ่นซูฉีมองไปยังหน้าร้าน มีรถม้าหรูหรามาจอดมีหญิงชราลงมาหนึ่งคน ก่อนจะตรงเข้ามา

อย่างไรเซียวอี้ก็กำลังสอบ หากถูกคนเอาเรื่องความกตัญญูมาทำลายอาจจะมีปัญหาได้ เซียวหลินหานจึงได้หาบ้านให้บิดาเข้าพัก แม่หม้ายหลี่รีบเดินตรงมาเขาพร้อมกับเอ่ยเสียงหวาน"นายพรานเซียว ข้ามีบ้านอยู่หนึ่งหลัง บ้านข้าน่าจะรับรองบิดาของเจ้าได้ พักที่บ้านข้าเป็นอย่างไร"เซียวหลินหานขมวดคิ้วเล็กน้อย ดวงตาคมปลาบดุจพรานป่ากวาดมองหญิงม่ายตรงหน้าที่พยายามส่งยิ้มหวานหยดมาให้ ท่าทางของนางหลี่นั้นดูออกง่ายเสียจนน่ารำคาญ ใจหนึ่งนางคงอยากจะแสดงความมีน้ำใจเพื่อหวังผลบางอย่าง แต่อีกใจเขารู้ดีว่าหากส่งท่านพ่อไปพักที่นั่น ขี้ปากชาวบ้านคงหนาหูยิ่งกว่าเดิม"ขอบใจแม่หม้ายหลี่ที่มีน้ำใจ แต่บ้านสตรีตัวคนเดียวจะให้บุรุษเข้าไปพักเห็นทีจะไม่งาม"เซียวหลินหานตอบเสียงเรียบ พยายามตัดบท เขาไม่อยากให้วุ่นวายเพราะบิดาขึ้นชื่อเรื่องชู้สาวไม่น้อย เขาเกรงว่าหากบิดาทำเรื่องไม่งามขึ้นมาจะส่งผลกระทบต่อชื่อเสียงของเซียวอี้ที่กำลังสอบอยู่ เรื่องนี้จะกระทบเซียวอี้ไม่ได้แม่หม้ายหลี่ไม่ยอมแพ้ นางขยับก้าวเข้าไปใกล้อีกนิดจนได้กลิ่นแป้งราคาถูกโชยเตะจมูก"โธ่... นายพรานเซียว ท่านก็คิดมากไป ข้าเองก็เป็นเพียงหญิงม่ายไร้คนดูแล หากมีท่านผู้

ยามโพล้เพล้ที่บ้านแม่หม้ายหลี่เสียงหัวเราะทุ้มต่ำของเซียวจ้านไห่ดังก้องออกมาจากในเรือนเป็นระยะ แม่หม้ายหลี่นั่งตักเขาอย่างไม่อาย นิ้วเรียวลูบไล้ไปตามแผงอกกว้างของชายชรา ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มหวานหยดย้อย“นายท่าน... ท่านอย่าหัวเราะดังสิเจ้าค่ะ ชาวบ้านได้ยินเข้าจะว่าเอาได้”นางเอียงคอ ใช้ปลายนิ้วลากไปตามคางของเขา“หรือว่า... ท่านไม่กลัวฮูหยินของท่านจะมาเจอเราอยู่ด้วยกันแล้วอาละวาด?”เซียวจ้านไห่ยกมือขึ้นบีบเอวอวบของนางแน่น สายตาเป็นประกายด้วยความใคร่“กลัวหรือ... ข้ากลัวแต่เพียงอย่างเดียว... กลัวว่าเจ้าจะไม่อยากให้ข้านอนที่นี่คืนนี้ต่างหาก”แม่หม้ายหลี่กัดริมฝีปาก ทำท่าอาย แต่กลับยิ่งโน้มตัวเข้าใกล้จนอกอวบอัดแนบชิด“ถ้าท่านอยาก... ข้าก็ยินดีเจ้าค่ะ แต่... ท่านต้องสัญญากับข้าก่อน”“สัญญาอะไร ข้ายอมเจ้าได้หมด”เซียวจ้านไห่ยกคิ้ว“ว่าท่านจะไม่ทิ้งข้าไว้ที่นี่คนเดียว... ข้าเหนื่อยแล้วกับการเป็นหญิงม่ายในหมู่บ้านเล็กๆ แห่งนี้ต้องทนกับสายตาดูหมิ่นจากผู้คน ท่านจะเมตตาพาข้าไปอยู่เมืองหลวงด้วยได้หรือไม่เจ้าคะ”นางกระซิบเสียงแผ่วที่ข้างใบหูชายคราวพ่อ“ข้าจะดูแลท่านให้ดี... ดียิ่งกว่าฮูหยินของท่

ท้ายหมู่บ้านทิศตะวันตกเมื่อเสร็จงานที่ได้รับว่าจ้างแม่หม้ายหลี่ก็มาท้ายหมู่บ้าน ยายเฒ่าลู่เหมือนจะไม่ไหวแล้วนางจึงเอ่ยอย่าเด็ดขาด"นี่ป้าลู่..ข้ารู้ว่าตัวเองไม่ใช่คนดีอะไร แต่ว่านางหนูลู่หลานสาวท่านเพิ่งจะสี่ขวบ มารดาก็มาตายบิดาหายสาบสูญ ท่านไปอยู่กับข้ามีอะไรไม่ดี ข้าไม่ให้นางเดินตามรอยข้าหรอกน่า ตอนนี้ข้ามีเงินแล้ว""แค่กๆๆ เงินที่เจ้าหามาเจ้าเก็บไว้เถอะ เจ้าก็ตัวคนเดียว""นี่ยายเฒ่า เงินนี่บริสุทธิ์นะข้าไปทำการค้ากับนางหนูสี่บ้านเสิ่นมา""หลี่เหยียนเจ้าต้องการอะไรกันแน่ ถึงมาวนเวียนกับยายแก่อย่างข้ากับหลานสาว"แม่หม้ายหลี่นิ่งไปพักหนึ่งก่อนจะเอ่ย"ข้าเห็นว่าท่านแก่มากแล้ว อยู่กันสองคนย่าหลานมีแต่ความลำบาก ก่อนหน้าแค่ส่งอาหารให้พวกท่านบางมื้อเพราะข้าเองก็หาเงินได้น้อย แต่ตอนนี้ข้ามีเงินแล้วอยากรับเลี้ยงท่านกับนาง ที่จริงข้าเองก็อยากมีลูกสักคน แต่วาสนาข้าไม่ถึง ข้าถูกชะตากับนางหนูลู่หลานสาวท่าน ไหนๆพ่อแม่นางก็ไม่อยู่ท่านยกนางให้ข้าได้ไหม ท่านเองก็มาเป็นมารดาข้าเถอะ ข้ากำพร้าตั้งแต่หกขวบ อายุสิบเจ็ดถูกขายมาให้แต่งงานกับคนใกล้ตายตอนนี้สามสิบแล้วอายุก็มากขึ้นข้าเองก็อยากมีเพื่อน ข้าไม่

หยางเวยหมิงปลดเสื้อคลุมออกแล้ววางพาดไปที่เก้าอี้กลางห้อง เขาไม่ได้เพิ่มแสงตะเกียงเพราะไม่อยากกวนคนหลับ ร่างสูงก้าวมาที่เตียงล้มตัวลงนอนข้างๆ แขนแกร่งรั้งนางมากอด เสิ่นซูฉีที่รู้สึกถึงไอร้อนและกลิ่นกายคุ้นเคยก็หันกลับมาก่อนจะกอดเอวหนาตอบกลับ นางเอ่ยอู้อี้กับอกกว้าง ไหล่สั่นเล็กน้อย"ท่านพี่ ข้าคิดถึงท่าน"หยางเวยหมิงรู้สึกถึงแรงสะอื้น เขาพลิกกายทาบทับนางก่อนจะจ้องตา คนใต้ร่างมีน้ำตาคลอเล็กน้อย หยางเวยหมิงจูบซับน้ำตาให้นางก่อนจะเอ่ยเสียงทุ้ม"ไม่ร้องนะพี่กลับมาแล้ว พี่ก็คิดถึงเจ้านัก""ฮึกๆๆ เห็นว่าอีกเจ็ดวันถึงจะมาถึงเหตุใดท่านมาก่อน""ทนคิดถึงเมียกับลูกไม่ไหวเลยล่วงหน้ามา"เสิ่นซูฉีดันหน้าอกเขาออกก่อนจะลุกนั่ง นางรวบผมทำมวยหลวมๆเสียบปิ่นไม้ก่อนจะเอ่ยกับเขา"ข้าจะไปหาอะไรมาให้ท่านกินสักหน่อย หิวหรือไม่เจ้าคะ"หยางเวยหมิงกระเถิบไปหารั้งนางมาแล้วอุ้มนั่งบนตักก่อนเอ่ยเสียงอ่อนโยน"ดึกแล้ว คนอื่นนอนหมดแล้วอย่าลำบากเลย พี่หิวก็จริงแต่หิวเจ้ามากกว่า กว่าจะเสร็จเรื่องสี่เดือนแล้วนะ ให้พี่ได้ปรนนิบัติเจ้าดีไหม"เสิ่นซูฉีกอดคอเขาโน้มลงมาหา หยางเวยหมิงจูบนางด้วยอารมณ์คิดถึง เขาปลดสายรัดเอวออกค่อ