Alle Kapitel von ถานเซียนเซียนเกษตรกรข้ามภพ: Kapitel 11 – Kapitel 20

หนึ่งเดือนต่อมา รายได้จากการขายขนมของบ้านตระกูลถานในที่สุดก็สะสมมาได้มากถึงสิบตำลึงแล้ว ก่อนหน้านี้พวกเขาจ่ายดอกเบี้ยไปสามสิบอีแปะ และยังคงขายลูกสนเผากับขนมแป้งลูกสนมาตลอด ลูกค้ามากมายในเมืองรู้ดีว่าเด็ก ๆ บ้านถานขยันมากแค่ไหน พวกเขาจึงมักจะมาอุดหนุนของว่างและขนมอยู่เสมอ อีกทั้งราคาที่พวกเขาขายก็ไม่ได้แพงอะไร กระทั่งยังถูกกว่าราคาขนมจากร้านค้าอื่นครึ่งหนึ่งด้วยซ้ำ“ท่านพี่ เงินเก็บในบ้านพวกเรามีมากกว่าสิบตำลึงแล้วนะเจ้าคะ ข้าคิดว่าท่านเอาเงินสามตำลึงไปใช้หนี้ให้หมดเลยดีไหม” ยี่ซินที่รับผิดชอบค่าใช้จ่ายในบ้านเอ่ยขึ้น นางทำเสื้อผ้าให้ทุกคนในบ้านได้คนละสองชุดนานแล้ว หากว่าจ่ายหนี้ครั้งนี้หมด นางจะได้ให้พวกเขาสวมเสื้อผ้าใหม่ได้เสียที ชาวบ้านในหมู่บ้านเองก็รู้แล้วว่าบ้านของพวกนางขายขนมในเมือง แต่พวกเขาแค่ไม่รู้ว่าพวกนางใช้อะไรทำขนมเท่านั้

“เพ้ย! ข้าลำเอียงที่ใดกัน ในสมุดบัญชีของทางการก็เขียนจำนวนเอาไว้ชัดเจนว่าพวกเจ้าแต่ละคนต้องได้เสบียงเท่าใดน่ะ พวกเจ้าอย่าพูดกันเกินไปนัก” ผู้ใหญ่บ้านยิ่งฟังยิ่งไม่พอใจมากขึ้นเมื่อเห็นว่าชาวบ้านพวกนี้ช่างเห็นแก่ตัวนัก“ข้าไม่เชื่อ! ผู้ใหญ่บ้านต้องลำเอียงให้พวกบ้านถานเยอะกว่าแน่ ๆ ไม่เช่นนั้นเหตุใดเสบียงของพวกเขาถึงได้มากขนาดนั้นเล่าขอรับ” ชาวบ้านอีกคนตะโกนตอบ“ใช่ ๆ ผู้ใหญ่บ้านลำเอียงเกินไปแล้วนะ” เสียงชาวบ้านต่างร้องตะโกนออกมาพร้อมกันจนเสียงดังไปทั่วบริเวณ ผู้ใหญ่บ้

ถานจงหยางพาน้อง ๆ ตั้งร้านเสร็จในเวลาไม่นาน วันนี้ขนมที่พวกเขานำมาขายมีน้อยกว่าเมื่อวานเกือบครึ่งหนึ่ง นั่นเพราะพวกเขาไม่มีเวลาทำขนมมากนัก ลูกสนเผาที่นำมาขายครั้งนี้ก็น้อยกว่าทุกวันด้วย“วันนี้เราน่าจะขายของเสร็จเร็วนะ จะได้รีบกลับไปช่วยพวกท่านพ่อทำงาน” ถานจงซิงพูดขึ้นเมื่อมองของต่าง ๆ ตรงหน้า“อืม… ก็คงอย่างนั้นแหละ เจ้าตั้งร้านเสร็จแล้วก็ไปสอบถามเจ้าหน้าที่ดูสิว่าชาวบ้านพวกนั้นจะถูกลงโทษอย่างไร ข้ากลัวว่าพวกเขาจะคิดแค้นหากถูกปล่อยตัว” ถานจงหยางบอกน้องชายที่ยืนอยู่ข้างกันด้วยสีหน้าจริงจัง“ได้ขอรับพี่ใหญ่ ท่านกับน้องเหยาจื่อดูร้านไปก่อนนะขอรับ ได้เรื่องอย่างไรข้าจะรีบกลับมาบอกพวกท่าน” ถานจงซิงพยักหน้ารับคำ เขาเองก็อยากรู้เช่นกันว่าทางการจะตัดสินคดีให้ครอบครัวของเขาอย่างไร

หญิงสาวต่างวัยในบ้านช่วยกันทำอาหารหลายจานเสร็จในเวลาไม่นาน จากนั้นพวกถานจงหยางก็พากันมาช่วยยกเข้าบ้านไปกินมื้อค่ำทันที ตอนนี้ฟ้ามืดลงแล้ว พวกเขาทำได้แค่จุดไฟเพื่อให้มีแสงสว่างพอมองเห็นกันบ้าง“วันนี้พวกเจ้าขายของได้เท่าไหร่จงหยาง” ยี่ซินถามขึ้นขณะกำลังเก็บสำรับที่พวกเขาเพิ่งกินกันเสร็จได้ไม่นาน“สองร้อยยี่สิบอีแปะขอรับท่านแม่ ข้าไม่ได้ซื้ออะไรกลับมา เงินจึงเหลือเท่านี้” ถานจงหยางตอบกลับทันที เขานับเงินเมื่อมาถึงบ้านเอาไว้แล้ว“อืม… ถึงจะน้อยกว่าทุกวันก็ไม่เป็นอะไร ยังไงวันนี้พวกเจ้าก็นำของไปน้อยอยู่แล้วนี่นะ ไม่รู้ว่าน้องสาวเจ้าขายสูตรได้เงินมาเท่าใด” ยี่ซินยังไม่ได้ถามหลานสาว“รอเก็บสำรับเสร็จน้องสาวก็น่าจะบอกพวกเราแล้วขอรับ&rdqu

“เจ้าค่ะท่านแม่” ถานเซียนเซียนรับคำเสร็จก็เดินไปเรียกทุกคนที่กำลังตรวจสอบของบนเกวียนกันอยู่และบางคนก็กำลังให้หญ้ากับน้ำวัวกินก่อนออกเดินทาง ไม่นานทุกคนก็เข้าไปรวมตัวกินข้าวเช้ากันในบ้าน พวกเขามองสภาพบ้านเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่จะต้องจากไปอย่างเศร้าสร้อย พวกเขาอาศัยอยู่ที่บ้านหลังนี้มานานมากแล้ว พอใกล้ถึงเวลาจากไปจริง ๆ ความรู้สึกของทุกคนจึงแทบไม่ต่างกัน“เซียนเซียนยังมีอะไรอยากนำไปด้วยหรือไม่” ถานฟานเอ่ยถามขณะกินข้าว“ของทุกอย่างข้าตรวจดูแล้วเจ้าค่ะท่านปู่ ไม่มีอะไรให้เราต้องนำไปด้วยแล้ว” ถานเซียนเซียนมีระบบติดตัวอยู่จึงไม่ได้คิดมากอะไร หากนางขาดสิ่งใดก็สามารถใช้แต้มที่เหลืออยู่แลกมาได้ อย่างน้อยตอนนี้นางก็มีแต้มอยู่มากถึงหนึ่งหมื่นกว่าแต้ม