All Chapters of เมื่อไม่รัก เราก็หย่ากันเถอะ ยุค80: Chapter 11 - Chapter 20

เมื่อไม่รัก เราก็หย่ากันเถอะ…11ตลอดระยะเวลาสามวันที่ซ่งลี่อินนั่งรถไฟมานั้น เธอไม่ได้มีปัญหาในการเดินทางแต่อย่างใด เธอเลี่ยงที่จะออกไปเจอคนให้น้อยที่สุดเธอเลือกที่จะนำอาหารในมิติออกมากิน เพราะในห้างมิติของเธอนั้นมีอาหารมากมายที่เธอสามารถเลือกกินได้ แต่เธอก็เลือกแบบที่กินง่ายๆและกลิ่นไม่แรง เพื่อที่จะได้ไม่ต้องเรียกความสนใจจากคนอื่นด้วยกลิ่นของอาหารเมื่อมาถึงปลายทางในเวลาแปดดมงเช้า ซ่งลี่อินก็เดินออกมาจากสถานีเพื่อหาบ้านเช่า เธอคิดว่าถ้าไม่น่าจะหาซื้อบ้านได้ภายในวันนี้และเธอเองก็อยากที่จะสำหรวจพื้นที่เสียก่อน ว่าส่วนไหนของเมืองนั้นเป็นทำเลที่ดีเยี่ยมซ่งลี่อินพร้อมกับลูกชายตัวน้อย เลือกที่จะเดินไปที่ร้านบะหมี่แห่งหนึ่ง ร้านนี้ดูจากภายนอกแล้ว น่าจะรสชาดดี เพราะคนที่ต่อแถวรอนั้นมีมากจนล้นออกมานอกร้านซ่งลี่อินรอไม่นานก็ได้เข้ามาที่ด้านใน โตีะที่นั่งในร้านนี้ ไม่ได้เหมือนกับร้านทั่วไป เพราะเป็นโต๊ะตัวยาวที่สามารถนั่งรวมกันได้ แต่ดีที่เก้าอี้นั้นเป็นของใครของมันไม่ได้เป็นตัวอยาวดั่งเช่นโต๊ะเธอสั่งบะหมี่น้ำหนึ่งชาม รอไม่นานอาหารก็มาเสริฟ ซ่งลี่อินลงมือกินโดยการที่เธอนั้นชิมน้ำซุปก่อน

เมื่อไม่รัก เราก็หย่ากันเถอะ…13วันนี้เป็นวันที่ลี่อินนั้นย้ายเข้ามอยู่ที่บ้านหลังใหม่ เธอไม่ได้ซื้อของเข้าบ้าน เพราะบางส่วนที่นี่ก็มีให้แล้ว แต่จะพูดว่าเธอต้องซื้อก็ไม่ถูกนัก เพราะว่าของจำเป็นทั้งหลายนั้นในมิติของเธอล้วนมีครบครัน แต่การที่เธอจะเอาพวกมันออกมานี่สิ เป็นเรื่องที่ลำบากและเมื่อวานนี้ที่ซ่งลี่อินพูดคุยกับป้าเหนียง เธอก็ได้รู้ว่าที่ย่านการตลาดใหม่ ก็ได้มีการเปิดจองร้านค้าอยู่ แต่การก่อสร้างน่าจะยังไม่เสร็จ ลี่อินนั้นสนใจมาก จึงคิดว่าวันนี้เธอจะเข้าไปดูที่นั่นเสียหน่อยแต่ระหว่างที่ลี่อินกำลังเดินเข้าบ้านอยู่นั้น เมื่อเปิดประตูเข้ามาเธอก็ต้องตกใจเพราะเธอเห็นผู้ชายคนหนึ่งกำลังนอนอยู่ที่โต๊ะรับแขกภายในบ้าน“คุณเป็นใคร!!!” ตอนนี้ลี่อินกอดซือซือไว้แน่น แต่ปากก็ถามออกไป เพราะเธอไม่รู้ว่าผู้ชายคนนี้เป็นใครถึงได้เข้ามานอนที่นี่กัน“เฮ้ย!!” เมื่อชายคนนั้นได้ยินเสียงของซ่งลี่อินก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที และก็ออกอาการงงงันว่าผู้หญิงที่เข้ามาอยู่ในบ้านของป้าตนนั้นเป็นใครกัน“ฉันถามว่าคุณเป็นใคร” ลี่อินเอ่ยถามอีกครั้ง“ผมเป็นหลานเจ้าของบ้านหลังนี้ครับ แล้วคุณคือใคร” “ฉันเป็นเจ้าของบ้าน

เมื่อไม่รัก เราก็หย่ากันเถอะ…15“คุณซ่งไม่เป็นอะไรแน่นะครับ” หลี่จวินเอ่ยถามอีกครั้งเมื่อเดินออกมาจากที่ตรงนั้นแล้ว เขาพยามที่จะลอบมองสีหน้าของเธอ ว่าเป็นอะไรหรือเปล่าเขานั้นรู้จักผู้หญิงคนนั้นดี ผู้หญิงคนนั้นมีชื่อว่าเฟยหย่า เป็นลูกสาวของนายทหารคนหนึ่ง ถ้าถามว่าคนเป็นพ่อนั้นมีอิทธิพลหรือเปล่าจะบอกว่าไม่มีก็ไม่ใช่ เพียงแต่ไม่ได้ใหญ่โตจนอยู่เหนือคนอื่น และเขานั้นก็มักจะเจอเรื่องแบบนี้อยู่หลายครั้ง จนทุกวันนี้เมื่อเห็นเฟยหย่าอยู่ที่ไหนเขานั้นมักจะเลี่ยงไปทางอื่น แต่วันนี้นั้นเป็นเหมือนเรื่องบังเอิญที่ได้มาเจอกัน“ฉันไม่เป็นอะไรจริงๆค่ะ ว่าแต่คุณหลี่รู้จักเธอใช่หรือเปล่าคะ” เพราะถ้าไม่รู้จักกัน ผู้หญิงคนนั้นคงไม่มาแสดงทีท่าแบบนั้นกับเธอ และไหนจะถ้อยคำที่ไม่ดีนั่นอีก“ครับ เราเคยเจอกันหลายครั้ง” หลี่จวินไม่ได้พูดออกไปว่าเฟยหย่านั้นมีใจให้เขา เพราะเขานั้นไม่ได้คิดอะไรกับเธอ ถ้าเขาพูดออกไปย่อมทำให้ฝ่ายหญิงนั้นเสียหาย“ดูเหมือนว่าเธอจะหึงหวงคุณกับฉันนะคะ” ซ่งลี่อินแกล้งพูดแซว เธอพอที่จะเดาออกว่าผู้หญิงคนนั้นคิดอย่างไรกับผู้ชายตรงหน้าเธอ ก็หลี่จวินนั้นถือว่าเป็นคนที่หล่อเหลามากทีเดียว การท

เมื่อไม่รัก เราก็หย่ากันเถอะ…17ซ่งลี่อินที่ตอนนี้ยังไม่มีอะไรทำ เพราะต้องรอให้ร้านค้าเสร็จก่อน และจากกำหนดการที่เธอรู้มานั้นก็อีกหนึ่งเดือนข้างหน้านี้ที่ร้านจะเสร็จสิ้นพร้อมเข้าอยู่เธอเองก็ได้แต่อยู่ในบ้าน เลี้ยงเจ้าแก้มอ้วนซือซือ ที่ตอนนี้มาอายุครบหนึ่งขวบแล้ว กำลังดื้อมากทีเดียว“ซือซือ ลูกเดินมาหาแม่สิ” ซ่งลี่อินที่นั่งอยู่ตรงมุมหนึ่งของคอกเด็กเอ่ยขึ้น เพราะตอนนี้นั้นซือซือเริ่มที่จะเดินได้คล่องแล้ว เธอเลยอยากที่จะดูพัฒนาการของลูกชายว่าสามารถเดินได้ไกลแค่ไหน เธอจึงเรียกให้ลูกเดินไปหา“แมะๆ” และตอนนี้เจ้าซือซือนั้นก็เรียกแม่ได้แล้ว ถึงจะไม่ชัดแต่ลี่อินก็เข้าใจ ตอนที่เธอนั้นได้ยินคำนี้ครั้งแรกนั้นเธอถึงกับอึ้งจนน้ำตาไหลเลยทีเดียวเพราะเมื่อชาติก่อนนั้นเธอเองก็ตัวคนเดียว เติบโตมาด้วยตัวคนเดียว พอมาที่นี่ก็มีเจ้าแก้มอ้วนี่แหละที่เป็นครอบครัว พอมาได้ยินอะไรแบบนั้นก็ทำให้เธอนั้นถึงกับทราบซึ้งกันเลยทีเดียว“แปะๆๆ เก่งมากลูกแม่ อืมชื่นใจ” ซือซือที่เดินมาถึงแม่ ก็ได้รับการปรบมือเป็นรางวัลของคนเก่ง และถูกหอมแก้มทั้งสองข้าง ซึ่งเจ้าเด็กอ้วนก็ดูพอใจ เพราะยิ้มจนเห็นฟันที่ขึ้นมา 8 ซี่แล้ว ฟัน

เมื่อไม่รัก เราก็หย่ากันเถอะ…19“คือ…” คุณป้าพูดได้แค่นั้นก็ร้องไห้ออกมา“เอ่อ…” ตอนนี้ซ่งลี่อินนั้นงงไปแล้ว นี่เธอทำอะไรให้คุณป้าคนนี้กันนะ เธอก็แค่ถามเท่านั้นเอง แต่คุณป้ากลับมาร้องไห้ใส่เธอเฉย“ขายหน้าแล้ว..” คุณป้าพูดออกมา เพราะเมื่อเธอนึกถึงเรื่องราวในชีวิตของเธอนั้นก็อดที่จะร้องไห้ออกมาทุกครั้งไม่ได้เธอมีชื่อว่า เยี่ยนฟาง เธอแต่งงานเข้าบ้านสามีเมื่อ 25 ปีที่แล้ว แต่เธอและสามีไม่มีลูกด้วยกัน ทำให้บ้านของสามีเธอนั้นไม่ชอบเธอมากกว่าแต่ก่อนเพราะว่าเธอนั้นเป็นแม่ไก่ที่ออกไข่ไม่ได้ เธอถูกแม่สามีก่นด่าทุกวัน และสามีของเธอก็ถูกหว่านล้อมให้หย่ากับเธอตลอด แต่เธอก็อดทนเรื่อยมาแต่เธอก็โชคดีที่สามีของเธอนั้นไม่คิดมากในเรื่องนี้ เขาบอกกับเธอว่าถ้าไม่มีลูกก็ไม่เป็นไร ถึงอย่างไรแล้วบ้านเขานั้นก็มีหลานหลายคน เราทั้งสองแค่ช่วยพี่น้องคนอื่นๆเลี้ยงหลานเอาก็ได้ อย่างน้อยพวกเขาก็จะได้มีหลานยเอาไว้เลี้ยงดูยามแก่ชรา เพราะอย่างน้อยแล้วพวกเขาก็ได้ขึ้นชื่อว่าเลี้ยงดูมาตั้งแต่เด็ก สองคนผัวเมียจึงตั้งหน้าตั้งตาทำงานเลี้ยงดูหลานทั้งหลายตอนนี้สามีของเธอนั้นได้เสียชีวิตไปแล้วเมื่อหนึ่งเดือนก่อน เยี่ยนฟางนั