บททั้งหมดของ เมื่อไม่รัก เราก็หย่ากันเถอะ ยุค80: บทที่ 101 - บทที่ 110

“วันนี้พี่จะไปดูที่ดินแถวทางสถานีรถไฟน่ะ ว่าจะสร้างตึกขาย” เขาคิดที่จะออกไปดูพื้นที่เสียหน่อยจะได้วางแผนถูกว่าจะทำยังไงต่อไป“สร้างตึก พี่ได้รับอนุญาติการสร้างหรือคะ” ฮวาเหมยเกิดความสงสัย ไม่ใช่ว่าช่วงนี้ทางการยังเข้มงวดอยู่ไม่ใช่หรือไง กว่าจะผ่อนปรนก็น่าจะอีกปีหรือสองปี หรือว่าเธอจะเข้าใจอะไรผิดไป“อืม คุณลุงจัดการเรื่องนี้ให้น่ะ แต่ว่าการก่อสร้างก็ต้องอยู่ในความดูแลของทางการ” เรื่องนี้เป็นลุงของเขาที่เอาเรื่องการสร้างตึกมาเสนอ เขาเองที่เห็นว่าดีจึงได้ตอบตกลงไป แต่งานนี้ก็ใช่เรื่องง่ายนัก“หมายความว่าพี่ต้องแบ่งรายได้ให้กับรัฐใช่หรือเปล่าคะ” เธอเองก็ไม่แน่ใจว่าที่เธอคิดนั้นจะใช่หรือเปล่า แต่ในเมื่อทางการมาเกี่ยวข้องด้วยก็น่าจะเป็นแบบนี้ “ใช่ แต่ก็ไม่ได้มากจนเราขาดทุนหรอก” จากที่เขาลองคำนวนดู ถ้าจบโครงการนี้เขาน่าจะเหลือเงินมากกว่าหนึ่งแสนหยวน ซึ่งคิดดูแล้วก็เป็นจำนวนเงินที่มากอยู่“ดีจัง ฉันเองก็อยากสร้างบ้านขายบ้าง” เมื่อเห็นช่องทางทำเงิน เธอเองก็มีความคิดที่จะสร้างบ้านขายบ้าง ในเมื่อเธอมีมิติต้นทุนของเธอก็ต้องลดลง เงินที่ได้ก็น่าจะมากพอ“ยัยขี้งก” เสวียนเหลียนจับหัวคนรักเขย่าไปมาด

“เอ่อ…” ตอนนี้ตู้ม่ายม่ายไม่สามารถทำหรือพูดอะไรได้แล้ว เพราะคนรักทั้งสองคนพึ่งจะผ่านหน้าเธอไปอย่างไม่แยแส ทั้งที่เธอนั้นพยายามที่จะเอ่ยรั้งเอาไว้ นี่ถ้าเป็นที่บ้านของเธอ เธอคงกรีดร้องออกไปแล้ว กล้าดียังไงมาปฎิเสธคนอย่างเธอ“คุณหนูตู้จะเรียนรู้งานเลยหรือเปล่าครับ” หย่งชานที่พอจะเดาท่าทีออกแต่ก็ต้องถามออกไปตามมารยาท“ไม่!! ฉันจะกลับ” ตู้ม่ายม่ายพูดจบก็เดินสะบัดก้นออกไป ปล่อยให้หย่งชานยืนส่ายหัวระอาให้กับคุณหนูเอาแต่ใจ และหวังไว้เช่นเดียวกันว่าเธอคงจะไม่กลับมาในวันสองวันนี้**********“ที่นี่หรือคะ” ฮวาเหมยที่มองดูพื้นที่รอบๆก็ถามขึ้น ที่่นี่ถึงจะอยู่ห่างจากสถานีรถไฟมาไม่มาก แต่ก็ถือว่าเป็นพื้นที่ที่ดีมาก ถึงจะมีคนอยู่ไม่มากนักในตอนนี้ แต่ถ้าที่นี่จัดสร้างบ้านขึ้นมาเมื่อไหร่ล่ะก็ เธอพูดได้เลยว่าที่นี่จะเจริญแบบก้าวกระโดเลยเชียวล่ะ“ใช่ครับ เธอเห็นพื้นที่ตรงนั้นหรือเปล่า คุณลุงบอกว่าเราสามารถสร้างได้ถึงที่นั่น” เสวียนเหลียนชี้ไปที่มุมหนึ่ง พื้นที่ของที่นี่ที่เขารับรู้มา ถ้าสร้างบ้านในแบบสองห้องนอนหนึ่งห้องน้ำหนึ่งห้องครัวหนึ่งห้องรับแขก เขาจะสร้างได้ถึงหนึ่งร้อยหลังคาเลยทีเดียว“พีี่เหลี

“ฮวาเหมยลูกกลับมาแล้ว” จูเหมยฮัวที่เฝ้ารอการกลับมาของลูกสาวเอ่ยขึ้นมาอย่างดีใจ“แม่มาทำอะไรที่นี่คะ???” ฮวาเหมยถามด้วยความสงสัย ที่นี่เป็นอาคารสำนักงานของเสวียนเหลียนซึ่งแม่ของเธอนั้นไม่ค่อยได้มาที่นี่นักถ้าไม่มีเรื่องจำเป็นหรือว่าหอบหิ้วอาหารมาให้ว่าที่ลูกเขยแต่นี่ในมือก็ไม่เห็นว่ามีอะไรเลยสักอย่าง“ตอนนี้ที่ร้านมีเรื่อง แม่เลยมารอลูกอยู่ที่นี่ เรารีบไปที่ร้านกันเถอะ” จูเหมยฮัวพูดด้วยความเร่งรีบ เธอมาดักรอลูกสาวได้สักพักแล้ว ตอนนี้เธอรู้สึกร้อนใจมากไม่รู้ว่าลูกชายและสามีจัดการเรื่องนี้กันเรียบร้อยหรือยัง“เดี๋ยวค่ะ แม่เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฉันฟังก่อนได้หรือเปล่า” ฮวาเหมยต้องการรู้เรื่องที่เกิดขึ้น ถ้าเธอไปโดยที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลยแล้วเธอจะคิดหาวิธีแก้ไขปัญหาได้ยังไง“ได้…” แล้วจูเหมยฮัวก็เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดให้กับลูกสาวได้ฟังเมื่อช่วงบ่ายที่ผ่านมา อยู่ดีๆก็มีหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งเข้ามาที่ร้าน ตอนแรกทุกคนก็เข้าใจว่าเข้ามาซื้อของ แต่ที่ไหนได้ พอมาถึงผู้หญิงคนนั้นก็เอาแต่ก่นดาครอบครัวเธอพร้อมกับสินค้าที่เคยซื้อไปก็คือปลาหมึกแห้ง และบอกว่าหลานสาวของเธอเมื่อกินอาหารนี้เข้าไปก็เก

ฮวาเหมย ข้ามประตูสู่ยุค7036 ตลบหลัง…“ก๊อกๆๆ”“ม่ายม่าย ลูกอยู่ที่นี่หรือเปล่า เปิดประตูให้แม่หน่อย ม่ายม่าย” แม่ของตู้ม่ายม่ายเคาะประตูเรียกลูกสาวอยู่ที่หน้าห้อง หรือก็คือห้องที่พวกเขานั้นพาลูกสาวและว่าที่ลูกเขยมาส่งที่นี่เมื่อคืนนี้หลังจากที่จบอาหารมื้อเย็น“เอายังไงคะคุณลูกไม่ยอมเปิดประตูออกมาเลย” คนเป็นแม่กังวล ไม่รู้ว่าเมื่อคืนนี้ลูกสาวของเธอจะเป็นอย่างไรบ้าง นี่เธอเองก็เคาะประตูอยู่นานแล้วแต่ก็ยังไม่เห็นออกมา“ถ้าอย่างนั้นให้พนักงานมาเปิดประตูให้เถอะ” ท่านนายพลตู้หันไปบอกพนักงานที่เขานั้นเรียกตัวมาด้วยให้ช่วยเปิดประตูที่ตอนนี้ไม่มีทีท่าว่าจะมีคนออกมาเปิด“ม่ายม่าย!!!” คุณนายตู้ร้องเรียกลูกสาวเสียงดังด้วยความตกใจ เพราะตอนนี้ลูกสาวของเธอนั้นนอนอยู่บนเตียงคนเดียว แถมเนื้อตัวก็ยังไม่มีเสื้อผ้าสวมใส่ดีที่ผ้าห่มยังถูกคลุมตัวเอาไว้“อืม…แม่คะ” ตู้ม่ายม่ายหลังจากที่ได้ยินเสียงมารดาร้องเรียกก็เริ่มรู้สึกตัว เธอค่อยๆขยับช้าๆด้วยความงุนงง คนเป็นแม่ก็กลัวว่าลูกสาวจะโป๊ยามที่ลูกขยับตัวเธอก็จะดึงรั้งผ้าห่มคลุมกายให้ลูกสาว“ทำไมลูกถึงได้นอนอยู่ที่นี่คนเดียว แล้วเสวียนเหลียนล่ะ” ท่านนายพลตู้เอ

ฮวาเหมย ข้ามประตูสู่ยุค7037 nc+++“เสี่ยวเหมย ช่วยพี่หน่อย นะ..” ตอนนี้เสวียนเหลียนคิดว่าเขานั้นไม่สามารถควบคุมตัวเองได้แล้ว จึงได้เอ่ยปากขอคนรัก และเขาเองก็ตั้งใจที่จะรับผิดชอบเธอหากว่าเรื่องคืนนี้นั้นสามารถจัดการได้แล้ว“เอ่อ..” ฮวาเหมยลังเล เมื่อชาติก่อนเธอก็ไม่เคยมีประสบการณ์แบบนี้ด้วย แล้วเธอจะช่วยเขาได้อย่างนั้นหรอ“นะ..กระต่ายน้อยของพี่” เสวียนเหลียนออดอ้อนคนรัก จมูกของเขาก็ซุกไซร้ไปที่ซอกคอขาวไม่หยุด “กะ…ก็ได้ค่ะ” ฮวาเหมยตอบตกลงในที่สุด ถึงแม้เธอจะไม่ช่ำชองในเรื่องแบบนี้แต่ก็เคยมีผ่านตาเธอมาบ้าง เธอคิดว่ามันคงไม่ใช่เรื่องยาก เสวียนเหลียนเมื่อได้รับการยินยอมจากคนรักเขาก็พาเธอไปที่เตียงนอนทันที พร้อมกับมอบจูบอย่างดูดดื่ม ตอนนี้ลิ้นร้อนของเขานั้นพัวพันกับเรียวลิ้นเล็กด้วยความหวานล้ำ“อืม”ฮวาเหมยครางออกมาเมื่อถูกฝ่ามือใหญ่บีบนวดที่เต้าอวบของเธอ ขณะที่อกอีกข้างก็ถูกลิ้นร้อนของเขาเล่นงานอย่างหนัก ซึ่งแรงที่เขาดูดดึงนั้นไม่น้อยเลย นี่ถ้ามันขาดได้ก็คงขาดไปแล้ว จนเต้าอวบของเธอทั้งสองข้างนั้นกลายเป็นสีแดง และตอนนี้เสื้อผ้าที่เธอเคยสวมใส่อยู่ก็ไม่รู้ว่ามันหลุดร่วงไปตั้งแต่ตอนไหนเสวี