Lahat ng Kabanata ng ถานเซียนเซียนเกษตรกรข้ามภพ: Kabanata 61 - Kabanata 70

“โอ้ ท่านโหวน้อยออกมาเสียที ข้านึกว่าเจ้าจะเน่าตายในรถม้าแล้ว” ทงอันซื่อจื่อเอ่ยขึ้นเสียงดังด้วยความโอหัง มีสายมารายงานเขาว่าต้วนหยูพาท่านหญิงมาเมืองหลวง เขาต้องการสานสัมพันธ์กับท่านหญิงที่ฝ่าบาทแต่งตั้งสักหน่อย แต่กลับไม่พบแม้แต่เงาของท่านหญิงที่ว่าเลยแม้แต่น้อย พอเห็นรถม้าของต้วนหยู เขาจึงมาขวางทางเอาไว้เพื่อสอบถามเอาความกับต้วนหยู“เจ้าเหตุใดจึงเสียมารยาทมาขวางรถม้าเยี่ยงนี้ รู้ไหมว่ามันอันตราย” ต้วนหยูมองหน้าทงอันซื่อจื่ออย่างรังเกียจ หลายครั้งที่คนผู้นี้มักจะคอยหาเรื่องเขา ทั้งที่เขาไม่เคยทำอะไรไม่ดีกับทงอันซื่อจื่อเลยแม้แต่ครั้งเดียว“ชิ หากข้าไม่มีเรื่องจะถามเจ้า ข้าจะมาขวางรถม้าเจ้าทำไมกัน บอกข้ามาว่าท่านหญิงที่เจ้าพามาอยู่ที่ใด ข้าต้องการทำความรู้จักกับนาง เจ้าจะซ่อนนางไว้คนเดียวได้อย่างไร หรือว่าเจ้าคิดไม่ซื่อกับท่านหญิง” ทงอันซื่อจื่อหมั่นไส้ท่าทางของต้วนหยู เขาจึงรีบถามสิ่งที่ต้องการออกมาอย่างไม่อ้อมค้อม“เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้จักท่านหญิง นางเป็นแขกของฝ่าบาท เจ้ามีสิทธิ์อะไรที่จะมาตีสนิทกับนาง คนอย่างเจ้าไม่สมควรใกล้ชิดกับท่านหญิง” ต้วนหยูตวาดเสียงดังอย่างโมโห เขาไม่คิดว่าทง

ระหว่างทางที่เดินไปยังตำหนักใหญ่ของฮ่องเต้ ต้วนหยูคอยบอกถานเซียนเซียนว่าเวลาเข้าพบฝ่าบาทต้องทำอย่างไรไปด้วย นางกำนัลและขันทีที่เห็นพวกเขาต่างก็ทำความเคารพอย่างให้เกียรติ ทำให้ปาไช่ที่ติดตามมาถึงกับพรูลมหายใจอย่างโล่งอกที่ไม่พบเหล่าองค์ชาย องค์หญิงเจ้าปัญหา“คารวะท่านโหวน้อย ท่านหญิง พบกันอีกแล้วนะขอรับท่านหญิง ฝ่าบาทรออยู่ด้านในแล้วขอรับ เชิญทั้งสองท่านเข้าเฝ้า” ขันทีกุ่ยทักทายด้วยความคุ้นเคย เขาประกาศเสียงดังว่าต้วนหยูกับถานเซียนเซียนมาถึง เมื่อได้ยินเสียงตอบรับด้านใน ขันทีกุ่ยก็เปิดประตูห้องทรงอักษรให้ต้วนหยูกับถานเซียนเซียนเดินเข้าไปแล้วปิดประตู ถานเซียนเซียนใจเต้นตึกตักเมื่อได้เห็นห้องทำงานขนาดใหญ่ตรงหน้า นางไม่กล้ามองฮ่องเต้ตรง ๆ จึงเดินก้มหน้าอย่างมีมารยาทแล้วย่อกายถวายบังคมตามที่ต้วนหยูสอนก่อนหน้านี้อย่างเต็มพิธีการ“พวกเจ้าตามสบาย ทู่กงกง ให้คนนำน้ำชากับของว่างมาให้พวกเขา เราอยากคุยกับท่านหญิงเสียหน่อยเรื่องมันฝรั่งที่กำลังจะเก็บเกี่ยว” ฮ่องเต้หันไปบอกทู่กงกง“พะย่ะค่ะฝ่าบาท” ทู่กงกงรีบถอยไปเรียกขันทีและนางกำนัลให้นำของว่างมาทันที“ท่านหญิงเดินทางมาไกลเหนื่อยหรือไม่เล่า” ฮ่อง

“เรากลับจวนกันเถิดเจ้าค่ะพี่ชายหยู ข้าไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว” ถานเซียนเซียนเห็นสายตาคนในร้านจ้องมองมาทางพวกนางจึงรู้สึกไม่ดี“ไปพักที่จวนพี่ก่อนไหมน้องหญิง พี่ไม่วางใจให้เจ้าอยู่ที่จวนคนเดียว” ต้วนหยูนึกห่วงถานเซียนเซียน เขารู้นิสัยคนจวนกั๋วกงดีว่าเป็นอย่างไร พวกเขาต้องไม่หยุดมือเรื่องถานเซียนเซียนง่าย ๆ แน่“ไม่ดีมั้งเจ้าคะ คนอื่นรู้เข้าอาจเกิดข้อครหาได้ ข้ากลับจวนดีแล้ว” ถานเซียนเซียนส่ายหน้าปฏิเสธ นางยังไม่ได้ตกลงหมั้นหมายกับเขาสักหน่อย แล้วจะให้นางไปอยู่จวนเขาได้อย่างไรกัน อีกอย่างองครักษ์ทั้งสองก็ปกป้องนางอย่างดีด้วย“อืม… เช่นนั้นพี่จะอยู่เป็นเพื่อนเจ้าสักพักดีไหม” ต้วนหยูทำได้แค่อยู่กับนางก่อนค่อยกลับจวนเพื่อไปทำงานของตนต่อ“ขอบคุณพี่ชายหยูมากเจ้าค่ะ” ถานเซียนเซียนยิ้มบางออกมาอย่างน่ารัก ก่อนจะเดินนำต้วนหยูไปยังรถม้าของเขาเพื่อกลับจวนนาง ปาไช่ส่งโคว่ตันไปรายงานทู่กงกงให้ทราบเรื่องที่ท่านหญิงถูกรังควาญทันทีที่เห็นรถม้าของต้วนหยูขับออกไป หลังสั่งการเสร็จ นาง ถงซิงและถงซู่ก็ขึ้นรถม้าของจวนท่านหญิงกลับไปเช่นกัน ไม่ทันที่โคว่ตันจะไปถึงวังหลวง ฮ่องเต้ก็ทราบข่าวจากองครักษ์ลับก่อนแล้ว

ต้วนหยูใช้เวลาไม่นานก็มาถึงจวนของถานเซียนเซียน ปาไช่พอรู้ว่าท่านโหวน้อยมาถึงก็ได้แต่รายงานไปว่าถานเซียนเซียนพักผ่อนอยู่“อืม… เช่นนั้นก็ไม่เป็นไรขอรับ ข้าขอตัวกลับจวนก่อนดีกว่า ฝากบอกนางให้พักผ่อนให้เต็มที่ด้วยนะ พรุ่งนี้ข้าค่อยมาพบนางใหม่” ต้วนหยูไม่อยากทำให้ถานเซียนเซียนต้องเหนื่อยมากเกินไปจึงตัดสินใจปล่อยให้นางนอนต่อ“ทราบแล้วเจ้าค่ะท่านโหวน้อย ข้าจะรายงานท่านหญิงให้เจ้าค่ะ” ปาไช่ยิ้มบางตอบ ต้วนหยูพยักหน้ารับคำและหันหลังเดินออกจากจวนท่านหญิงไป ช่วงนี้เขาเองก็ยุ่งกับแผนการปลูกมันฝรั่งและข้าวโพดที่ใกล้ถึงเวลาเดินทางไปรับเมล็ดพันธุ์ที่เมืองชิงหยวนแล้ว มารดาเขาเห็นว่าใกล้ถึงเวลาที่จะถานเซียนเซียนจะกลับก็สาละวนหาของฝากมากมายเตรียมเอาไว้จนเต็มจวนไปหมด ทำเอาเขาถึงกับปวดหัวที่ครานี้ต้องขนสิ่งของมากมายไปด้วย ต้วนหยูกลัวว่าระหว่างทางจะถูกพวกผู้อพยพที่อดอยากปล้นสิ่งของที่นำไป เขาได้แต่คิดว่าครานี้คงต้องพาองครักษ์ไปด้วยมากกว่าปกติเพื่อความปลอดภัยเสียแล้ว ก่อนเที่ยงวันเล็กน้อย ถานเซียนเซียนก็ตื่นจากการพักผ่อน นางได้รับรายงานจากปาไช่ว่าต้วนหยูมาหาก่อนหน้านี้“หืม? พี่ชายหยูไม่มีเรื่องด่วนอะไรใ

“ใช่พะย่ะค่ะฝ่าบาท” ต้วนหยูตอบด้วยสีหน้านิ่งเรียบอย่างไม่ยินดียินร้าย“เฮ้อ หากท่านหญิงตัดสินใจดีแล้ว เจ้าก็ดูแลนางให้ดีเล่า อย่าทำให้นางเสียใจ ไม่เช่นนั้นเราจะลงโทษเจ้าอย่างหนัก” ฮ่องเต้ถอนหายใจยาวออกมา พระองค์รู้ดีว่าถึงแม้ต้วนหยูจะไม่แสดงสีหน้าดีใจออกมาให้เห็น แต่เด็กคนนี้ก็กำลังดีใจอยู่จริง ๆ“กระหม่อมสาบานว่าจะไม่ทำให้ท่านหญิงเสียใจพะย่ะค่ะ” ต้วนหยูกล่าวด้วยสีหน้าจริงจังอย่างที่สุด เขาไม่เคยคิดแม้สักนิดที่จะอยากทำร้ายนาง“อืม… คิดได้เช่นนี้ก็ดี ทู่กงกงมาพอดี นำราชโองการกับเงินรางวัลให้ต้วนหยูนำไปให้ท่านหญิงเถิด บอกท่านหญิงด้วยว่าพรุ่งนี้ค่อยเดินทาง เราจะให้ทหารไปรอที่หน้าประตูเมือง” ฮ่องเต้ตรัสจบก็โบกมือบอกให้ต้วนหยูกลับไปได้ พระองค์ทรงงานหนักมาหลายวันจึงอยากพักผ่อนแล้ว ต้วนหยูออกจากวังแล้วก็ตรงไปยังจวนท่านหญิงทันที เขาอยากรีบบอกข่าวดีให้ถานเซียนเซียนฟังว่ารายงานที่นางถวายขึ้นไปนั้นได้รับการอนุมัติให้ดำเนินการแล้ว และยังมีเงินรางวัลจำนวนสูงถึงห้าพันตำลึงนี่อีกที่จะช่วยให้นางมีเงินไปปรับปรุงการพัฒนาพันธุ์พืชตามที่นางต้องการ“ขอบคุณพี่ชายหยูที่นำเงินที่ฝ่าบาทพระราชทานมาให้เจ้าค่ะ