Alle Kapitel von ถานเซียนเซียนเกษตรกรข้ามภพ: Kapitel 21 – Kapitel 30

หลังจากช่วยกันมัดโจรเสร็จ ถานม่อจือก็เฝ้าเวรต่อแทนหลานชาย เขาปล่อยให้คนอื่น ๆ กลับไปนอนพักต่ออีกสักหน่อย แต่เพราะพวกเขาเพิ่งผ่านเหตุการณ์ความเป็นความตายมา ทำให้แต่ละคนต่างนอนไม่หลับ มีเพียงถานเซียนเซียนเท่านั้นที่ไม่ได้คิดมากเหมือนคนอื่น นางต้องพักผ่อนเพื่อให้พร้อมสำหรับการเดินทางในวันพรุ่งนี้ ถานเซียนเซียนไม่รู้ว่าอีกนานแค่ไหนจึงจะถึงเมืองถัดไป ก่อนพระอาทิตย์ขึ้นไม่นาน ทุกคนในตระกูลถานต่างลุกขึ้นมาเก็บข้าวของขึ้นเกวียนโดยไม่ได้นัดหมาย พวกเขาไม่ได้พูดสิ่งใดมากมายเหมือนก่อนหน้านี้ ด้วยเพราะยังมีโจรที่ถูกมัดเอาไว้และซากศพของหัวหน้าโจรอยู่ไม่ไกล“รีบขึ้นเกวียนกันเถอะ” ถานจื่อบอกทุกคนหลังจากเก็บของเสร็จ เขาให้น้องชายเข้าไปนอนในเกวียนหลังจากเฝ้ายามมาจนรุ่งสาง

“พวกเจ้ามาจากไหนและจะไปที่ใด” ทหารเฝ้าด่านถามด้วยน้ำเสียงดุดัน เขามองดูเสื้อผ้าของคนบนเกวียนแล้วก็คิดว่าเป็นพวกยากจนที่อพยพเหมือนคนอื่น ๆ หากว่าไม่มีใบผ่านทางจากทางการ คนเหล่านั้นจะไม่สามารถผ่านด่านไปได้และถูกกักตัวอยู่หน้าด่านเหมือนผู้อพยพยากจนที่ต้องกินอยู่หลับนอนตรงหน้าด่านจำนวนมาก“พวกเรามาจากเมืองถิงสือขอรับ กำลังจะไปเมืองชิงหยวน นี่ใบผ่านทางขอรับ” ถานจื่อล้วงใบผ่านทางที่ซื้อมาส่งให้ทหาร“อืม… พวกเจ้ามีทั้งหมดเก้าคนสินะ รอคนของข้าตรวจสอบก่อนสักครู่” ทหารนายนั้นหันไปบอกลูกน้องตนเอง พวกเขาต้องตรวจดูว่าคนเหล่านี้มีสิ่งของต้องห้ามบนเกวียนด้วยหรือไม่เพื่อความปลอดภัย“ทราบแล้วขอรับ เชิญตรวจได้ตามสบาย” ถานจื่อพยักหน้ารับคำ พวกเขานำอาวุธเข้าไปเก็บซ่อนก่อนถึงคิวไม่นาน ส่วนดาบของลูกชายเขาไม่จำ

ครอบครัวถานใช้เวลาเดินทางไปถึงหมู่บ้านเฮยถู่เกือบหนึ่งชั่วยามจริง ๆ เพราะถนนหนทางที่ไม่คุ้นชิน ทำให้ถานจื่อไม่กล้าบังคับเกวียนวัวไปเร็วนัก ตามข้างทางก่อนถึงหมู่บ้านนั้นเต็มไปด้วยพืชผักและสมุนไพรที่น่าจะเป็นคนในหมู่บ้านปลูกเอาไว้เป็นจำนวนมาก ถานเซียนเซียนเห็นดินดำอุดมสมบูรณ์ก็ยิ้มกว้างออกมาทันที นางนึกในใจว่าถ้าเพิ่มปุ๋ยอีกหน่อย พืชผักที่ปลูกจะต้องได้ผลผลิตเป็นจำนวนมากกว่าการปลูกแบบไม่ใช้ปุ๋ยแน่“พี่ชาย บ้านผู้ใหญ่ไปทางไหนขอรับ” ถานจื่อถามคนที่เดินผ่านมาพอดี“หืม? พวกเจ้ามาทำอะไรที่นี่” ชาวบ้านไม่เคยเห็นหน้าพวกถานจื่อจึงอดถามไม่ได้“พวกเราจะย้ายมาอยู่ที่หมู่บ้านนี้ขอรับ ไม่ทราบว่าต้องไปหาผู้ใหญ่บ้านที่ใด” ถานจื่อไม่อ

ถานเซียนเซียนให้ลุงใหญ่พานางไปซื้อที่นอนหมอนมุ้งและเสื้อผ้าให้กับทุกคนเพิ่มอีกคนละสองชุด รวมถึงเครื่องปรุงต่าง ๆ ข้าว แป้งและวัตถุดิบทำอาหารที่ตลาดซึ่งกำลังจะปิดพอดีมาอีกเป็นจำนวนมาก นางเห็นว่าในเรือนมีน้ำไหลผ่านและอากาศเย็นกว่าภายนอกมากนัก ถึงแม้จะซื้อของสดไปมากหน่อยก็คงไม่ทำให้ของพวกนี้เน่าเสียง่ายเหมือนตอนอยู่บ้านเก่าของพวกนางแน่“พวกเจ้าไปเตรียมอาหารก่อนเถอะ ทางนี้ข้ากับลูก ๆ จะจัดการเอง” ถานจื่อบอกหลังจากเข้าไปในเรือนแล้วเห็นฮูหยินกับน้องสะใภ้ช่วยกันทำความสะอาดอยู่“ท่านพี่เอาของไปเก็บในครัวแล้วหรือเจ้าคะ” ยี่ซินเงยหน้าขึ้นถาม นางไม่ได้มองตอนที่สามีกลับเข้ามาในเรือนเพราะยุ่งอยู่กับการทำความสะอาด“ข้าให้ลูกช่วยขนไปไว้ก่อนแล้วล่ะ เจ้ากับน้องสะใภ้รีบไปเถิด ท่านพ่อคงหิวแย่แล้วล่ะป่านนี้” ถานจื่อบอกอย่างกัง

“พอสิเจ้าคะท่านลุง หากว่าพวกเขาเต็มใจมาทำงานให้เรา ท่านก็ให้พวกเขาสร้างที่พักกันเองได้นะเจ้าคะ เราแค่ซื้อวัสดุมาให้พวกเขาก็ได้ อย่างไรเสียท่านลุงไป่สือก็ต้องมาดูแลการสร้างเรือนให้เราอยู่แล้ว ให้ลุงไป่สือช่วยสอนพวกเขาก็น่าจะได้” ถานเซียนเซียนอธิบายพร้อมรอยยิ้ม เงินนางยังเหลืออีกมาก ค่าวัสดุพวกนี้ก็ไม่น่าแพง“ตกลง ๆ ลุงขอบใจเจ้าแทนพวกเขาด้วยนะ” ถานจื่อตาแดงก่ำด้วยความซาบซึ้งใจ ถึงเขาจะยากจนมากมาก่อน แต่เขาก็หวังว่าสักวันจะได้ช่วยเหลือคนที่ลำบากกว่า“ท่านลุงอย่าพูดแบบนี้เลยเจ้าค่ะ อะไรที่ข้าสามารถช่วยได้ ข้าเต็มใจช่วย แต่พรุ่งนี้เราคงต้องคัดเลือกคนดี ๆ หน่อยนะเจ้าคะ ข้ากลัวจะมีคนเห็นแก่ตัวปะปนเข้ามาทำงานกับบ้านเรา นั่นจะไม่เป็นผลดีกับพวกเราเจ้าค่ะ” ถานเซียนเซียนบอกด้วยสีหน้าจริงจัง นางกลัวว่าตัวเองจะมองคนผิด“