บททั้งหมดของ เมื่อไม่รัก เราก็หย่ากันเถอะ ยุค80: บทที่ 71 - บทที่ 80

“สหายโจว เราบังเอิญเจอกันอีกแล้ว” หลี่ซินเอ่ยขึ้นมา หลังจากที่เฝ้าดูว่าฮวาเหมยเข้ามาที่ร้านนี้พร้อมกับผู้ชายคนหนึ่ง“อืม” ฮวาเหมยตอบรับเพียงสั้นๆ เพราะไม่อยากที่จะพูดด้วยอีก แต่ก็ดูเหมือนว่าท้องฟ้าจะไม่เป็นใจเท่าไหร่นัก“ว่าแต่เธอจะไม่แนะนำคุณชายคนนี้ให้เรารู้จักบ้างหรือ” หลี่ซินส่งสายตาไปให้ชายหนุ่ม แต่ดูเหมือนว่าจะไม่เป็นผล เพราะตอนนี้เขาเอาแต่คีบอาหารไม่มองหน้าเธอเลยสักนิด“….” ฮวาเหมยมองหน้าชายหนุ่มทีนึง เธอที่เห็นเขาแสดงท่าทีแบบนั้นเธอก็คิดไปว่าเขาคงไม่อยากรู้จักเธอจึงไม่คิดที่จะแนะนำ“นี่สหายโจวพวกเราขอนั่งด้วยได้หรือเปล่า เราก็จะมาทานอาหารเหมือนกัน แต่ดูเหมือนว่าที่นั่งตอนนี้จะเต็มหมดแล้ว ฉันคิดว่าเธอคงไม่รังเกียจ” หลี่ซินที่ปากพูดกับฮวาเหมยนั้นแต่สายตานั้นจับจ้องไปที่ชายหนุ่มหน้าตาดีที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับฮวาเหมยที่หลี่ซินพูดออกมาก็เป็นเรื่องจริง เพราะวันนี้ดูเหมือนที่นี่จะขายดีมาก และตอนนี้ก็ไม่มีที่นั่งอีกแล้ว พนักงานต้อนรับข้างนอกก็บอกว่าโต๊ะเต็มแล้ว แต่เป็นหลี่ซินที่บอกพนักงานว่าเพื่อเธอทานอาหารอยู่ที่นี่ เธอจะมาร่วมโต๊ะด้วย พนักงานจึงให้เธอและจิ่งเถียนเข้ามา“ฉันคงให้เ

“ว่าแต่เธอมาหาพี่ที่นี่มีเรื่องอะไร” เสวียนเหลียนถามขึ้นเมื่อเห็นว่าเธอเงียบเสียงลงแล้ว“เอาไว้พูดกันพรุ่งนี้ก็ได้ค่ะ ฉันคงต้องไปก่อน ไม่อย่างนั้นฉันไปไม่ทันเกวียนแน่ๆ” ในเมื่อไกล้เวลาเกวียนออกแล้วเธอคงต้องกลับไปก่อน เพราะเธอต้องรีบไปปิดร้านด้วย ไม่รู้ว่าป่านนี้ที่ร้านขายของเป็นยังไงบ้าง“เธอพูดมาเถอะ วันนี้พี่จะไปส่งเธอเอง” ในเมื่อเห็นกระต่ายน้อยร้อนรนเขาก็คิดว่าวันนี้จะไปส่งเธอเอง เธอจะได้พูดธุระมา เขาจะได้ถือโอกาสไปขับรถเล่นด้วย“จะดีหรือคะ” ฮวาเหมยลังเล ใจหนึ่งเธอก็เกรงใจเขาที่ต้องไปส่งเธอ ใจหนึ่งเธอก็อยากพูดในเรื่องที่เธอต้องการ แต่เมื่อเห็นชายหนุ่มตรงหน้าพยักหน้าให้เธอก็เลิกลังเลแล้วพูดในสิ่งที่เธอต้องการ“พี่เหลียน พอดีฉันได้ข่าวมาว่า ที่พี่กำลังจะมีบ้านหลุดจำนอง ฉันถูกใจบ้านหลังนั้นมาก พี่พอที่จะขายต่อให้ฉันได้หรือเปล่า” ฮวาเหมยเมื่อพูดจบก็ทำสีหน้าน่าสงสาร แต่ในใจนั้นลุ้นมากกับคำตอบที่จะได้รับ“บ้านหลังนั้นน่ะหรือ อืม…ได้ พี่จะขายให้เธอก็แล้วกัน” เสวียนเหลียนทำท่าคิด เพราะเขาเองก็จำได้ไม่หมดว่ามีบ้านหลังไหนบ้าง แต่เมื่อคิดดีๆก็นึกออก“พี่เหลียนจะขายเท่าไหร่หรือคะ” ฮวาเหมยต้องก

“ว่าแต่เราจะได้ย้ายไปเมื่อไหร่คะ” โจวจินเหมยเอ่ยถามพี่สาว เธอเองที่เห็นพี่สาวและแม่ทำท่าทจะร้องไห้เธอเองก็อยากจะร้องด้วย แต่ติดที่น้ำตามันไม่ยอมไหลนี่สิ“ตอนนี้เรื่องบ้านยังไม่เรียบร้อย ฉันพึ่งไปพูดกับเจ้าของบ้านวันนี้เองค่ะ น่าจะอีกหลายวัน เพราะฉันเองก็ยังไม่แน่ใจว่าบ้านจะได้ซ่อมแซมหรือเปล่า แต่ว่าคุณพ่อกับคุณแม่อย่าลืมไปแจ้งหัวหน้าหมู่บ้านเรื่องที่เราจะย้ายเข้าไปอยู่ในเมืองนะคะ” ฮวาเหมยไม่ลืมที่จะบอกให้พ่อแม่ไปพูดเรื่องนี้กับผู้นำหมู่บ้าน “พ่อว่ารอให้ลูกจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยก่อนดีกว่าค่อยไปแจ้งเรื่องนี้”“ใช่แม่ก็คิดเหมือนกัน ขืนแม่กับพ่อไปพูดเรื่องนี้ในวันพรุ่งนี้ แม่และทุกคนคงทำงานอย่างไม่มีความสุขเป็นแน่” ชาวบ้านก็คงจะหมุนเวียนเข้ามาถามกันเรื่องนี้ เธอคงไม่ได้ทำงานอย่างสงบสุขอย่างแน่นอน“เอาอย่างนั้นก็ได้ค่ะ ถ้าอย่างนั้นวันนี้เรามาเลี้ยงฉลองกันดีกว่านะคะ เดี๋ยวฉันจะขนอาหารออกมาเยอะๆเลย” ฮวาเหมยมองรอยยิ้มของทุกคนด้วยความดีใจ เมื่อตกลงเรื่องทุกอย่างแล้ว ฮวาเหมยก็นำวัตถุดิบทำอาหารออกมามากมาย สำหรับการเลี้ยงฉลองในวันนี้*****“นี่พี่ซินหยวนมาทำอะไรที่นี่คะ” จิ่งเถียนที่ยืนมองอย

ฮวาเหมย ข้ามประตูสู่ยุค7020 “พี่ชอบเธอ!!”“คุณโจวลองชิมเนื้อตุ๋นนี่สิครับ” เฉิงอี้คีบเนื้อตุ๋นที่กำลังอุ่นได้ที่ใส่ลงไปในถ้วยข้าวของฮวาเหมย “ค่ะ..” ฮวาเหมยที่นั่งอยู่ระหว่างผู้ชายทั้งสองคนก็ได้แต่ยื่นถ้วยข้าวไปรับ เธอไม่คิดว่าเธอจะมาอยู่ในสถานการณ์ที่น่าอึดอัดแบบนี้ ผู้ชายคนนึงก็เอาแต่ส่งยิ้มหวานให้เธอ ส่วนอีกคนก็นั่งทำหน้ายักใส่ เธอที่เป็นผู้หญิงคนเดียวก็เกิดทำตัวไม่ถูกขึ้นมา นี่เธอคิดถูกหรือผิดกันนะที่มาทานข้าวพร้อมกับคนทั้งคู่แบบนี้“เสี่ยวเหมยเธอก็ลองกินปลานึ่งด้วย ไม่มีก้างหรอกฉันเอาออกให้หมดแล้ว” เสวียนเหลียนเองก็ไม่ยอมน้อยหน้า ถึงแม้ว่าจะพูดเสียงแข็งไปหน่อยก็ตามและนับต่อจากนั้นชายหนุ่มทั้งสองคนก็ผลัดกันคีบอาหารให้กับเธอ จนในถ้วยข้าวของฮวาเหมยตอนนี้ไม่มีที่ว่างอยู่เลย ขนาดเม็ดข้าวที่อยู่ด้านล่างก็ไม่เห็น“หยุด!! หยุดทั้งสองคนเลยค่ะ ฉันคีบอาหารเองได้” ฮวาเหมยยกขึ้นมือมาห้ามทั้งสองคนให้เลิกคีบอาหารให้เธอเสียที “ถ้าพวกคุณทั้งสองคนยังไม่เลิกทำแบบนี้ฉันคงต้องขอตัวกลับก่อน” ฮวาเหมยพูดออกมาด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยจะพอใจเท่าไหร่นัก เธอคงไม่อยู่ต่อแล้วล่ะถ้ายังขยันคีบอาหารให้เธอแบบนี้ เธอ

ฮวาเหมย ข้ามประตูสู่ยุค7021 ส่งเสบียง…“เสี่ยวเหมย” เสวียนเหลียนที่เดินมายังหน้าร้านของคนรัก เขาก็เห็นว่าเธอนั้นกำลังขะมักเขม้นเรียงของเข้าชั้นอยู่ ทั้งที่เขานั้นส่งลูกน้องมาช่วยเพิ่มอีกคนเธอก็ยังต้องมาทำงานเอง แล้วแบบนี้จะจ้างลูกน้องไปเพื่ออะไร“พี่เหลียน ก็ไหนบอกว่าจะมาหาฉันตอนเที่ยงไงคะ” หลังจากวันนั้นที่ชายหนุ่มขอคบหาเป็นคนรักกับเธอ เขาก็จะไปรับและส่งเธอเสมอ วันไหนที่เขาไม่ว่างจริงๆก็จะเป็นพี่ชายหย่งชานที่รับหน้าที่เป็นคนไปส่งเธอ จนทุกวันนี้เธอเดินไปส่วนไหนของตลาดแห่งนี้คนงานก็มักจะโค้งคำนับเธอในฐานะคนรักของเจ้านายเสมอ“พี่มีเรื่องจะปรึกษาเสี่ยวเหมยน่ะ เธอพอมีเวลาว่างหรือเปล่า” เสวียนเหลียนใช้มือล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมา และเช็ดลงไปบนใบหน้าของคนรักที่ตอนนี้มีเหงื่ออยู่บนหน้าผากและไรผม“เข้ามาข้างในเถอะค่ะ” เมื่อฮวาเหมยได้รับการดูแลจากคนรักแล้วก็ชวนเขาเข้าไปที่ห้องทำงานของเธอ ที่ถูกกั้นเอาไว้ทางด้านหลัง ฮวาเหมยมักจะใช้ที่นั่นเป็นที่พักผ่อนในช่วงที่ไม่มีลูกค้า“พี่เหลียนมีเรื่องอะไรคะ” เมื่อเข้ามาด้านในแล้ว ฮวาเหมยก็ถามในสิ่งที่เธอสงสัยทันที“วันนี้ท่านนายพลเหริ