All Chapters of เมื่อไม่รัก เราก็หย่ากันเถอะ ยุค80: Chapter 41 - Chapter 50

เมื่อไม่รัก เราก็หย่ากันเถอะ…39หลายเดือนผ่านไป…ซ่งลี่อินก็ยังใช้ชีวิตตามปกติ เลี้ยงลูก ไปดูร้าน ถ้าจะนับการมาอยู่ที่นี่ของเธอก็น่าจะครบหนึ่งปีแล้ว เธอค่อนข้างที่จะมีความสุขมากทีเดียว ร้านค้าของเธอก็ดำเนินไปด้วยดี ของทุกอย่างก็สามารถขายได้โดยที่ไม่มีปัญหาอะไร เธออาจจะสับเปลี่ยนสินค้าในบางเดือนเพื่อไม่ให้สินค้านั้นจำเจมากจนเกินไป และต้องไม่ล้ำสมัยจนเกินไปด้วยเช่นกัน เพื่อป้องกันอันตรายที่จะมาสู่เธอส่วนเจ้าแก้มอ้วนของเธอนั้นตอนนี้ก็สองขวบกว่าแล้ว จากที่เคยพูดไม่ชัด หรือยังออกเสียงไม่ค่อยได้นั้นก็พอที่จะพูดเป็นคำได้บ้างแล้วและอีกหนึ่งคนที่จะไม่พูดถึงก็คงไม่ได้ คนคนนั้นก็คือ ตงลี่หยาง ถ้าใครไม่รู้ก็คงคิดว่าเธอกับเขานั้นเป็นสามีภรรยาที่แต่งงานแล้วกันจริงๆ เพราะถ้าเจอเธอที่ีไหนก็ต้องเจอลี่หยางที่นั่นด้วยเช่นกัน บางทีเธอก็ยังแอบคิดว่าเขานั้นไม่มีงานการทำหรืออย่างไร ถึงได้มาเกาะติดเธออยู่ทุกวันตอนนี้เขานั้นแทบจะเป็นครอบครัวเดียวกันกับเธอแล้ว ลี่หยางและซือซือ สามารถเข้ากันได้ดี ในบางครั้งเขาสามารถที่จะเล่นกับลูกชายในแบบที่เธอไม่สามารถเล่นด้วยได้ อย่างเช่นการขี่คอ ลี่อินไม่สามารถทำมันได้จ

ขบวนเจ้าสาวใช้เวลาไม่นานก็มาถึงบ้านของเจ้าบ่าว นายท่านตงและคุณนายตงได้ออกมาต้อนรับว่าที่สะไภ้คนเล็กด้วยตัวท่านเอง “ยินดีต้อนรับจ้ะหนูลี่อิน” เป็นคุณนายตงที่พูดขึ้น พร้อมกับเข้าไปกอดว่าที่ลูกสะไภ้ที่เธอนั้นพอใจ“ขอบคุณค่ะคุณป้า”“ป้า เป้ออะไรกันจ๊ะ เรียกแม่ได้แล้ว” คุณนายตงเอ่ยแซวว่าที่สะไภ้ที่ตอนนี้ทำท่าเอียงอายด้วยความน่ารัก“ค่ะคุณแม่” เมื่อสิ้นสุดการหยอกล้อแล้ว คนทั้งหมดก็เข้าไปทำพิธีที่ด้านในพิธียกน้ำชานี้ใช้เวลาไม่นานก็เสร็จ โดยที่คุณลุงของเจ้าบ่าวรับหน้าที่เป็นญาติฝ่ายเจ้าสาวแทนพ่อแม่ที่เสียไป และเมื่อถึงเวลาส่งตัวเข้าหอ ลี่อินก็ถูกส่งตัวไปที่ห้องหอก่อน ส่วนเจ้าบ่าวก็ออกมาทักทายแขกที่มาร่วมงานไม่มาก เพราะงานเช้านี้เลือกแต่คนที่สนิทเท่านั้นพิธีเข้าหอนี้ทำแค่พอเป็นพิธีเท่านั้น บ่าวสาวจะออกจากห้องหออีกครั้งในตอนเย็น เพราะตอนเย็นทางตระกูลตงได้เชิญแขกมาร่วมงานฉลองกันอีกครั้ง“ลี่อิน..” ตงลี่หยางที่เดินเข้ามาที่ห้องหอก็เห็นว่าเจ้าสาวของเขานั้นนั่งรออยู่ที่ปลายเตียงแล้ว ลี่หยางที่เห็นแบบนั้นก็แทบอยากจะเข้าหอเสียตอนนี้เลย เขาน่าจะค้านตอนที่แม่ของเขาบอกจะจัดงานสองช่วง ให้เหลือแค่ช่วงเ

ฮวาเหมย ข้ามประตูสู่ยุค7001 ว่าด้วยเรื่องของเหมยจิง…แม้โรคระบาดทุกวันนี้จะลดลงมากแล้วก็ตาม แต่ก็ใช่ว่าจะหมดไป อย่างเช่นเหมยจิงก็พึ่งที่จะหายจากโรคนี้เช่นกัน หลังจากที่พักรักษาตัวมานานถึงหนึี่งสัปดาห์ แต่เธอก็ห่างหายจากการมาช๊อปนานร่วมเดือน ปกติแล้วจะช๊อปออนไลน์เสียมากกว่า อยากได้อะไรก็แค่จิ้มลงบนหน้าจอเท่านั้น มีครบทุกอย่าง แต่ก็ไม่ค่อยได้ซื้อบ่อยนัก เพราะเธอเองนั้นก็ไม่ได้ร่ำรวยหรือว่ามีเงินเก็บที่สามารถนำมาใช้สุรุ่ยสุร่ายได้วันนี้เหมยจิงมีนัดกับเพื่อนที่ทำงานมากินหม้อไฟด้วยกัน เนื่องด้วยวันนี้เป็นวันเกิดของเพื่อนร่วมงานคนหนึ่ง ทุกคนจึงได้ลงความเห็นว่าจะมากินหม้อไฟกันที่ห้างแห่งนี้เหมยจิงมองดูยอดเงินในกระเป๋าก็ใจชื้นขึ้นมาหน่อย บริษัทประกันที่เธอทำไว้นั้นได้โอนเงินการเครมประกันมาให้เธอเมื่อเช้านี้ ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่มาตามนัดของเพื่อนๆ ถึงแม้วันนี้จะเป็นวันเกิดของเพื่อนร่วมงานแต่ทุกคนก็ต้องช่วยกันจ่าย เพราะราคาต่อหัวที่นี่แพงมาก ทำงานค่าแรงวันนึงยังไม่พอจ่ายเลยด้วยซ้ำเหมยจิงก็ได้แต่โมโหตัวเอง ว่าทำไมตอนทำประกันนั้นไม่ทำตัวที่จ่ายค่าสินใหมจำนวนมาก แต่เมื่อไตร่ตรองดูอีกทีตอนที่เธอ

ฮวาเหมย ข้ามประตูสู่ยุค7003 ฮวาเหมยผู้น่าสงสาร…“แล้วหนูจะต้องไปเกิดเป็นเด็กหรือเปล่าคะ” เหมยจิงอดกังวลไม่ได้ถ้าเธอจะต้องกลับไปเป็นเด็กทารก“ไม่หรอกจ้ะ หลานจะต้องไปแทนที่ของฮวาเหมยที่หมดกรรมไปแล้ว อายุของหลานตอนนี้ก็ 18 ปีแล้วจ้ะ ไกล้ถึงวัยแต่งงานแล้ว” คุณยายอดที่จะเหย้าไม่ได้“คุณยายก็ หนูยังไม่อยากแต่งงานหรอกค่ะ ว่าแต่ให้หนูไปแทนที่คนเก่า แล้วหนูจะได้ความจำพวกนั้นมาด้วยหรือเปล่าคะ” เหมยจิงคิดว่าถ้าเธอไม่มีความจำของร่างเก่าเธอคงวางตัวลำบาก ถ้าเธอทำตัวแปลกไปกลัวว่าจะถูกจับได้เสียก่อนว่าไม่ใช่ฮวาเหมยตัวจริง“แน่นอนอยู่แล้ว หลานจะจำเรื่องราวทุกอย่างได้แน่นอน”คุณตาบอกหลานสาวให้สบายใจ“นี่ก็ไกล้เวลาแล้ว หลานไปเถอะ พวกเราคงไม่ได้เจอกันแล้วล่ะ เพราะตากับยายที่อยู่มาได้ถึงทุกวันนี้นั้นก็เพื่อหลาน ในเมื่อหลานมาแล้า ตากับยายก็ต้องไป” คุณตาบอกกับเหมยจิง พวกเขารอแค่เวลานี้เท่านั้น“ถ้าอย่างนั้นยายขอให้หลานโชคดี ขอให้ใช้ชีวิตให้มีความสุข ลาก่อน” เมื่อคุณยายพูดจบท่านทั้งสองก็กลายเป็นละอองสีทองแล้วจางหายไป“แล้วฉันจะกลับยังไงล่ะเนี่ย” เหมยจิงหมุนซ้ายหมุนขวาไม่รู้ว่าจะทำยังไง ทำไมพวกท่านถึงได้ปล่อย

ฮวาเหมย ข้ามประตูสู่ยุค7005 เจออดีตคู่หมั้น…“ฮวาเหมย ลูกแน่ใจนะว่าจะไปที่อำเภอคนเดียว แม่ว่าให้พี่ชายลูกลางานไปด้วยกันจะดีกว่า” วันนี้ฮวาเหมยขอเข้าไปในตัวอำเภอ นางเหมยฮัวผู้เป็นแม่ก็อดที่จะห่วงใยไม่ได้ ลูกสาวเธอพึ่งจะหายป่วยเธอยังไม่สามารถวางใจได้“แม่คะ ฉันไปคนเดียวได้ค่ะ แม่ก็เห็นแล้วนี่คะว่าหลายวันมานี้ฉันแข็งแรงขึ้นมาก แม้แต่อาการเล็กน้อยก็ไม่มี แม่อย่ากังวลไปเลยนะคะ ฉันดูแลตัวเองได้” ฮวาเหมยยืนยันอีกครั้ง เธอก็รู้ว่าแม่เป็นห่วง แต่ถ้าเธอไม่ได้เข้าไปในตัวอำเภแล้วเธอจะสามารถหาช่องทางทำกินได้อย่างไร“แต่แม่ก็ยังเป็นห่วงอยู่ดี” แม่เหมยฮัวจ้องหน้าลูกสาว สีหน้าและท่าทางที่เธอแสดงออกมามีแต่ความรักและความห่วงใย“ฉันจะรีบไปรีบกลับนะคะ” ฮวาเหมยเข้าไปโอบกอดคนเป็นแม่ และรีบผละออกมา และรีบเดินออกมาจากบ้านเพื่อไปขึ้นเกวียนรับจ้างก่อนที่เธอจะตกเกวียน “นี่มันนังขี้โรคนี่นา” “ใช่จริงๆด้วย”“แล้วนี่จะไปไหนนะ หรือว่าจะไปหาหมอ”“แต่ฉันคิดว่าไม่ใช่นะ”“นั่นสิ วันนี้หล่อนดูไม่เหมือนกับคนป่วยเลยสักนิด” “อืม..ทำไมวันนี้หล่อนดูดีจังเลยนะ” ระหว่างทางที่ฮวาเหมยเดินมาก็พบเจอเข้ากับแม่บ้านขี้นินทาทั้ังห