หยางเวยหมิงลุกไปสวมเสื้อคลุมก่อนจะไปในครัว ที่บ้านมักตั้งน้ำร้อนทิ้งไว้เสมอ ไม่นานเขาก็ยกกะละมังไม้พร้อมผ้าเช็ดตัวผืนเล็กเข้ามา แล้วค่อยๆเช็ดตัวให้นางก่อนจะแต่งตัวให้ เมื่อเขาเอาน้ำไปเททิ้งแล้วกลับเข้ามาเขาล้มตัวลงนอนข้างๆ เสิ่นซูฉีเอ่ยถามถึงพี่ชาย"ท่านพี่..พี่ชายข้ากับอาอี้กลับมาด้วยหรือไม่เจ้าคะ""กลับสิ พี่ชายเจ้ามาช้ากว่า มีพี่เมียร่ำรวยนี่ดีจริงๆ เขาแวะซื้อของไปทั่วยามที่กลับเมืองหลวงจะแวะไปรับสินค้าเหล่านั้นกลับไปด้วย ของเล่นอะไรก็ซื้อ หมดไปหลายพันตำลึง พี่เป็นบิดายังซื้อของเล่นให้คู่แฝดไม่เท่าท่านลุงพวกเขาเลย""พี่ใหญ่รักเจ้าแฝดมาก ตั้งแต่รู้ว่าข้าท้องเขาก็พยายามที่จะลุกเดินให้ได้อีกครั้ง เขาถูกวางยาสลายกระดูก ดีที่เจอเร็วพิษยังไม่ซึมเข้ากระดูกมากนัก พอเขารู้ว่าข้าท้อง เกรงว่าจะทำให้ข้าลำบาก ไม่อยากเป็นภาระจึงฮึดสู้ หมอบอกว่าต้องสามเดือนถึงจะเดินได้คล่อง แต่เขาใช้เวลาไม่ถึงเดือนเพราะในใจอยากเลี้ยงหลานเจ้าค่ะคิกๆๆ"เสิ่นซูฉีหัวเราะเมื่อนึกถึงตอนที่เขาเพิ่งจะหัดเดินได้สามสีวัน เขาไปนั่งมองเด็กๆในหมู่บ้านวิ่งเล่น แล้วบอกกับนางว่าหากวันใดมีเงิน หลานอยากได้อะไรเขาจะกว้านซื้อให้เท่า
อ่านเพิ่มเติม
เข้าสู่ระบบ
