Lahat ng Kabanata ng ถานเซียนเซียนเกษตรกรข้ามภพ: Kabanata 71 - Kabanata 80

“ขอบคุณท่านป้า/ท่านแม่ ขอรับ” เด็ก ๆ ส่งเสียงดังอย่างมีความสุข พวกเขาทำงานที่สวนนี้มานานจนรู้สึกว่าตนเองไม่เคยผ่านความยากลำบากมาก่อน คงเพราะคนในตระกูลถานไม่เคยใช้งานพวกเขาหนักเกินไปและยังคอยดูแลพวกเขาทุกคนเป็นอย่างดีมาตลอดตั้งแต่เข้ามารับใช้ตระกูลถาน มื้อเที่ยงวันนี้นานกว่าปกติเล็กน้อย เนื่องจากทุกคนต่างกินกันจนอิ่มมากเกินไปจนต้องพักนานกว่าที่เคย ซึ่งถานเซียนเซียนก็ไม่ได้เร่งพวกเขาให้รีบเก็บผลผลิตเช่นกัน นางคิดว่าพื้นที่ปลูกมันฝรั่งและข้าวโพดนั้นมีถึงยี่สิบหมู่ ด้วยจำนวนคนที่ช่วยกันวันนี้คงต้องใช้เวลาอีกสองสามวันจึงจะเก็บเกี่ยวได้ทั้งหมด“เนื้อที่แค่เพียงหนึ่งหมู่กลับได้ผลผลิตมากเพียงนี้ หากเราสามารถแจกจ่ายออกไปให้ราษฎรปลูกได้ พวกเขาคงไม่ขาดแคลนอาหารอีกแล้ว” ต้วนหยูเอ่ยขึ้นหลังคำนวณดูผลผลิตที่เก็บได้ต่อหนึ่งหมู่“ข้าคิดว่าท่านพี่นำเกวียนมาน้อยไปหน่อยนะเจ้าคะ ท่านซื้อเกวียนเพิ่มอีกสักสามคันดีไหม ข้าจะได้ให้ผลผลิตเหล่านี้กับท่านไปเพาะพันธุ์ได้มากหน่อย เพราะกว่าที่ท่านจะเก็บเกี่ยวได้ยังต้องใช้เวลานานห้าเดือนเป็นอย่างต่ำเลยนะ” ถานเซียนเซียนเห็นว่าผลผลิตของนางนั้นมีขนาดใหญ่มากกว่าในชาติก่

“ท่านป้าให้คนตักขึ้นมาใส่ถังน้ำไว้สักหลายตัวก่อนก็ได้เจ้าค่ะ ข้าจะสอนพวกท่านทำลูกชิ้นปลา หากพวกท่านทานแล้วคิดว่าอร่อยและพอจะทำขายได้ ข้าอนุญาตให้พวกท่านทำไปขายในเมืองได้เลยเจ้าค่ะ” ถานเซียนเซียนคิดว่าลูกชิ้นปลาหากทำขึ้นมาแล้วก็สามารถเก็บได้นานถึงหนึ่งเดือน น่าจะช่วยลดปริมาณปลาในสระลงได้“ลูกชิ้นปลาคืออะไรหรือเจ้าคะ” มู่อวิ๋นที่ทำงานอยู่ข้างกันกับตงอี่ถาม“เป็นอาหารชนิดหนึ่งเจ้าค่ะ พวกท่านทำเสร็จแล้วก็สามารถนำไปเก็บในห้องเย็นที่สร้างเอาไว้ใส่ของสดได้เลย มันเก็บได้นานประมาณหนึ่งเดือนเจ้าค่ะ” ถานเซียนเซียนบอกไปตามความจริง ห้องเย็นนั้นนางให้ไป่สือมาสร้างให้โดยใช้หินเหมือนเรือนในเมืองมากั้นเป็นห้องสี่เหลี่ยมกว้างประมาณสามจั้งและขุดลงไปทำเป็นห้องใต้ดินเพื่อให้อุณหภูมิคงที่ ด้านในยังมีช่องระบายอากาศเวลาคนเข้าไปเพื่อความปลอดภัย เพราะอากาศใต้ดินนั้นเย็นจัดจึงเหมาะที่จะสร้างห้องเย็น“เช่นนั้นข้าจะให้พวกเด็ก ๆ ไปช่วยกันตักปลามาไว้ให้นะเจ้าคะ” หูเยว่อาสา“ได้เจ้าค่ะท่านป้าหู” ถานเซียนเซียนยิ้มบางตอบ หูเยว่วางมือจากการทำซอสแล้วเดินไปเรียกเด็ก ๆ ที่พากันไปดูแลแปลงพืชผลในสวนเสียงดัง ไม่นานกลุ่มเด็ก

มื้อเที่ยงที่บ้านสวนตระกูลถานดำเนินไปอย่างชื่นมื่น หลังอาหารไม่นานนัก คนจากจวนโหวก็เดินทางเข้าเมืองชิงหยวนเพื่อหาซื้อจวนทันที พวกเขากลัวว่าจะทำความสะอาดและซื้อของไม่ทันเวลาตลาดปิดช่วงเย็น เพราะไม่แน่ว่าจวนใหม่อาจมีสิ่งของไม่ครบก็เป็นไปได้ อากาศช่วงก่อนปีใหม่หนาวเย็นขึ้นมากจนทุกคนต้องสวมเสื้อกันหนาวกันมาเกือบสองสัปดาห์แล้ว ยังดีที่สระน้ำไม่กลายเป็นน้ำแข็งไปเสียก่อน ในโรงเรือนเลี้ยงเป็ดไก่ก็มีการเพิ่มฟางแห้งที่ตั้งซูไปหาซื้อมาจากหมู่บ้านอื่นเพื่อให้ความอบอุ่น ส่วนพืชพรรณต่าง ๆ ก็มีถานเซียนเซียนคอยสอนวิธีการดูแลในช่วงหน้าหนาว ทำให้ผลผลิตในสวนแห่งนี้ยังคงอุดมสมบูรณ์ไม่ต่างจากหน้าฝนเลยทีเดียว นั่นเพราะอากาศในเมืองชิงหยวนนั้นไม่ได้หนาวเย็นมากเหมือนทางเหนือและเมืองหลวง ที่นี่ยังคงมีเพียงลมเย็น ๆ และหิมะตกเพียงเล็กน้อยเท่านั้น มื้อค่ำถานเซียนเซียนชวนทุกคนกินหม้อไฟ นางไปแอบสั่งทำหม้อมาไว้ในโรงครัวมากถึงยี่สิบอันเลยทีเดียว ยิ่งอากาศเย็นมากเท่าไหร่หม้อไฟก็ยิ่งอร่อย“ฮื้อ… พี่สาว อร่อยมากเลยขอรับ” ถานเหยาจื่อที่มานอนบ้านสวนได้สองวันแล้วเอ่ยขึ้นเมื่อได้กินหม้อไฟและน้ำจิ้มรสเด็ดที่ถานเซียนเซียนทำ

“ถ้าอยากอยู่ที่นี่พี่ก็จะอยู่เป็นเพื่อนเจ้า” ต้วนหยูกระชับมือเล็กแน่นขึ้น ถานเซียนเซียนรู้สึกได้ว่ามือใหญ่นั้นอบอุ่นมาก นางเงยหน้ามองใบหน้าหล่อของต้วนหยูพร้อมรอยยิ้มกว้างที่เผยออกมาอย่างอดไม่ได้ ทั้งสองเดินเล่นดูสวนอยู่นานกว่าครึ่งชั่วยามจึงพากันไปนั่งพักที่โรงครัว“วันนี้ท่านพี่อยากกินอะไรเป็นพิเศษไหมเจ้าคะ ข้าจะลงมือเอง” ถานเซียนเซียนปล่อยคนงานในบ้านออกไปเที่ยวตั้งแต่เช้าแล้ว มื้อเที่ยงนี้นางจึงจะแสดงฝีมือเอง“เจ้าทำอะไรพี่ก็กินทั้งนั้น พี่รู้ว่าเจ้าทำอาหารอร่อย” ต้วนหยูเคยกินฝีมือถานเซียนเซียนมาบ้างในครั้งก่อน เขาจึงมั่นใจว่านางต้องทำอร่อยอย่างแน่นอน“ท่านพี่ก็ชมข้าเกินไปเจ้าค่ะ เช่นนั้นข้าจะทำอาหารใหม่ ๆ ให้ท่านกับพวกท่านลุงท่านป้ากินนะเจ้าคะ” ถานเซียนเซียนบอกอย่างร่าเริง“เจ้ามีสิ่งใดให้พี่ช่วยหรือไม่” ต้วนหยูเคยช่วยหยิบจับอยู่บ้างจึงถามต่อ“อืม… เราไปเก็บผักมาก่อนดีกว่าเจ้าค่ะ” ถานเซียนเซียนนึกได้ว่าวัตถุดิบที่ทำอาหารเมื่อเช้าน่าจะไม่พอทำให้ทุกคนกิน“ได้สิ พี่ไปเอาตะกร้าสักครู่” ต้วนหยูหันหลังเดินไปยังที่เก็บตะกร้าสานซึ่งเขามักจะใช้ตอนเข้าไปเก็บเกี่ยวพืชพรรณในสวน ไม่นานต้วนหยู

“ท่านป้า ข้าจะไปส่งพวกเขาเข้าจวนโหวก่อนแล้วจะออกมาซื้อของสดไปไว้ทำอาหารให้พวกเขานะเจ้าคะ ข้าไม่อยากรบกวนบ่าวในเรือน” ถานเซียนเซียนบอก นางจะไม่ให้พวกพี่ชายออกมาข้างนอกเพราะกลัวคนมาหาเรื่อง“ได้เจ้าค่ะ บ่าวจะมากับท่านหญิงด้วย” ปาไช่ยิ้มบอก นางรู้ดีว่าท่านหญิงขี้เกรงใจมากแค่ไหน ขนาดจะสั่งงานนางแต่ละทีก็เกรงใจแล้วเกรงใจอีก“ขอบคุณเจ้าค่ะท่านป้า” ถานเซียนเซียนยิ้มแป้นออกมาทันที ตั้งแต่ปาไช่ตามมาอยู่กับนางด้วย ถานเซียนเซียนก็รู้สึกว่าหลายอย่างเบาแรงลงไปมาก“น้องสาว พวกเราลงทะเบียนเสร็จแล้ว” ถานจงซิงเดินมาบอกถานเซียนเซียนที่รถม้า พวกเขาไม่รู้จักเส้นทางไปยังจวนโหว“พวกท่านขึ้นรถเลยเจ้าค่ะ ข้าจะนำทางไปเอง” ถานเซียนเซียนไม่ได้เปิดม่านออกไปเพราะไม่อยากให้คนภายนอกรู้ว่านางเป็นใคร“ได้ รบกวนเจ้าด้วยน้องสาว” ถานจงซิงรีบกลับขึ้นรถม้าอย่างว่องไว คนอื่น ๆ นั้นขึ้นไปรออยู่ก่อนแล้ว เขาเป็นคนอาสามาบอกถานเซียนเซียน ไม่นานขบวนรถม้าของถานเซียนเซียนก็เคลื่อนตัวออกไปจากที่ว่าการเมือง ตลอดเส้นทางที่ผ่านมีผู้คนหนาแน่นกว่าตอนที่ถานเซียนเซียนมาขายแตงโมอย่างเห็นได้ชัด นางได้แต่คิดว่าคนที่มาจากต่างเมืองจะพักกันที่