Alle Kapitel von ถานเซียนเซียนเกษตรกรข้ามภพ: Kapitel 41 – Kapitel 50

“ข้าทราบแล้วเจ้าค่ะ ท่านพ่อไม่ต้องกังวลไป เรามีเรื่องต้องทำกันอีกมากแน่” ถานเซียนเซียนหัวเราะเบา ๆ เมื่อเห็นท่าทางกระตือรือร้นของพ่อแม่นาง ถานจื่อกับยี่ซินเองก็เอ่ยปากว่าจะทำด้วยเช่นกัน พวกเขาไม่ใช่คนที่ชอบอยู่เฉยมาแต่ไหนแต่ไร คงเพราะความลำบากที่เคยผ่านมา ทำให้พวกเขากังวลว่าจะไม่มีอะไรกินเหมือนตอนอยู่ที่เมืองซานหลาง ช่วงบ่ายตั้งซูพาฉีเซียง ตั้งไป่ โอวโม ฉีโกว่ ผานเฟิงกับโอวหานไปสร้างโรงเรือนให้กับถานเซียนเซียน ส่วนคนที่เหลือต่างไปช่วยกันขุดสระเหมือนเมื่อเช้า วัสดุที่ไป่สือมาส่งหลังพวกเขากินข้าวเสร็จพอดี พวกเขาจึงนั่งพักรอให้คนขนของลงมาไม่นาน ก่อนจะพากันไปเริ่มตั้งเสาในบริเวณที่ถานเซียนเซียนบอก

ก่อนฟ้าสางวันต่อมา ถานม่อจือ ฟู่เหมยและถานเซียนเซียนขึ้นเกวียนไปสวนในหมู่บ้านเฮยถู่อย่างเร่งรีบ พวกเขากลัวว่ากว่าจะขนแตงโมขึ้นเสร็จจะสายจนแดดร้อนเกินไปจึงได้พากันไปตอนนี้ พวกเขาตั้งใจจะกินมื้อเช้ากันระหว่างทาง“เฮ้อ ท่านพ่อ ท่านแม่กับพี่สาวไม่อยู่บ้านเราคงเหงาน่าดูนะท่านพี่” ถานเหยาจื่ออดพูดขึ้นหลังออกมาส่งครอบครัวไม่ได้“เจ้าจะคิดมากไปทำไมกัน ตั้งใจเรียนก็พอแล้วน่า อีกไม่กี่วันพวกเขาก็กลับมากันแล้วล่ะ ไม่แน่ว่าพวกเราอาจได้ของฝากจากเมืองปี้สุ่ยก็ได้นะ” ถานจงซิงเอ่ยขึ้น“นั่นสิ น้องสาวต้องไม่ลืมของฝากพวกเราแน่ ๆ” ถานจงหยางพยักหน้าเห็นด้วย เขารู้ดีว่าน้องสาวรักครอบครัวแค่ไหน สิ่งที่นางทำอยู่ทุกวันนี้ก็เพื่อทุกคนทั้งนั้น เขาที่เป็นพี่ชายคนโตยังทำได้แค่ตั้งใจเรียนเพื่อจะได้มาช่วยงานนางในอนาคตเท่านั้น“พวกเจ้ารีบมากินข้าวได้แล้ว ปิ่นโตพวกเจ้าข้าก็เตรียมให้เสร็จแล้วนะ” ยี่ซินออกมาตามเด็ก ๆ ที่ตื่นกันเช้ากว่าทุกวันพร้อมรอยยิ้ม นางกับสามีและพ่อสามียังต้องไปที่สวนเพื่อดูแลงานแทนหลานสาวอีก“ทราบแล้วขอรับ” ทั้งสามคนรับคำเสียงดังและรีบวิ่งกลับเข้าเรือนไป ถานม่อจือพาฮูหยินกับลูกสาวมาถึงสวนตอนคนงา

“ไม่เป็นไร แม่ก็ยังไม่หิว รออีกสักพักก่อนก็ได้” ฟู่เหมยตอบยิ้ม ๆ นางเห็นลูกสาวนับเงินพร้อมรอยยิ้มกว้างก็อดขำเบา ๆ ไม่ได้ วันนี้แตงโมเกือบหนึ่งร้อยลูกขายออกทั้งหมดในเวลาไม่ถึงสองชั่วยาม ทำให้นางดีใจมาก“เราขายแตงโมทั้งหมดได้แปดสิบแปดตำลึงเจ้าค่ะ หากว่าพี่ชายคนนั้นตามไปซื้อกับเราที่สวน ข้าว่าน่าจะได้เงินอีกเกือบร้อยตำลึงเลยนะเจ้าคะ” ถานเซียนเซียนรู้ดีว่าแตงโมในสวนยังเหลืออีกหนึ่งร้อยกว่าลูก ถึงจะขายถูกลงแต่ก็ยังได้เงินเป็นกอบเป็นกำอยู่ดี ไหนจะยังมีพืชผักในสวนนั่นอีก เผื่อเขาเห็นเข้าแล้วอยากนำไปขายต่อก็เป็นเรื่องดีสำหรับนางเลยที่ไม่ต้องคอยให้คนในบ้านเอาไปขายเองในเมือง“อืม… ดูท่าทางเด็กคนนั้นน่าจะรวยมากเลยนะ หากค้าขายกับเขาได้ก็เป็นเรื่องดี พวกเราจะได้ไม่ต้องข้องเกี่ยวกับผู้คนมากนัก” ถานม่อจือยังคงจำสายตาของคนในเมืองปี้สุ่ยได้เป็นอย่างดี หากไม่ใช่พวกเขาขายแตงโม คนในเมืองนั้นก็คงมองพวกเขาเหมือนตัวประหลาดไม่ต่างจากตอนเข้าเมืองครั้งแรกแน่ สามคนพ่อแม่ลูกคุยกันไปเรื่อย ๆ ระหว่างเดินทางพวกเขายังเห็นผู้อพยพเดินสวนมาหลายกลุ่ม ท่าทางของพวกเขาอ่อนล้ามากจนน่าสงสาร พวกเขาไม่รู้ว่าเหตุใดคนพวกนี้จึงไ

“เจ้ารับไปเถิด ถือว่าเป็นค่าอาหารและที่พัก” ต้วนหยูบอกด้วยน้ำเสียงเย็นชา“ขะ..ขอรับ” ตั้งซูไม่กล้าขัดใจต้วนหยู ใครใช้ให้ท่าทางของต้วนหยูน่ากลัวนักเล่า ถานเซียนเซียนกลับมาในอีกสองเค่อต่อมา นางพอรู้ว่าฟ่านซิงถิงให้เงินค่าสินค้ามากถึงหนึ่งร้อยตำลึงก็แทบอยากจะมอบแบบให้ฟรี ๆ“นี่ค่าแบบของเจ้า” ต้วนหยูล้วงตั๋วแลกเงินห้าร้อยตำลึงออกมา เขาเองก็จะใช้แบบใบนี้ให้คนสร้างห้องน้ำที่เรือนของเขาในเมืองหลวงเช่นกัน“มากเกินไปแล้วเจ้าค่ะ ท่านให้ข้าแค่สิบตำลึงก็พอ” ถานเซียนเซียนไม่กล้ารับเงินจากคนหน้าดุอย่างต้วนหยู นางไม่เข้าใจว่าคนอายุเท่าเขาเหตุใดจึงดูเป็นผู้ใหญ่นัก“น้องสาวรับไปเถอะน่า เงินแค่นี้พี่ชายข้าไม่จนลงหรอก” ฟ่านซิงถิงบอกอย่างขำ ๆ จวนต้วนอันโหวกับครอบครัวเขาเป็นพ่อค้ามาหลายรุ่น เงินทองไม่ใช่ของหายากอะไรแต่แรกแล้ว อีกทั้งพี่ชายเขาน้อยครั้งที่จะใช้เงินแบบนี้“เอ่อ… เช่นนั้นก็ขอบคุณท่านมากเจ้าค่ะ” ถานเซียนเซียนไม่กล้าเรียกต้วนหยูว่าพี่ชายเหมือนกับฟ่านซิงถิง นางพยายามพูดคุยกับเขาอย่างมีมารยาทให้มากที่สุด ด้วยกลัวว่าจะทำให้คนใหญ่คนโตอย่างต้วนหยูไม่พอใจ“พี่ชาย เราจะกลับกันเลยไหม” ฟ่านซิงถิงเห็นว่

เป็ดไก่ที่นำมาเลี้ยงไว้บนสระก็เติบโตได้อย่างดี คงเพราะอากาศที่นี่เย็นสบายจึงทำให้พวกมันอารมณ์ดีก็เป็นได้ ถึงแม้พวกมันจะยังไม่โตเต็มที่ แต่เท่าที่ถานเซียนเซียนดูก็ยังเห็นว่าพวกมันโตเร็วกว่าปกติแล้วหนึ่งสัปดาห์ต่อมา ช่วงวันหยุดที่ผ่านมา ถานจงหยาง ถานจงซิงและถานเหยาจื่อไม่ได้กลับมาที่หมู่บ้าน พวกเขาบอกว่าต้องเตรียมตัวสอบระดับอำเภอในอีกสองสัปดาห์ข้างหน้า พวกถานเซียนเซียนจึงให้คนนำผลผลิตที่สวนไปไว้ให้พวกเขาจำนวนหนึ่งและกำชับให้หลวนลี่กับผานเฟิงดูแลทั้งสามคนให้ดี“เซียนเซียน ลุงว่าถ้าเราต่อท่อมาที่แปลงผักด้านโน้นจะเบาแรงลงไหม” ถานจื่อถามขึ้นในตอนเช้าของวัน ขณะที่พวกเขากำลังกินมื้อเช้าที่โรงครัวใหญ่“หืม? ท่านลุงคิดเรื่องนี้ได้อย่างไรเจ้าคะ ท่านเก่งมากเลย” ถานเซียนเซียนยิ้มแป้นออกมาทันที ความจริงนางเองก็อยากทำระบบน้ำหยด เพียงแต่หากทำจริงก็ต้องเสียเงินซื้อไม้ไผ่มาทำเป็นท่อทางเดินน้ำอีก ช่วงก่อนนางใช้เงินไปเยอะมากจึงไม่กล้าทำขึ้นมาอย่างที่อยากจะทำ“ลุงก็แค่เห็นว่าระบบน้ำไหลในบ้านเราใช้งานสะดวกน่ะ หากว่าเราทำในสวนด้วยก็จะช่วยลดจำนวนคนมารดน้ำด้วยก็เท่านั้น” ถานจื่อยกมือขึ้นมาลูบผมอย่างเขิน ๆ เ