All Chapters of เมื่อไม่รัก เราก็หย่ากันเถอะ ยุค80: Chapter 21 - Chapter 30

เมื่อไม่รัก เราก็หย่ากันเถอะ…21“ว่ายังไง” ตงลี่หยางเอ่ยถามลูกน้องที่ตนนั้นมอบหมายงานให้ไปจัดการ“เรื่องทุกอย่างเป็นอย่างที่หลี่จวินบอกครับ อดีตของเธอคือภรรยาของผู้พันเฉินหวังเหว่ย ทั้งสองแต่งงานกันมา 3 ปี และทั้งสองได้หย่ากันเมื่อไม่นานมานี้ และเธอก็ได้รับสิทธิ์การเลี้ยงดูลูกชายจากสามี สาเหตุจากการหย่านั้นเพราะสามีมีชู้ครับ และชู้เองตอนนี้ก็กำลังตั้งครรภ์” เขานั้นไปหาข้อมูลเสียหลายวันเพราะต้องลงพื้นที่ แค่นั่งรถไฟไปกลับก็หลายวันแล้ว“แล้วอย่างอื่นล่ะ” ตงลี่หยางมองหน้าต้องการคำอธิบายเพิ่ม นี่หายไปเกือบสิบวันได้มาเท่านี้เองหรือไง ถ้าได้มาแค่นี้เขาจะส่งไปเป็นยามหน้าบ่อนแทน“พ่อแม่เธอเสียชีวิตหมดแล้วครับจากการถูกโจรปล้น เธอมีญาติทางฝั่งพ่อและแม่ แต่เธอไม่คิดจะกลับไปที่บ้านเดิมครับ อ้อและบ้านของพ่อแม่เธอก็ขายตั้งแต่ตอนแต่งงานแล้วครับ” เขารีบพูดต่อ ก่อนที่เจ้านายจะโมโห เพราะการที่เขาถามมาแบบนี้เขาเองที่เป็นลูกน้องมาหลายปีทำไมจะไม่เข้าใจว่าเจ้านายอยู่ในอารมณ์ไหน“และตอนนี้เธอก็กำลังจะเปิดกิจการเป็นของเธอเอง ซึ่งตอนนี้ผมก็ยังไม่รู้ครับว่าเธอจะลงทุนทำอะไร และเมื่อไม่กี่วันก่อน เธอก็รับป้าคนห

เมื่อไม่รัก เราก็หย่ากันเถอะ23“แล้ววันนี้เธอมากับใครกัน” ป้าเหนียงเอ่ยถาม เพราะปกติแล้วเพื่อนเธอจะต้องมีคนมาด้วยตลอดถ้าไม่ใช่คนขับรถก็ต้องเป็นลูกชาย“ก็ลูกชายตัวดีนั่นแหละ เขาไปเข้าห้องน้ำน่ะ อ้อ..ออกมาพอดีเลย”“….”“หยางหยางลูกมาพอดีเลย” คุณนายตงซิงอีทักลูกชายที่เดินมาด้วยท่าทางสง่างาม “คุณป้าสวัสดีครับ” ตงลี่หยางทักทายเพื่อนมารดาที่เขานั้นรู้จักมานาน และยังเป็นแม่ของลูกน้องของเขาอีก“สวัสดีจ้ะ เจอกันกี่ครั้งหลานก็หล่อเหลาตลอดเลย มานี่สิจ๊ะ ป้าจะแนะนำหลานสาวให้รู้จัก คนนี้คือซ่งลี่อินและลูกชายจ้ะ และหนุ่มหล่อคนนี้ก็คือตงลี่หยางจ้ะและก็เป็นเจ้านายของหลี่จวินด้วย” ป้าเหนียงแนะนำให้ซ่งลี่อินและตงลี่หยางรู้จักกัน“สวัสดีครับ/สวัสดีค่ะ” ทั้งสองกล่าวทักทายกัน ตงลี่หยางมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาล้ำลึกที่ลี่อินเองก็ไม่เข้าใจ ลี่อินจึงได้ทำแค่เพียงยิ้มส่งไปเท่านั้นตงลี่หยางเองก็ไม่คิดว่าจะได้เจอซ่งลี่อินที่นี่ในวันนี้ เป็นโชคดีของเขาเหลือเกินที่วันนี้แม่ชองเขานั้นต้องการให้พามาที่นี่ไม่อย่างนั้นเขาคงต้องเสียโอกาสนี้ไป ทั้งที่เขาเองก็อยากที่จะเจอเธอ แต่หาโอกาสไม่ได้ ไม่รู้จะอ้างอะไรดี “อี

เมื่อไม่รัก เราก็หย่ากันเถอะ…25“นายพอจะช่วยฉันได้หรือเปล่า” หลินหวังเหว่ยพูดกับเพื่อนทหารที่ทำงานอยู่ที่เมืองหนานชิง เขานั้นได้ขอให้เพื่อนคนนี้ตามหาซ่งลี่อินและลูกชายให้ เพราะนี่ก็ผ่านมาเป็นเดือนแล้วแต่เขายังไม่ได้รับการติดต่อกลับจากซ่งลี่อิน ทั้งที่เธอนั้นก็รับปากแล้วว่าจะติดต่อกลับมาแต่ก็หายเงียบไปจนเขานั้นอดที่จะห่วงไม่ได้“ได้อยู่แล้ว ฉันจะให้ลูกน้องออกไปตามหาให้ แต่ฉันไม่รับปากนะว่าจะหาเจอตอนไหน นายเองก็รู้ว่าข้อมูลแค่นี้มันไม่พอ” ผู้พันจินหมิงรับปากเพื่อนว่าจะตามหาอดีตภรรยาและลูกชายให้ แต่ข้อมูลที่เขาได้มานั้นมีแค่ชื่อเท่านั้น เขาเลยไม่รับปากว่าจะตามเจอได้เมื่อไหร่ เพราะถ้าเธอไม่ได้อยู่ในเขตเมืองก็จะเป็นเรื่องยากที่จะหาเจอ“อืม ยังไงฉันก็ต้องขอบใจนายมาก” เฉินหวังเหว่ยยิ้มแห้งๆออกมา เขาหวังว่าเพื่อนของเขาคนนี้จะหาสองคนแม่ลูกเจอในเร็วๆนี้“นั้นแค่นี้ก่อนนะ ฉันมีประชุมต่อ” ผู้พันจินหมิงพูดจบก็วางสายไป เขาถอนหายออกมาครั้งหนึ่ง เขานั้นพอจะรู้เรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น และก็เคยพูดเรื่องนี้กับเพื่อนแล้ว แต่ดูเหมือนเพื่อนของเขาจะไม่ได้ทำตามที่เขานั้นแนะนำ ไม่อย่างนั้นคงไม่เกิดเรื่องแ

เมื่อไม่รัก เราก็หย่ากันเถอะ…27หลังจากที่ที่รถบรรทุกเข้ามาส่งของแล้ว ลี่อินก็ให้ทั้งสามคนเข้ามาแยกของไปตามหน้าที่ของตัวเอง “พี่ลู่หลินคะ อันนี้คือเครื่องคิดเงิน พี่สามารถยกไปไว้ตรงนั้นก่อนได้เลยนะคะ” ลู่หลินที่อายุมากกว่าทุกคนรวมถึงเจ้าของร้านด้วยเมื่อได้ยินคำสั่งก็รีบทำทันที และเมื่อเอาไปวางที่แล้ว ก็กลับมาช่วยคนอื่นยกของด้วย เพราะซ่งลี่อินก็บอกเธอแล้วว่าเธอต้องเรียนรู้งานทุกอย่างเผื่อว่าอีกสองคนนั้นบริการลูกค้าไมทันเธอก็ต้องสามารถช่วยงานคนอื่นได้ด้วย“เฟยหย่า ตรงนั้นคือชุดชั้นในและชุดนอน เธอยกไปกองไว้เลย แล้วฉันจะไปบอกวิธีจัดวางให้” เฟยหย่าเมื่อรู้ว่าส่วนไหนคืองานของเธอก็รีบจัดการทันที“ฟางหรู ของพวกนี้เธอก็เอาไปจัดตามที่ฉันเขียนบอกได้เลยนะ อ่านรายละเอียดด้วยล่ะ” ในส่วนนี้ลี่อินได้เขียนรายละเอียดกำกับไว้ที่ชั้นแล้ว แค่ฟางหรูอ่านที่ตัวบรรจุภัณฑ์ก็สามารถวางเข้าที่ได้ทันทีซ่งลี่อินกำกับหน้าที่ของแต่ละคนเพื่อไม่ให้มีอะไรผิดพลาดหรือล่าช้า ทั้งสี่คนช่วยกันจัดใช้เวลาเกือบทั้งวัน ที่เสียเวลาจัดมากที่สุดก็คือชุดชั้นในและชุดนอน เพราะต้องแยกตามขนาด“นี่คือชุดที่ทุกคนต้องใส่นะคะ” ลี่อินมอบช

“คุณควรจะพูดจาดีๆหน่อยนะคะ ไม่ใช่มาทำเสียงดังที่นี่แบบนี้” เมื่ออยู่กันแค่สองคนลี่อินก็พูดขึ้นมาทันที เธอไม่ชอบใจที่ลูกค้ามาทำกิริยาแบบนี้ในร้านของเธอ มีอะไรก็ควรที่จะพูดจากันดีๆ “เฮอะ แล้วยังไงล่ะ เธอเองก็เป็นแค่แม่ค้าอย่ามาทำเป็นพูดดีหน่อยเลย” เธอไม่สน เธอจะพูดแบบนี้จะทำไม เธอไปที่ไหนก็มีแต่คนยอมเธอทั้งนั้น เพราะพ่อของเธอเป็นถึงคนที่อยู่ในพรรค และยังเป็นคนที่ท่านผู้นำไว้วางใจมากอีกด้วย“ค่ะ ฉันเป็นแม่ค้า แต่ที่นี่ก็มีของที่คุณต้องการ ถ้าไม่มีฉันแล้วคุณจะไปหาของแบบนี้ได้ที่ไหนกันล่ะคะ” ลี่อินก็อยากจะรู้เหมือนกัน ว่าเธอคนนี้จะไปหาของแบบเธอได้ที่ไหน ถ้าเธอไม่เอาออกมาจากห้างมิติของเธอ “ในเมื่อเธอมีขาย นั่นก็แสดงว่าในห้างสรรพสินค้าก็ต้องมี ฉันไปซื้อที่นั่นก็ได้” หญิงสาวมั่นใจว่าที่ห้างสรรพสินค้าจะต้องมีขายอย่างแน่นอน เพราะที่นั่นมีนักลงทุนซึ่งน่าจะหาของพวกนี้มาขายได้ ในเมื่อแม่ค้าธรรมดายังมีขายได้เลยแล้วห้างใหญ่ขนาดนั้นทำไมถึงจะไม่มี“เชิญค่ะคุณไปหาซื้อเอาเลย แต่ฉันสามารถที่จะพูดได้เลยว่าที่ห้างสรรพสินค้าไม่มีขายแน่นอน” ลี่อินไล่ส่ง ในเมื่อมั่นใจนักก็เต็มที่เลย เธอไม่ห้าว“เธอหมายความว