บททั้งหมดของ เมื่อไม่รัก เราก็หย่ากันเถอะ ยุค80: บทที่ 81 - บทที่ 90

ฮวาสเหมย ข้ามประตูสู่ยุค7022 ยุวปัญญาชนแบบเธอคิดได้เท่านี้เองสินะ…“อาจู!!! หยุดก่อนฉันมีเรื่องจะถาม” ป้าซูที่อยู่บ้านใกล้กับกับครอบครัวโจวส่งเสียงเรียกนางจูเหมยฮัวแม่ของฮวาเหมยเสียงดัง“ป้าซู มีอะไรกับฉันอย่างนั้นหรือคะ” แม่จูที่ได้ยินเสียงเรียกก็หยุดฝีเท้าที่กำลังเดินตรงกลับบ้าน แล้วหันไปตามเสียงที่ได้ยิน“ฮ้าย ไม่มีอะไรหรอก เพียงแต่วันนี้ฉันได้ยินเมียผู้นำหมู่บ้านพูดว่า เธอกับครอบครัวจะย้ายออกจากหมู่บ้านนี้หลังจากช่วงเก็บเกี่ยวน่ะสิ ฉันก็เลยอยากรู้ว่าจริงหรือเปล่า” วันนี้นางซูได้ทำงานใกล้กันกับภรรยาของผู้นำหมู่บ้าน เธอจึงได้ยินสิ่งที่ภรรยาผู้นำหมู่บ้านพูด แต่ก็ได้ฟังเฉยๆไม่ได้ถามอะไรมากนัก“ใช่ค่ะ ฉันกับครอบครัวจะย้ายไปอยู่ในเมือง” แม่จูบอกด้วยรอยยิ้ม เรื่องนี้เธอเองก็ไม่ได้ปิดบังใคร เพราะถ้าวันนี้ไม่รู้ วันหน้าชาวบ้านพวกนี้ก็ต้องรู้อยู่ดีว่าเธอนั้นออกจากหมู่บ้าน“ดีดี ว่าแต่พวกเธอไปมีบ้านอยู่ที่ในเมืองตั้งแต่เมื่อไหร่กัน” ป้าซูที่เห็นแบบนั้นจึงได้ถามต่อ เพราะคิดว่าเธอไม่ผิดที่ถาม“เอ่อ..” “แม่คะ กลับบ้านได้แล้วค่ะ” ก่อนที่แม่จูเหมยฮัวจะได้พูดอะไรออกมา โจวจินเย่วก็ส่งเสียงเรียกคน

ฮวาเหมย ข้ามประตูสู่ยุค7023 ก็เชิญครับ…“อ้อหรอ…อืม ถ้าเป็นแบบนั้นฉันก็คงจะคิดไปเองสินะ…” ฮวาเหมยพยักหน้าทำท่าเหมือนกับเชื่อในสิ่งที่จิ่งเถียนพูด แต่ถ้ามองดูดีๆแล้วมันมีแต่ความรู้ทันมากกว่า“จิ่งเถียน!!!” หลินซินหยวนหันมาเรียกชื่อคนรักที่กำลังจะเป็นอดีตด้วยชื่อเต็ม เพราะตอนนี้เขาตัดสินใจแล้วว่าจะเลิกกับเธอและกลับมาหาอาเหมย ยิ่งมาเห็นท่าทางรีบแก้ตัวเช่นนี้เขาก็ยิ่งมั่นใจว่าที่อาเหมยนั้นพูดมาเป็นเรื่องจริง เขาที่เห็นแบบนี้ก็ได้แต่ด่าตัวเองอยู่ในใจว่าตอนนั้นเขาหลงผิดอะไรถึงได้เลือกเธอมาเป็นคนรัก“พี่ซินหยวน พี่อย่าไปเชื่อที่นังนี่พูดนะ ฉันไม่เคยคิดอะไรแบบนั้นเลยจริงๆ ฉันมีแต่ความรักให้พี่เท่านั้น” จิ่งเถียนที่ได้ยินคนรักเรียกเธอแบบนั้นก็ยิ่งร้อนรน เพราะปกติแล้วเขาจะเรียกเธอว่าเถียนเถียนและน้ำเสียงที่ใช้เรียกก็นุ่มนวนมากกว่านี้“จิ่งเถียน เธออย่ามาโกหกเลย” หลินซินหยวนไม่คิดที่จะเชื่อผู้หญิงคนนี้อีก“ไม่นะ ที่ฉันพูดมาไม่มีคำโกหกเลยสักคำ” จิ่งเถียนเข้าไปกอดแขนคนรัก แล้วเงยหน้าสบตาเขา ให้เขาเห็นแววตาที่เจ็บปวดของเธอ แต่ไหนแต่ไรถ้าเธอทำท่าทางแบบนี้ใส่เขาหลินซินหยวนก็จะใจอ่อนให้เธอทุกครั้ง“ฉ

ฮวาเหมย ข้ามประตูสู่ยุค7024 ไม่ต้องมาเจอกันอีก…“เรื่องทั้งหมดก็เป็นแบบนี้แหละ” นางซูพูดจบก็ถึงกับหอบเลยทีเดียว นี่เธอพยายามพูดทุกอย่างตั้งแต่ต้นจนจบเลยนะ เธอสาบานได้เลยว่าไม่มีตกหล่นอย่างแน่นอน“ไม่จริง ลูกชายของฉันจะทำแบบนั้นทำไม” นางหลินไม่เชื่อว่าลูกชายของเธอจะไปทำร้ายใครก่อน เพราะที่ผ่านมานั้นลูกชายของเธอเป็นคนที่ค่อนข้างใจเย็น ขนาดโมโหมากๆก็แค่เดินหนีเท่านั้นไม่เคยลงไม้ลงมือเลยสักครั้งมันต้องมีอะไรผิดพลาดแน่นอน ใช่!! เป็นเพราะลูกชายของเธอไปคบหากับยุวชนคนนั้นแน่นอน คิดเองเออเองเสร็จก็หันหน้าไปมองจิ่งเถียนด้วยสายตาไม่พอใจ จิ่งเถียนที่เห็นแบบนั้นก็ถึงกับร้อนๆหนาวๆเลยทีเดียว“ฉันขอพยานในครั้งนี้ก่อน ถ้าใครเห็นเป็นอย่างที่นางซูพูดให้ยกมือขึ้น ถ้าไม่เห็นอย่างที่นางซูพูดมาก็ยืนอยู่เฉยๆ เอาล่ะ ยกมือได้” เมื่อสิ้นคำสั่งหัวหน้า ทุกคนที่ยืนอยู่ก็พากันยกมือขึ้น เพราะสิ่งที่นางซูพูดออกมานั้นเป็นเรื่องจริง ทั้งเรื่องที่ยุวปัญญาชนหญิงคนนั้นจะเข้าไปทำร้ายโจวฮวาเหมย แล้วก็หลินซินหยวนพยายามที่จะถูกเนื้อต้องตัวฮวาเหมย จนชายหนุ่มในเมืองคนนี้เข้ามาขัดขวางจึงได้เกิดการต่อสู้ขึ้น“เอาล่ะ หลินซินหยวน

ฮวาเหมย ข้ามประตูสู่ยุค7025 พบเจอท่านนายพล…“ฮวาเหมย นี่บ้านของเราจริงๆหรือลูก” วันนี้เป็นวันที่ฮวาเหมยพาทุกคนย้ายเข้ามาอยู่ที่บ้านหลังใหม่ หลังจากที่มันถูกซ่อมแซมแล้วมันก็ดูดีขึ้นมากกว่าแต่ก่อน เพราะฮวาเหมยนั้นขอให้นายช่างเฉิงอี้ทำมันอย่างดี“นั่นสิคะพี่ บ้านหลังใหญ่และก็สวยมากเลย” โจวจินเย่วร้องออกมาด้วยความดีใจ เธอไม่คิดว่าบ้านที่พี่สาวซื้อนั้นจะใหญ่โตได้ถึงขนาดนี้ ทั้งที่เธอคิดว่าอาจจะเป็นบ้านที่พออยู่ได้อย่างไม่แออัดเท่านั้น แต่นี่มันเกินกว่าที่เธอคิดเอาไว้มาก พี่สาวของเธอนี่เก่งมากจริงๆ“ใช่แล้วค่ะ ที่นี่คือบ้านของเรา ทุกคนเข้าไปกันเถอะค่ะ” ฮวาเหมยที่มองหน้าทุกคนที่เผยรอยยิ้มออกมา เธอก็อดที่จะยิ้มตามไม่ได้ ถึงแม้ว่าพ่อและพี่ชายจะไม่แสดงอาการออกมามาก แต่เธอก็รู้ว่าทั้งคู่นั้นยินดีมากแค่ไหน ฮวาเหมยอดที่จะปลื้มใจไม่ได้ อย่างน้อยเธอก็พาทุกคนพ้นจากคำว่าลำบากมาได้แล้ว ต่อไปนี้เธอจะทำให้ทุกคนนั้นอยู่อย่างสุขสบายที่สุด ให้สมกับความรักที่มอบให้กับเธอ“โอ้โหว พี่ใหญ่ พี่ดูสิ” โจวจินเย่วที่เห็นชุดรับแขกเป็นโซฟาก็ชี้ให้พี่ชายได้ดู เท่านั้นยังไม่พอเธอยังไปลองนั่งอีกด้วย “อืม..” เจิ้งหลีมอ

ฮวาเหมย ข้ามประตูสู่ยุค7026 เสบียงของกองทัพที่หายไป…“พี่เหลียนว่าอะไรนะคะ” โจวฮวาเหมยไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เธอนั้นได้ยินมันผิดเพี้ยนไปหรือเปล่า“พี่บอกว่าเสบียงรอบล่าสุดหายไป” เขาที่ได้รับรายงานเรื่องนี้ก็รีบร้อนมาหาเธอทันที แต่ไม่กล้าที่จะพูดคุยกันที่ร้านค้าของเธอ จึงได้พากันมาพูดคุยที่ร้านอาหารแทน“มันหายได้ยังไงกัน???” ฮวาเหมยไม่เข้าใจ ที่นั่นจะมีกุญแจอยู่สองชุด อยู่ที่เธอหนึ่งชุด และอีกชุดจะอยู่กับท่านนายพล เมื่อวานนี้ก่อนที่จะถึงกำหนดส่งเสบียงเธอก็เป็นคนเอาไปจัดเรียงอย่างดีแล้วมันจะหายไปได้ยังไง “คนของคุณลุงบอกว่าตอนที่เข้าไปที่โกดังก็ไม่มีของแล้ว พอเขารายงานคุณลุงเสร็จท่านก็ให้คนมาแจ้งเราทันที และยังถามพี่ด้วยว่าคนของเธอลืมเอาของมาส่งหรือเปล่า” เขาเองก็ไม่แน่ใจถึงสาเหตุที่ของไม่มีในโกดังเช่นกัน เพราะเขาเชื่อว่าคนรักของเขาไม่มีทางลืมสั่งของอย่างแน่นอน เพราะนั่นหมายถึงความน่าเชื่อถือและเม็ดเงินที่ควรจะได้ในแต่ละครั้ง“ฉันคิดว่าเรื่องนี้ต้องมีเงื่อนงำ” ฮวาเหมยไม่คิดว่าอยู่ดีๆของที่เธอเตรียมเอาไว้จะหายไปอย่างไร้ร่องรอย เรื่องนี้ต้องมีเบื้องหน้าเบื้องหลังอย่างแน่นอน“เงื่อนงำ???” เสวี