All Chapters of เมื่อไม่รัก เราก็หย่ากันเถอะ ยุค80: Chapter 51 - Chapter 60

“ฉันไม่ได้ขายส่งแพงขนาดนั้นหรอกค่ะ และฉันก็ไม่ต้องการคูปองด้วย ฉันต้องการแค่เงินหยวนเท่านั้น” เมื่อฮวาเหมยเห็นความลังเลในแววตาคนตรงหน้า เธอจึงบอกจุดประสงค์ของเธอ พวกคูปองทั้งหลายเธอไม่ต้องการ สิ่งที่เธอต้องการมากที่สุดก็คือเงินหยวน ซึ่งตอนนี้ครอบครัวของเธอนั้นขาดแคลนมันมาก เพราะตลอดหลายปีที่ผ่านมานี้ครอบครัวของเธอหมดเงินไปกับค่ายาของเธอเป็นจำนวนมาก “จริงหรอ ที่เธอไม่รวมคูปอง” คนงานสาวที่ได้ยินแบบนั้นก็ดีใจ ถ้าเป็นแบบนั้นเธอก็มีโอกาสน่ะสิ“ค่ะ ฉันไม่รับคูปอง ว่าแต่พี่สาวจะแนะนำใครให้ฉันดีคะ” “ถ้าอย่างนั้น พี่จะให้สามีพี่เป็นคนรับผ้าพวกนี้ไปขายเอง ว่าแต่เธอจะขายผ้าพวกนี้พับละเท่าไหร่” ในเมื่อสามีเธอก็ทำงานลับๆอยู่ในที่แห่งนั้นอยู่แล้ว การนำผ้าพวกนี้ไปขายก็ไม่ใช่เรื่องยาก“ผ้าหนึ่งพับสามารถตัดชุดผู้ใหญ่ได้สองชุด ฉันคิดพับละ 10 หยวนค่ะ” เธอบอกราคาที่ถูกมากกว่าผ้าเนื้อดีที่ขายอยู่ในร้านนี้ ฮวาเหมยไม่ได้ต้องการที่จะขายมันในราคาแพง แค่เธอคิดว่าถ้าเธอสามารถที่จะขายผ้าพวกนี้ได้สักร้อยหรือสองร้อยพับเธอก็มีเงินหนึ่งพันหยวนอยู่ในมือแล้ว“10 หยวน อืม..ถือว่าสมเหตุสมผล ถ้าอย่างนั้นตอนพักเที่ยงพี่

“ฉันให้แม่ค่ะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันก็จะเข้าไปขายผ้าอีก และฉันก็จะได้เงินมาอีกแน่นอน แม่เก็บเอาไว้ใช้ในครอบครัวเถอะนะคะ” ฮวาเหมยดันมือของแม่ออกให้ห่างจากตัวเธอ “ตอนนี้ที่บ้านเราก็แทบจะไม่ได้ซื้ออาหาร แล้วแม่จะเอาเงินพวกนี้มาทำอะไร” เพราะตั้งแต่ลูกสาวของเธอหายป่วยเธอก็มักจะนำวัตถุดิบทำอาหารออกมาให้ทุกวัน และทุกวันนี้ครอบครัวของเธอก็มีอาหารการกินที่ดีเป็นอย่างมาก ถ้าให้เทียบกับคนที่นี่ถือว่าบ้านของเธอนั้นฟุ่มเฟือยที่สุด“ถ้าอย่างนั้นแม่ก็เก็บเอาไว้ทำบ้านใหม่เถอะค่ะ เผื่อพี่ชายแต่งงานจะได้ไม่อายทางบ้านเจ้าสาว และไหนจะน้องเล็กที่ต้องเรียนหนังสืออีก ปีหน้าก็ต้องขึ้นมัธยมปลายแล้ว ยังต้องใช้เงินอีกมาก”“โอ๊ย!!! พี่มาตีฉันทำไม” ฮวาเหมยใช้มือลูบไปบนหน้าผากของเธอที่ถูกเจิ้งหลีดีดเมื่อกี้นี้“ก็ตีเด็กแก่แดดน่ะสิ ใครบอกว่าพี่จะแต่งงานกัน” โจวเจิ้งหลี่อดที่จะอายหน้าแดงไม่ได้ เขายังไม่อยากแต่งงานเสียหน่อย เด็กคนนี้กล้าดียังไงมาพูดเรื่องแต่งงานของเขากัน“แหม…ถึงวันนี้ไม่แต่ง แต่อนาคตก็ต้องแต่งไม่ใช่หรือคะ” ฮวาเหมยที่รู้ว่าพี่ชายของเธอคงเขินก็เย้าต่อ“เอาล่ะ อย่าเถียงกันเลย ถ้าอย่างนั้นแม่จะเก็บเงินก้อนน

“ได้ยังไงกันจ๊ะ หนูบอกราคามาเถอะ ป้าจะจ่ายเงินให้” ของดีแบบนี้หญิงวัยกลางคนคิดว่ามันต้องมีราคาอย่างแน่นอน เธอไม่คิดที่จะเอาเปรียบอย่างแน่นอน“ไม่เป็นไรค่ะ คุณป้ารับเอาไว้เถอะ ว่าแต่คุณป้าจะไปที่ไหนต่อหรือคะ” “อ้อใช่ ป้าจะไปหาลูกชายน่ะ เจ้าตัวดีไม่กลับบ้านมาสองวันแล้ว ป้าจะไปดูเขาเสียหน่อย” ลูกชายของเธอทำงานอยู่ที่ตลาดมืด นี่ก็ไม่กลับบ้านมาสองวันแล้ว ไม่รู้ว่าจะงานยุ่งอะไรกันนักหนา“คุณป้าจะให้ฉันเดินไปเป็นเพื่อนดีหรือเปล่าคะ เผื่อว่าอาการคุณป้าจะยังไม่มีดีขึ้น” ฮวาเหมยอดที่จะเป็นห่วงหญิงกลางคนตรงหน้าไม่ได้ และที่เธออยากเดินเล่นด้วย“อืม..อย่างนั้นก็ดี ป้าจะได้ถือโอกาสแนะนำหนูให้ลูกชายของป้ารู้จักด้วย ว่าแต่เราพูดกันมาตั้งนานแล้วป้ายังไม่รู้จักชื่อหนูเลย ป้าชื่อถังเหยียนแล้วหนูล่ะ” อย่างไรแล้วเด็กสาวคนนี้ก็มีบุญคุณกับเธอ ถ้าไม่ได้เด็กสาวช่วยเอาไว้เธอคงลงไปนอนที่พื้นแล้ว“ฉันชื่อโจวฮวาเหมยค่ะคุณป้า” “ชื่อของหนูไพเราะมาก เราไปกันเถอะ เดินอีกนิดเดียวก็ถึงแล้ว” ป้าถังเหยียนและฮวาเหมยเดินไปไม่นานก็มาถึงกับอาคารสองชั้นแห่งหนึ่ง ซึ่งอาคารแถวนี้หน้าตาคล้ายๆกันทั้งหมด ฮวาเหมยคิดว่าน่าจะเป็นเจ

ระหว่างที่สองแม่ลูกกำลังพูดคุยกันอยู่ ฮวาเหมยที่เดินลงมาจากชั้นบนก็บังเอิญเจอกับกั๋วเชาอีกครั้ง“พี่กั๋วเชาคะ” ฮวาเหมยเรียกเอาไว้ ก่อนที่เขาจะเดินจากไป“อ้าวน้องสาวโจว กำลังจะกลับอย่างนั้นหรอ” กั๋วเชาเดินเข้ามาหาฮวาเหมย “ค่ะ พี่กั๋วเชาคะ ฉันมีเรื่องจะพูดด้วย พี่พอมีเวลาพูดกับฉันสักครู่หรือเปล่าคะ” ฮวาเหมยเอ่ยถาม “ได้สิ มีอะไรก็สามารถบอกมาได้เลย” กั๋วเชายินดีมาก ในเมื่อเธอก็เป็นเหมือนกับขุมทรัพย์ เรื่องอะไรที่เขาสามารถทำได้ก็จะทำ แต่มันก็ต้องอบู่ในของเขตของศีลธรรม“คือฉันอยากจะรู้ว่าที่นี่พอจะมีร้านค้าให้เช่าเปิดขายของบ้างหรือเปล่าคะ ฉันกำลังหาทำเลเปิดร้านอยู่ แต่ก็ไม่รู้ว่าจะไปหาที่ไหน” ตอนนี้ก็อยู่ในช่วงปลายปี 77 แล้ว ถึงแม้ว่าการค้าจะยังไม่เปิดกว้าง แต่ถ้าระหว่างนี้ก่อนที่การค้าจะเปิดเสรีเธอมีโอกาสที่จะขายของเธอก็อยากที่จะกอบโกยก่อน ที่เธอเลือกที่จะถามกั๋วเชาก็เป็นเพราะว่าเขาทำงานที่นี่ เขาเองก็ย่อมรู้ว่าที่ไหนสามารถชายของได้“น้องสาวโจวจะเปิดร้านอย่างนั้นหรือ” กั๋วเชาเอ่ยถามด้วยความสงสัย ไม่ใช่ว่าเธอจะมาเปิดร้านขายผ้าหรอกนะ“ค่ะ ฉันต้องการเปิดร้าน พี่กั๋วเชาไม่ต้องกังวลเรื่องผ้าห

“น่าสงสารบ้านโจวที่มีลูกสาวแบบนี้ ตัวล้างผลาญชัดๆ” ในเมื่อมีคนนึงพูดขึ้น มีหรือคนข้างกันจะไม่สานต่อ ทั้งๆที่เงินก็ไม่ใช่ของตัวเองแต่ก็ยังก้าวก่ายไม่เลิก“ใช่ๆ แบบนี้ใครจะกล้าแต่งไปเป็นสะใภ้กัน” คนข้างกันพยักหน้าเห็นด้วย คนแบบนี้แต่งเข้าไปก็มีแต่จะเสียเปรียบ “ไม่ใช่แค่นั้นนะ ใครจะกล้าแต่งเข้าบ้านโจวเป็นสะใภ้ใหญ่ ดูสิน้องสามีขี้โรคซ้ำยังขี้เกียจ ขืนแต่งเข้าไปก็กลายเป็นทาสรับใช้น้องสามีกันพอดี สงสารก็แต่โจวเจิ้งหลีไม่รู้ว่าจะได้แต่งภรรยาหรือเปล่า” คนนี้พูดออกมาอย่างร้ายกาจที่สุด ที่เธอพูดออกมาแบบนี้ก็เพราะว่าเธอเองก็หมายตาโจวเจิ้งหลีเหมือนกัน แต่ติดที่เธอนั้นรู้มาว่าเจิ้งหลีนั้นรักน้องสาวมาก ถ้าเธอแต่งเข้าไปแล้วเธอคงไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้ ถ้าสามีให้เธอดูแลน้องสาวขี้โรคเธอก็คงต้องทำ แล้วแบบนี้เรื่องอะไรที่เธอจะต้องไปลำบากด้วย สู้แต่งงานกับคนอื่นดีกว่า“ทุกคนอย่าพูดแบบนี้เลยค่ะ โจวฮวาเหมยอาจจะมีธุระจริงๆก็ได้ เธอคงไม่ได้ไปเที่ยวเล่นทุกวันเหมือนที่ทุกคนเข้าใจหรอกค่ะ” เป็นจิ่งเถียนพูดขึ้น เธอลอบยิ้มในใจที่เห็นว่าชาวบ้านบางคนและยุวชนหญิงที่เป็นเพื่อนเธอพากันพูดถึงฮวาเหมยในทางที่ไม่ดี เมล็ด