Alle Kapitel von ถานเซียนเซียนเกษตรกรข้ามภพ: Kapitel 51 – Kapitel 60

แขกผู้ใหญ่หลายคนต่างชื่นชมต้วนหยูไม่ขาดปาก พวกเขารู้ว่าฎีกาฉบับนั้นจะช่วยให้เกษตรกรในแคว้นสามารถเพาะปลูกได้ผลผลิตที่มีคุณภาพสูง หลังจากนี้ยังมีเรื่องมันฝรั่งที่ต้วนหยูเกริ่นเอาไว้ในฎีกาอีกว่าไม่นานก็จะสามารถเก็บเกี่ยวได้ พวกเขาไม่มีใครรู้จักมันฝรั่งที่ว่ากันสักคน ทำให้ทุกคนต่างเฝ้ารอคอยที่จะได้ชิมอาหารจากมันฝรั่งที่ต้วนหยูว่าเอาไว้ งานเลี้ยงในจวนต้วนอันโหวจบลงช่วงต้นยามเซินพอดี ต้วนหยูกับพ่อของเขาออกมาส่งแขกผู้มีเกียรติที่มาพร้อมรอยยิ้ม หลังจากแขกกลับไปหมดแล้ว ต้วนเซี่ยก็เรียกลูกชายมาพบที่ห้องหนังสือ“อาหยู เจ้าจะไปหมู่บ้านเฮยถู่ด้วยตัวเองอีกครั้งหรือ” ต้วนเซี่ยได้ยินที่ลูกชายสนทนากับเสนาบดีกรมเกษตรในงานเลี้ยง เขาจึงอดถามไม่ได้ ลูกชายเขาเพิ่งเข้ารับตำแหน่งก็จะออกเดินทางไกลเสียแล้ว ทำเอาเขานึกเป็นห่วงไม่ได้“ใช่ขอรับท่านพ่อ ข้าอยากทำรายงานเกี่ยวกับการเพาะปลูกของแม่นางถานเพื่อเป็นแนวทางในการปรับปรุงการปลูกพืชในแคว้นเราน่ะขอรับ” ต้วนหยูตอบด้วยสีหน้าจริงจัง เขาในตอนนี้มีตำแหน่งทางการแล้ว ทำให้เขาอดอยากรีบไปหาหญิงงามตัวน้อยที่เขาคิดถึงเร็ว ๆ ไม่ได้ จนต้องใช้งานเป็นข้ออ้าง“เฮ้อ แล้วเรื่อง

“ข้าก็ไม่เห็นด้วยขอรับท่านพ่อ ลูกข้ายังเด็กอยู่เลย” ถานม่อจือบอกเสียงแข็ง ลูกสาวสุดที่รักของเขาทั้งคน เขาย่อมหวงเป็นธรรมดา“ข้าว่าลองคุยกับคุณชายต้วนดูก่อนดีไหมเจ้าคะ หากปฏิเสธอย่างไม่มีเหตุผล ข้ากลัวว่าเขาจะสร้างความลำบากให้ครอบครัวเรา” ฟู่เหมยเอ่ยอย่างกังวล นางรู้จากขุนนางที่มาด้วยกันว่าเขาเป็นถึงขุนนางขั้นสามทั้งที่อายุยังน้อย อีกทั้งยังเป็นถึงทายาทเพียงคนเดียวของจวนต้วนอันโหวแห่งเมืองหลวงด้วย“ข้าก็คิดเหมือนน้องสะใภ้นะเจ้าคะ เขาดูท่าทางไม่เหมือนเด็กหนุ่มทั่วไป พวกเราอย่าเพิ่งตัดสินเขาดีไหม” ยี่ซินพยักหน้าเห็นด้วย นางดูท่าทางของต้วนหยูตั้งแต่คราแรกที่พบกันก็รู้แล้วว่าเขาไม่ได้มาจากครอบครัวธรรมดา“อืม… พวกจงหยางกับจงซิงก็ยังไม่มีคู่หมาย พวกเจ้าไม่คิดจะหาให้ลูกบ้างหรืออย่างไร พวกเขาถึงวัยออกเรือนมาหลายปีแล้วนะ” ถานฟานเอ่ยถึงหลานชายคนโตและคนรอง เมื่อก่อนครอบครัวพวกเขายากจนจึงไม่กล้าคิดเรื่องนี้ แต่ตอนนี้พวกเขาสบายขึ้นมากแล้ว เรื่องหลานชายจึงควรนำมาคิดเสียที“อ่า… ข้าลืมไปเลยขอรับท่านพ่อ เอาไว้วันหยุดนี้ข้าจะถามพวกเขาดูก่อนว่ามีคนที่ถูกตาต้องใจบ้างหรือไม่นะขอรับ” ถานจื่อรีบเอ่ยขึ้นทันท

“หากเจ้าคิดดีแล้วก็ตามใจเจ้าเลย อย่างไรเสียในสวนนี่ก็มีแก้วมังกรนับพันลูกให้เจ้านำไปขายได้ทั่วทั้งแคว้นแล้ว” ต้วนหยูที่ไม่สนใจเรื่องค้าขายเอ่ยตอบ ตระกูลเขามีร้านค้าอยู่บ้างก็จริง เพียงแต่เป็นมารดาของเขาที่เป็นคนดูแล“ขอรับ เช่นนั้นข้ารีบไปบอกข่าวดีนางก่อน” ฟ่านซิงถิงยิ้มแป้นออกมาและเดินเร็ว ๆ กลับไปยังลานหน้าโรงครัวเพื่อวางตะกร้ารวมกับของคนอื่น ๆ ต้วนหยูไม่ได้เร่งร้อนเหมือนน้องชาย เขายังเดินทอดน่องไปเรื่อย ๆ และมองดูเด็ก ๆ ในบ้านสวนแห่งนี้เล่นกันรอเวลากินข้าวอยู่ที่ลานพร้อมรอยยิ้มน้อย ถานเซียนเซียนที่นั่งพักอยู่ในโรงครัวกับพ่อแม่ พอได้ยินราคาที่ฟ่านซิงถิงบอกมาก็ถึงกับเบิกตาโตอย่างไม่อยากจะเชื่อ ตอนแรกนางคิดจะขายเพียงผลละสามสิบอีแปะเท่านั้น ไม่คิดว่าฟ่านซิงถึงจะเสนอราคาสูงถึงสองร้อยอีแปะ“เอ่อ… พี่ชายฟ่านแน่ใจนะเจ้าคะว่าจะซื้อราคานี้” ถานเซียนเซียนกลืนน้ำลายอึกใหญ่เข้าไปหลังกล่าวจบ“แน่ใจสิน้องสาว รอหลังทานมื้อเที่ยงก่อน ข้าจะชิมดูว่ามันสมกับราคาที่ข้าตั้งเอาไว้หรือไม่” ฟ่านซิงถิงตอบกลับด้วยสีหน้าจริงจัง“ได้เจ้าค่ะ ท่านชิมได้ตามสบาย เวลากินก็ใช้มีดผ่าครึ่งออกแล้วเอาช้อนตักเนื้อด้านใ

“เซียนเซียน หรือเจ้าจะให้ป้าไปด้วย อย่างไรอยู่ที่นี่ป้าก็ไม่มีอะไรต้องทำมากมายอยู่แล้วนะ” ยี่ซินเองก็เป็นห่วงหลานสาวคนเดียวของนาง“ท่านป้าร่างกายไม่ค่อยแข็งแรง ท่านจะเดินทางไกลหลายวันได้อย่างไรเล่าเจ้าคะ ข้าว่าท่านอยู่ที่นี่คอยดูแลท่านปู่ก็พอแล้ว ข้าไปไม่กี่วันก็จะรีบกลับมาเจ้าค่ะ” ถานเซียนเซียนพยายามเกลี้ยกล่อมท่านลุงท่านป้า สำหรับพ่อแม่นางได้คุยกันก่อนแล้วว่าพวกท่านจะไม่ไปด้วย ช่วงนี้เป็นช่วงที่ต้องดูแลสวนให้ดี พวกท่านจึงอยากอยู่ดูแลสวนมากกว่าอย่างที่นางคาดเอาไว้“เอาล่ะ ๆ พวกเจ้าอย่าเซ้าซี้หลานเลยน่า นางบอกไปคนเดียวได้ก็ปล่อยให้นางไปเถอะ อย่างไรเสียที่นี่ก็มีหลายอย่างให้พวกเจ้าต้องดูแลแทนนาง” ถานฟานเห็นลูกชายคนโตกำลังจะอ้าปากพูดต่อเลยต้องเอ่ยขึ้นมาก่อน“ขอรับ/เจ้าค่ะ ท่านพ่อ” ถานจื่อกับยี่ซินได้แต่รับคำเสียงอ่อย“พวกเรากินข้าวก่อนเถิดเจ้าค่ะ บ่ายนี้ข้าจะได้พาท่านลุงกับท่านป้าไปสอนการดูแลสมุนไพรในโรงเรือน” ถานเซียนเซียนไม่ไว้ใจคนอื่นนอกจากคนในครอบครัว พ่อแม่นางชอบดูแลแปลงผักมากกว่า พวกท่านเลยปล่อยให้นางสอนท่านลุงกับท่านป้า คนอื่น ๆ พอฟังแล้วก็ต่างพยักหน้ารับคำและตั้งหน้าตั้งตากินข้

ถานเซียนเซียนยังไม่รู้ว่าต้วนหยูมีอะไรจะบอกนางกันแน่ แต่เท่าที่ดูจากหน้าตาที่จริงจังของเขา นางคิดว่าต้องเป็นเรื่องสำคัญอย่างแน่นอน รถม้าของต้วนหยูไปถึงหน้าโรงเตี๊ยมขนาดใหญ่ในเมืองเฝินเฉิงโดยใช้เวลาไม่นานนัก ถานเซียนเซียนเห็นว่าพื้นที่ด้านในตัวเมืองไม่มีผู้อพยพนั่งขอทานมาระยะทางหนึ่งแล้ว อีกทั้งทหารลาดตระเวนก็เดินกันเป็นกลุ่ม ๆ ถานเซียนเซียนเห็นแบบนี้ก็รู้แล้วว่าที่นี่คงเป็นเขตควบคุมขั้นสูงของเมืองแห่งนี้“เจ้าสั่งอาหารให้ทุกคนแล้วไปจองห้องพักเอาไว้ด้วย” ต้วนหยูมอบตั๋วแลกเงินให้กับองครักษ์ของเขาหนึ่งร้อยตำลึง“ขอรับ ท่านโหวน้อย” องครักษ์รับเงินมาแล้วเดินเข้าไปติดต่อเจ้าของโรงเตี๊ยมที่ยืนมองกลุ่มพวกเขาอยู่ด้านในพร้อมรอยยิ้มกว้าง“เจ้าไปนั่งกับพี่เถิด พี่จะเล่าปัญหาที่เกิดขึ้นให้ฟังทั้งหมด” ต้วนหยูชวนถานเซียนเซียน เขาปล่อยให้ขุนนางทั้งสี่แยกไปนั่งโต๊ะอื่น“เจ้าค่ะ” ถานเซียนเซียนเดินตามหลังไปเงียบ ๆ นางอยากรู้ว่าเหตุใดการแก้ไขปัญหาภัยแล้งจึงคาราคาซังมานานกว่าสามปี ทั้งที่พื้นที่อื่นของแคว้นก็อุดมสมบูรณ์“น้ำชาขอรับนายท่าน” เสี่ยวเอ้อถูกสั่งให้ต้อนรับกลุ่มของต้วนหยูอย่างดีรีบเดินมาหลังจาก