All Chapters of เมื่อไม่รัก เราก็หย่ากันเถอะ ยุค80: Chapter 91 - Chapter 100

“ค่ะ..” สหายคนนั้นรับคำด้วยน้ำเสียงกระด้าง เมื่อเธอคิดไปถึงอาหารที่บ้านก็เห็นว่าจะจริง เพราะช่วงนี้ที่บ้านของเธอมีอาหารแปลกๆหลายอย่าง แต่ทุกอย่างล้วนมีรสชาติที่ดี นี่เธอก็พึ่งรู้ว่าแม่บ้านของเธอได้ของมาจากร้านของเด็กคนนี้“แล้วครอบครัวล่ะคะ ทำงานรับราชการหรือเปล่า” สหายอีกคนที่มีจังหวะก็เอ่ยถามขึ้นมาบ้าง“ครอบครัวของฉันเป็นแค่ชาวนาในชนบทเท่านั้นค่ะ แต่ตอนนี้ไม่ได้ทำแล้ว ฉันให้ทุกคนเข้ามาช่วยขายของ” ฮวาเหมยพูดออกมาตามตรง เธอไม่กลัวว่าใครจะดูถูก เพราะสิ่งที่ครอบครัวเธอเป็นนั้นมันดีที่สุดสำหรับเธอ จะมีครอบครัวไหนบ้างที่คอยเอาเงินที่หามาได้มาใช้รักษาลูกสาวที่ไม่มีประโยชน์อย่างเธอ ถ้าร่างนี้อยู่กับครอบครัวอื่นคงได้ตายไปนานแล้ว ไม่อยู่รอจนเธอต้องมาเข้าร่างแทนอย่างนี้หรอก“ชาวนา??? ถ้าอย่างนั้นบ้านของเธอก็จนน่ะสิ” สหายอีกคนทำท่าทางตกใจ มือของเธอทาบเอาไว้ที่หน้าอก“ค่ะ ครอบครัวของฉันจนมาก แต่ก็มีความสุขดีนะคะ” ฮวาเหมยรอบรอยยิ้มที่คิดว่าสวยที่สุดส่งออกไป แล้วไง เธอมีความสุขจริงๆนี่นา“อาเหยียน เธอนี่ก็ช่างสรรหาว่าที่ลูกสะใภ้ดีนะ คุณหนูในงานนี้มากมายเธอไม่เลือก แต่กลับไปเลือกคนแบบนี้เนี่ยนะ” สห

“ครับ เราคบหากันมาได้สักพักแล้ว” พูดจบเขาก็หันไปหาคนรัก และมอบรอยยิ้มที่เขาคิดว่าไม่เคยมอบมันให้กับใคร คนที่จะได้รอยยิ้มนี้จะมีแค่เพียงฮวาเหมยเท่านั้น อ้อจะมีอีกคนหรือหลายคนที่จะได้เช่นกันก็คือลูกของพวกเขานั่นเอง “เอ่อ…ฉันดีใจกับพี่ด้วยนะคะ ที่มีคนรักหน้าตาสวยขนาดนี้ นี่ถ้าฉันเป็นผู้ชายก็คงจะแข่งขันกับพี่ไปแล้ว” ตู้ม่ายม่ายแสร้งพูดชื่นชม ทั้งที่ใจจริงแล้วตอนนี้เธออยากที่จะกรีดร้องออกมามากกว่า ผู้หญิงหน้าหนาคนนี้มีสิทธิ์อะไรมาครอบครองผู้ชายที่ดีแบบนี้กัน ไม่ได้ เธอจะต้องเอาพี่ชายข้างบ้านกลับมาเป็นของเธอให้ได้“อืม ผมก็คิดว่าผมโชคดี” เขาพยักหน้าเห็นด้วย“ว่าแต่การค้าของพี่ไปได้ดีหรือเปล่าคะ” ตู้ม่ายม่ายแทบจะกลืนอาหารสุนัขไม่ลง ดูสายตาที่พี่เหลียนมองมันสิ“อืม ถือว่าดีมากทีเดียว” เสวียนเหลียนหันมาตอบตามมารยาท ใครบ้างที่จะไม่รู้ว่ากิจการของเขานั้นรุ่งเรืองมากแค่ไหน มีใครบ้างที่ต้องการเข้ามาขายของในพื้นที่ของเขา“ดีจังเลยค่ะ ฉันเองก็อยากทำการค้าบ้าง ฉันคงต้องให้พี่สอนบ้างแล้ว” ตู้ม่ายม่ายพูดด้วยน้ำเสียงกระตือรือล้น นี่ก็เป็นอีกวิธีที่เธอจะใช้เข้าหาเสวียนเหลียน เธอคิดว่าการได้อยู่ไกล้ชิดกั

“นี่มัน อาหารทะเลนี่คะ” เมื่อคนทั้งสองนั่งลง อาหารที่ถูกเตรียมเอาไว้ก็ถูกนำออกมา“อืม ที่นี่เขาขึ้นชื่อเรื่องนี้มาก เขาจะขายให้กับคนที่จองเท่านั้น” และเขาก็ต้องจองล่วงหน้าเอาไว้ถึงสองวัน เพราะทางร้านนั้นถูกจองเอาไว้หมดแล้ว “ถ้าอย่างนั้นก็คงแพงมาก” ฮวาเหมยพูดเสียงเบา และมองไปรอบๆร้านก็เห็นว่าที่นี่มีโต๊ะไว้สำหรับรับรองลูกค้าเพียงไม่กี่โต๊ะเท่านั้น และแต่ละโต๊ะก็มีความส่วนตัวเป็นอย่างมาก “ฮึๆๆ ไม่หรอกน่า” เสวียนเหลียนหัวเราะออกมาเบาๆเช่นกัน ที่ได้เห็นและได้ฟังคนรัก นี่เธอเป็นคนขี้งกตั้งแต่เมื่อไหร่กัน เธอขายสินค้าเดือนๆนึงได้เงินตั้งเท่าไหร่ และไหนจะเขาที่เก็บค่าเช่าที่ และเงินทำร้านค้าต่างๆอีกมาก การมากินอาหารแบบนี้เพียงครั้งเดียวไม่ทำให้เขาและเธอจนได้หรอก“ขอบคุณค่ะ” ฮวาเหมยมองกุ้งที่ถูกแกะเอามาใส่ที่ถ้วยข้าวของเธอ และนี่ก็เป็นข้อดีของคนรักตั้งแต่คบกันมา เขามักจะตักอาหารให้เธอก่อนเสมอ “อร่อยค่ะ” ฮวาเหมยพูดออกมาเมื่อคีบอาหารเข้าปากไปหลายอย่าง ไม่ว่าจะกุ้งเผาที่ถูกแกะเปลือกมาอย่างดี ปลาหมึกย่างที่ถูกหั่นเป็นชิ้นๆ ปลาหมึกผัดไข่ กุ้งผัดผัก ปลาทอดสามรส ต้มยำปลา “อร่อยก็กินเยอะๆ จะได้โต

“พี่หนี่อ้าวก็แค่คิดว่ากำลังทำงานรับจ้างฉันอยู่สิคะ จะได้ไม่ต้องคิดมากอีก” ในเมื่อทำงานก็ต้องได้เงิน จะคิดมากไปทำไม และอีกอย่างอีกแต่เพียงปีสองปีก็คงไม่ได้ทำแล้ว เพราะประเทศจะเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ ถึงเวลานั้นสองสามีภรรยาคงมีเงินมากพอที่จะไปเริ่มธุรกิจของตัวเอง เวลานั้นคงไม่ได้มาทำงานร่วมกันกับเธอแล้ว“ก็ได้ค่ะ..” **********“ไปดูร้านมา??” เสวียนเหลียนที่เห็นคนรักเดินเข้ามาในห้องทำงานของเขาจึงได้ถามขึ้น “ค่ะ ทุกอย่างเรียบร้อยดี” ถึงเขาไม่ถามเธอก็อยากบอก เพราะเป็นเขาที่แนะนำทุกอย่างให้กับเธอ “แล้วร้านอื่นจะเปิดเมื่อไหร่ เธอคิดเอาไว้หรือยัง” เสวียนเหลียนที่ก้มหน้าอ่านเอกสารอยู่ เงยหน้าขึ้นมาถามและก้มลงไปอ่านเอกสารตรงหน้าต่อ“อืม…ตอนนี้ยังไม่มีคนที่ถูกใจเลยค่ะ แต่ก็มีอยู่คนหนึ่ง ไม่รู้ว่าเขาจะมาทำให้หรือเปล่า” ฮวาเหมยพูดด้วยน้ำเสียงกึ่งล้อ “ใคร??” เสวียนเหลียนปิดแฟ้มเอกสารแล้วเงยหน้ามองคนรัก นี่เขาไม่เจอเธอแค่ไม่กี่ชั่วโมงเธอก็ถูกใจใครซะแล้ว“พี่ชายหย่งชานค่ะ พี่เหลียนคิดว่าเจ้านายของเขาจะยอมให้เขาลาออกจากงานแล้วมาทำร้านให้ฉันหรือเปล่าคะ” หย่งชานเองก็เป็นอีกหนึ่งตัวเลือกที่ดี แ

“อืม พี่จะเข้าไปดูข้างใน”“พี่เหลียน ให้ฉันเข้าไปด้วยเถอะนะคะ ฉันรับรองเลยว่าจะไม่สร้างความวุ่นวายให้พี่เลย” ฮวาเหมยที่ได้ยินว่าเขาจะทิ้งเธอไว้ที่นี่ เธอก็รีบพูดขอร้องทันที “แต่ว่า…”“ถ้าฉันอยู่ที่นี่คนเดียว แล้วคนร้ายมาเห็นเข้า ฉันจะไม่อันตรายกว่าเข้าไปกับพี่หรือคะ นะคะ…” ก่อนที่เสวียนเหลียนจะพูดอะไร ฮวาเหมยก็รีบพูดขึ้นมาเสียก่อน พร้อมกับยกแม่ม้ำฮวงโหมาไว้ที่นี่ด้วย (ยกแม่น้ำทั้งห้า) เธอออดอ้อนทั้งน้ำเสียงและแววตา ซึ่งท่าทางแบบนี้เธอใช้กับคนรักหลายครั้งแล้ว และทุกครั้งก็สำเร็จไปด้วยดี“ก็ได้ แต่เธอต้องอยู่ใกล้ฉันตลอดเวลาเข้าใจที่พูดใช่มั้ย” เสวียนเหลียนยอมตกลง เมื่อเขานั้นคิดตามที่ฮวาเหมยบอกก็เห็นว่าเป็นจริงดังเธอว่า ถ้าเกิดไอ้คนพวกนั้นมันหลุดลอดออกมา แล้วเห็นว่าเธอที่เป็นผู้หญิงอยู่ที่นี่คนเดียวก็อาจจะเป็นอันตรายได้ “เข้าใจแล้วค่ะ”**********“ปัง ๆๆ”“ระวังหน่อย” ทั้งสองคนลัดเลาะเข้ามาที่โกดัง ก็ได้ยินเสียงปืนดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ฮวาเหมยที่ตกใจเสียงปืนก็เอาแต่เกาะแขนคนรักไม่ยอมปล่อย บางครั้งเธอยังสดุ้งตกใจด้วยซ้ำ“ปัง ปัง”“หย่งชาน ตรงนี้เป็นยังไงบ้าง” เมื่อเสวียนเหลียนและฮวาเห