บททั้งหมดของ เมื่อไม่รัก เราก็หย่ากันเถอะ ยุค80: บทที่ 61 - บทที่ 70

ฮวาเหมย ข้ามประตูสู่ยุค7011 ไปส่งบ้าน…“อาเหลียน มานั่งนี่สิ ทำไมลูกถึงได้มาช้าขนาดนี้” นางถังเหยียนเอ่ยเรียกลูกชายทันทีที่เห็นหน้า ดีที่อาหารมาส่งช้า ไม่อย่างนั้นเธอกับฮวาเหมยคงกินกันไปก่อนแล้ว“พอดีผมติดงานน่ะครับ” เมื่อชายหนุ่มนั่งลงก็ตอบคำถามทันที“สวัสดีค่ะคุณเสวียน” ฮวาเหมยเอ่ยทักทายคนที่พึ่งเดินเข้ามา ตอนแรกเธอเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมคุณป้าถังเหยียนถึงได้สั่งอาหารมาหลายอย่างนัก ทั้งที่กินกันเพียงแค่สองคน แต่ตอนนี้เธอรู้คำตอบที่เธอสงสัยแล้ว“สวัสดีครับคุณโจว” เสวียนเหลียนเองก็กล่าวทักทายหญิงสาวที่ร่วมโต๊ะเช่นกัน เขามองหน้าเธอเพียงคู่ก็ละสายตาออกมา “ฮ้าย!! อาเหลียน ลูกทำไมถึงเรียกน้องอย่างนั้นล่ะ เรียกน้องว่าเสี่ยวเหมยเถอะ ส่วนหนูฮวาเหมยก็เรียกพี่เขาว่าพี่เหลียนจะดีกว่า พวกเราก็รู้จักกันแล้วนี่นาอย่าเรียกแบบห่างเหินกันนักเลย” นางถังเหยียนหันไปเอ็ดลูกชายด้วยน้ำเสียงที่ไม่จริงจังนัก พร้อมกับแนะให้คนหนุ่มสาวนั้นเปลี่ยนสรรพนามการเรียกเสียใหม่“แม่ครับ” เสวียนเหลียนเอ่ยออกมาเสียงเบาอย่างอ่อนใจ “นี่ลูกไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น แม่ตัดสินใจแล้วเนอะหนูฮวาเหมย” นางถังเหยียนไม่สนใจลูกชาย พร้อม

ฮวาเหมย ข้ามประตูสู่ยุค7013 แม่จะจับทุ่มให้หลังหักไปเลย…“อาเหมย นี่เธอพาใครมาที่บ้านกัน” เป็นหลินซินหยวนที่เอ่ยทักขึ้น ตอนที่เขาเดินมาจากโกดังข้าวโพดก็เห็นรถยนต์คันหนึ่งวิ่งเข้ามา จึงได้หยุดมอง และเมื่อเห็นว่ามันจอดลงที่หน้าบ้านโจวเขาจึงรั้งรออยู่ดู เขาไม่คิดเลยว่าคนที่ก้าวขาลงมาจากรถยนต์คันโก้นั้นจะเป็นโจวฮวาเหมย และที่เขาไม่เข้าใจคือเธอพาใครมาที่บ้านกัน“พี่ชายหลิน นี่มันคือบ้านของฉัน ฉันจะพาใครมาก็ได้ พี่ชายหลินเป็นคนนอก อย่าเสียเวลามาใส่ใจเรื่องของฉันเลยค่ะ อ้อ..อีกเรื่อง ฉันเคยบอกไปแล้วว่าพี่ชายหลินควรที่จะเรียกฉันว่าน้องสาวโจว เพราะเรานั้นไม่ได้เกี่ยวข้องกันแล้ว” ฮวาเหมยพยามยามพูดอย่างใจเย็นที่สุด ไม่ใช่เพราะเธอกลัวผู้ชายตรงหน้าหรอกนะ แต่เธอกลัวว่าคนที่มากับเธอด้วยจะมองเธอในทางที่ไม่ดีน่ะสิ“อาเหมย นี่เธอกำลังโกรธพี่อยู่ใช่หรือเปล่า พี่เองก็ขอโทธเธอไปแล้ว และตอนนั้นเธอเองก็บอกว่าเข้าใจพี่ แล้วตอนนี้ทำไมเธอถึงมาทำท่าทางหมางเมินใส่กันล่ะ” หลินซินหยวนแสดงท่าทีตัดพ้อ เขาเองก็รู้ตัวว่าผิดที่นอกใจ ก็ตอนนั้นเธอป่วยจนไม่มีเวลาให้เขาเองนี่นา และเป็นจังหวะเดียวกันที่จิ่งเถียนเข้าหาเขา ถ

ฮวาเหมย ข้ามประตูสู่ยุค7014 ศัตรูในทางแคบ…“เฮ้อ เสร็จเสียที” ฮวาเหมยพึมพำออกมาเสียงเบา วันนี้เธอเข้ามาที่ร้านเพื่อที่จะนำสินค้าออกมาจัดวาง ทีแรกที่เธอจะนำแค่ผักดอง น้ำพริก เนื้อกระป๋อง ออกมาเพียงเท่านั้น แต่เมื่อเธอจัดของก็เหลือบสายตาไปเห็นปลากระป๋องเข้า เธอก็คิดว่าสิ่งนี้ก็น่าจะขายดี และมันก็สามารถเก็บเอาไว้ได้นาน เธอจึงได้นำมันออกมาด้วย และสิ่งที่ฮวาเหมยเพิ่มเข้ามาอีกหลายอย่างก็คือ บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปชนิดต่างๆ ทั้งแบบเผ็ดแบบไม่เผ็ด กุญเชียงหมู-ไก่ และพวกปลาแห้งชนิดต่างๆ“ของเยอะเหมือนกันนะเนี่ย” ฮวาเหมยที่มองไปรอบๆร้านก็เห็นว่าทุกชั้นนั้นถูกเธอวางเต็มหมดทุกชั้น ซึ่งแต่ละชั้นนั้นอัดแน่นไปด้วยสินค้า ดีที่ของในห้างนั้นบรรจุสินค้าเอาไว้อย่างดี และแต่ละอย่างที่เอาออกมาก็ล้วนเข้ากับยุคสมัยที่นี่ ซึ่งเธอไม่แน่ใจว่ามันเปลี่ยนไปได้ยังไงทั้งที่ตอนนั้นเธอเองเคยซื้อบรรจุภัณฑ์มันไม่ใช่แบบนี้ แต่ใครจะสนใจกันล่ะ ในเมื่อมิติจัดการให้แล้วเธอก็มีแค่หน้าที่นำออกมาขายเท่านั้น“เสี่ยวเหมย”“…!!!..” ฮวาเหมยหันไปตามเสียงก็เห็นว่าเป็นเสวียนเหลียนที่เรียกเธอ“คุณเสวียน” ฮวาเหมยเอ่ยทักทายเขาตามมารยาท“หืม?

ฮวาเหมย ข้ามประตูสู่ยุค7015 ศัตรูในทางแคบ2“พี่กั๋วเชา ฉันฝากดูลูกค้าด้านนั้นด้วยนะคะ” วันนี้เป็นวันที่ฮวาเหมยเปิดร้านวันแรก เมื่อเธอมาถึงร้านก็เจอกั๋วเชากับผู้ชายอีกคนนึง เธอถามเขาก็ได้ความว่า นายน้อยเสวียนเหลียนส่งพวกเขามาช่วยเธอขายของในวันนี้ ฮวาเหมยที่ไม่สามารถปฎิเสธได้ จึงได้แต่จำยอมรับการช่วยเหลือจากชายหนุ่ม“แม่หนู อันนี้กินยังไงหรือจ๊ะ” คุณป้าคนหนึ่งเดินเข้ามาซื้อของที่ร้านเมื่อเห็นสินค้าแปลกตาก็อดที่จะถามไม่ได้“สินค้าตัวนี้เขาเรียกว่าปลากระป๋องค่ะ แค่คุณป้าเปิดฝาก็ทานได้เลย หรือคุณป้าจะเอาไปผัดใส่น้ำมันพริกแล้วใส่ผักเพิ่มอีกสักหน่อยก็อร่อยเหมือนกันค่ะ” ฮวาเหมยอธิบายสินค้าด้วยรอยยิ้ม ถึงแม้ว่าตั้งแต่มาจะมีลูกค้าหลายคนที่ถามแบบนี้ก็ตาม“โอ้ ฟังแล้วดูดีมากทีเดียว” คุณป้าพิจารณาปลากระป๋องด้วยสายตาเปล่งประกายเหมือนกับเด็กที่กำลังได้ของเล่นขิ้นใหม่“แล้วเจ้าปลากระป๋องนี้ก็สามารถเก็บเอาไว้นานข้ามปีด้วยนะคะ คุณป้าแค่ดูวันหมดอายุตรงนี้ค่ะ เห็นมั้ยคะ…” ฮวาเหมยเมื่อเห็นว่าลูกค้าพอใจในสินค้าก็แนะนำต่อ พร้อมกับบอกวิธีการดูวันหมดอายุด้วย“ดีดีดี ป้าจะได้ซื้อเอาไปฝากลูกสาว ถ้าอย่างนั้นป้า

ฮวาเหมย ข้ามประตูสู่ยุค7016 ฉันเนี่ยนะ???…“เสี่ยวเหมย” ฮวาเหมยที่กำลังจัดเรียงสินค้าอยู่ก็ต้องหันมาตามเสียงที่ได้ยิน และเสียงนี้เธอก็ค่อนข้างที่จะคุ้นชิน เพราะในช่วงหลายวันมานี้เสียงนี้เป็นเสียงที่เธอนั้นได้ยินบ่อยที่สุด“พี่เหลียน มาตรวจงานอีกแล้วหรือคะ” ฮวาเหมยเข้าใจว่าเขาอาจจะมาเดินดูพื้นที่ของเขาดั่งเช่นเมื่อวานก็เป็นได้ “เปล่าหรอก ผมมารับคุณไปทานข้าว” ชายหนุ่มใช้มือหนึ่งข้างล้วงไปที่กระเป๋ากางเกง อีกข้างปล่อยเอาไว้ข้างลำตัว ซึ่งท่าทางที่เขายืนอยู่นั้นมันดูดีมาก ฮวาเหมยที่เคยเจอคนหน้าตาดีมามากมายก็อดที่จะชื่นชมชายหนุ่มตรงหน้าไม่ได้ นี่เขาจะหล่อเกินไปหรือเปล่านะ “ทานข้าว??” ฮวาเหมยงุนงง นี่เธอไปนัดทานข้าวกับเขาเมื่อไหร่กัน“อืม วันนี้แม่ของผมอยากจะทานข้าวกับคุณ ท่านเลยให้ผมมารับ” เสวียนเหลียนบอกไปตามคำพูดที่แม่ของเขาฝากมา เพราะก่อนที่เขาจะออกมาจากบ้านเมื่อเช้า แม่ของเขาก็กำชับมาว่าวันนี้จะต้องชวนฮวาเหมยมาทานข้าวเที่ยงด้วยให้ได้ เพื่อเป็นการฉลองที่เธอเปิดร้านวันแรก“คุณป้าจะมาหรือคะ” ฮวาเหมยที่ได้ยินแบบนั้นก็ดีใจ เธอรู้สึกชอบคุณป้าถังมาก ท่านดูเป็นผู้ใหญ่ที่ใจดีมากคนนึง“อืม” ฮว