Lahat ng Kabanata ng ถานเซียนเซียนเกษตรกรข้ามภพ: Kabanata 81 - Kabanata 90

“ข้าแค่อยากให้พวกท่านเจริญอาหารสักหน่อยน่ะเจ้าค่ะ จะได้มีเรี่ยวแรงอ่านหนังสือก่อนการสอบในอีกไม่กี่วัน” ถานเซียนเซียนยิ้มตอบ“เฮ้อ หากไม่มีเจ้ามาด้วย พวกเรามีหรือจะได้พักในสถานที่ดีเช่นนี้ ที่นี่ทั้งเงียบสงบทั้งบรรยากาศดี ขนาดคนไม่ชอบท่องตำราอย่างข้ายังอ่านได้ตั้งนานแน่ะ” ถานจงซิงบอกด้วยสีหน้ามีความสุข เขาได้แต่คิดว่าโชคดีที่น้องสาวมีท่านโหวน้อยเป็นคู่หมั้น“ท่านท่องได้นานขึ้นข้าก็ดีใจแล้วเจ้าค่ะพี่รอง รีบกินเถิด ข้าจะได้กลับไปพักผ่อนที่ห้องสักหน่อย เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว” ถานเซียนเซียนบอก นางเองก็เพิ่งรู้สึกเหนียวตัวหลังจากทำอาหารเสร็จนี่แหละ คืนนี้นางจะอาบน้ำอุ่นก่อนนอนด้วย เพราะอากาศช่วงนี้ยังไม่ผ่านหน้าหนาว ถานเซียนเซียนต้องดูแลร่างกายตนเองให้ดี สี่พี่น้องนั่งกินมื้อเย็นจนอิ่มหนำสำราญ ถานเซียนเซียนก็ขอตัวกลับเรือนพร้อมปาไช่ นางบอกบ่าวที่มารับใช้ให้เตรียมน้ำอุ่นเอาไว้ด้วย ถานเซียนเซียนอยากแช่น้ำให้ร่างกายผ่อนคลายเสียหน่อย หลังจากเพิ่งผ่านเรื่องไม่ดีเมื่อช่วงเย็นมา สายวันต่อมา เจ้าเมืองปี้สุ่ยมาขอพบถานเซียนเซียนเพื่อรายงานเรื่องที่นางให้เขาไปจัดการ เด็กพวกนั้นถูกจำคุกหนึ่งเดือนและตัด

ต้วนหยูรอปลาที่หมักไม่ถึงสองเค่อ เขาก็นำปลาส่วนหนึ่งขึ้นไปย่างบนเตาที่บ่าวจุดเอาไว้ให้ด้านหน้าห้องครัว ถานเซียนเซียนคอยบอกบ่าวไพร่เรื่องการเตรียมจานปลาย่างอย่างร่าเริง น้ำจิ้มครั้งนี้นางยังคงแลกกับระบบเช่นเคย อย่างไรเสียเมื่อครั้งที่ลงปลูกมันหวานกับมันแกว นางก็ได้รับแต้มจากการแลกเปลี่ยนดินมาจำนวนหนึ่ง อีกทั้งน้ำจิ้มเหล่านี้ก็ราคาถูกแสนถูก ทำให้ถานเซียนเซียนสามารถใช้แต้มแลกได้บ่อย ๆ โดยไม่นึกเสียดาย กลิ่นหอมของปลาย่างลอยอวลไปทั่วบริเวณ ทำเอาบ่าวไพร่ที่ได้กลิ่นพากันมาด้อม ๆ มอง ๆ ดูกันยกใหญ่ พวกเขาไม่รู้ว่าจะมีส่วนของตนบ้างหรือไม่ เพราะปกติแล้วเวลาถานเซียนเซียนทำอาหาร นางมักจะมอบให้บ่าวอย่างพวกเขาด้วย ต้วนหยูเห็นบ่าวไพร่ก็ได้แต่ส่ายหน้าอย่างระอา เขาได้รับรายงานมาแล้วว่าตั้งแต่ถานเซียนเซียนมาพักอยู่ที่นี่ บ่าวไพร่ต่างได้รับอานิสงส์ไปด้วยเสมอ เขาจึงไม่ได้แปลกใจนักที่เห็นบ่าวเหล่านี้มาแอบดูอยู่ห่าง ๆ ครึ่งชั่วยามต่อมา ถานเซียนเซียนกับต้วนหยูต่างไปนั่งรอที่โต๊ะอาหาร บ่าวไพร่เป็นคนยกอาหารทั้งหมดเข้ามาให้พวกเขาในห้องพร้อมรอยยิ้ม วันนี้ทุกคนได้เรียนรู้การทำอาหารอร่อย ๆ กันอีกแล้ว ถึงแม้น้ำจ

“โอ้ สอบผ่านทุกคนเลยหรือลูก เช่นนั้นวันนี้เราต้องฉลองให้พวกเขาหน่อยไหมจ๊ะ แม่จะได้ให้คนเตรียมของกินเอาไว้เยอะ ๆ” ฟู่เหมยยิ้มกว้างออกมาทันที ลูกชายนางในที่สุดก็ได้เป็นจวี่เหรินแล้ว เขาอายุเพียงสิบสี่ปีเท่านั้นกลับประสบความสำเร็จเช่นนี้แล้ว ฟู่เหมยดีใจมากจนอยากกอดลูกชายคนเดียวของนางเร็ว ๆ“ไม่ต้องหรอกเจ้าค่ะท่านแม่ ข้าฉลองให้พวกเขาตั้งแต่อยู่ที่เมืองปี้สุ่ยแล้ว พี่รองกับน้องก็เดินทางเข้าเมืองหลวงพร้อมท่านโหวน้อยไปแล้วเจ้าค่ะ พวกเขามีเรื่องต้องทำจึงขอเดินทางไปเร็วกว่ากำหนด” ถานเซียนเซียนบอกพ่อแม่“อะไรนะ! เหตุใดน้องเจ้าจึงได้รีบไปนักเล่า แม่กับพ่อยังไม่ได้คุยกับเขาดี ๆ เลยนะลูก แล้วพวกเขาจะกินอยู่กันอย่างไร” ฟู่เหมยอดตกใจไม่ได้ ลูกชายนางยังเด็กอยู่เลย“ท่านแม่ใจเย็นก่อนเจ้าค่ะ น้องเป็นคนตัดสินใจเอง เขาบอกว่าที่นี่ไม่มีอาจารย์สอนเขาแล้ว น้องจึงอยากรีบไปเมืองหลวงเพื่อหาอาจารย์ดี ๆ และเรียนรู้เพิ่มก่อนจะถึงการสอบฮุ่ยซื่อในอีกสามเดือนข้างหน้าเจ้าค่ะ ข้าเองก็ไม่กล้าขัดความต้องการของน้องจึงได้ปล่อยเขาไป ข้ายังให้เงินเขาไปไว้ใช้จ่ายด้วยห้าร้อยตำลึง และท่านโหวน้อยก็รับปากแล้วว่าจะดูแลน้องอย่างดี

“อืม… เป็นข้าที่คิดไม่รอบคอบ ขอบคุณพี่ใหญ่ที่แนะนำนะเจ้าคะ” ถานเซียนเซียนคิดไม่นานก็พยักหน้าว่านางจะทำตามที่ถานจงหยางบอก“ไม่เป็นไร ประเดี๋ยวข้าจะให้คนมาบรรจุเหล้านี้ใส่ไหก่อนนะ แค่แบ่งคนมาทำไปเรื่อย ๆ น่าจะไม่เป็นอะไร ให้พวกเขาอีกส่วนหนึ่งจัดการเรื่องเตรียมปลูกพืชต่อไปจะได้ไม่เสียเวลามากนัก คนงานเราจะได้ไม่เหนื่อยเกินไป” ถานจงหยางเอ่ยขึ้น“พี่ใหญ่ หรือท่านจะหาบ่าวมาช่วยงานเพิ่มดีไหมเจ้าคะ แต่เราต้องสร้างเรือนให้พวกเขาอยู่อีก ข้าไม่รู้ว่าจะคุ้มค่าหรือไม่” ถานเซียนเซียนเสนอ“พี่ว่าอย่าดีกว่านะ คนของเราตอนนี้ก็พอจะทำได้เรื่อย ๆ หากจ้างคนมาเพิ่มอีก พี่ก็ไม่ไว้ใจว่าพวกเขาจะดีเหมือนคนเหล่านี้” ถานจงหยางส่ายหัวทันที เขาเคยเห็นคนที่จ้องแต่จะเอาเปรียบคนมาก็มากแล้วในช่วงที่เคยอดอยาก ถานจงหยางไม่อยากให้คนภายนอกเข้ามาสร้างปัญหาในบ้านสวนของเขา“อืม… ที่พี่ใหญ่พูดมาก็ไม่ผิดนัก อีกอย่างที่ดินเราก็ขยายไม่ได้อีกแล้วด้วย คนเพียงเท่านี้ก็พอจะทำไปได้จริง ๆ เจ้าค่ะ เช่นนั้นข้าไม่รบกวนพี่ใหญ่ทำงานแล้ว ข้าขอไปดูโรงเรือนสมุนไพรก่อน อีกไม่นานก็น่าจะเก็บเกี่ยวได้แล้ว” ถานเซียนเซียนบอกอย่างร่าเริง อายุของสมุนไ

“ท่านโหวน้อยจะกลับจวนเลยหรือไม่” เสนาบดีอ้ายถามพร้อมรอยยิ้ม เขาอยากไปดื่มกับต้วนอันโหวสักหน่อย เพราะติดใจรสชาติเหล้าของถานเซียนเซียน“ข้ายังไม่กลับขอรับ ท่านลุงไปก่อนก็ได้ ข้าว่าจะไปสนทนากับท่านหญิงสักหน่อยจึงจะกลับไปค่ำ ๆ น่ะขอรับ” ต้วนหยูอยากนำข่าวดีไปบอกถานเซียนเซียนก่อนที่พระราชโองการจะถูกประกาศ หากนางรู้ว่าได้รับมอบที่ดินผืนหนึ่งทางตะวันออกของเมืองหลวงล่ะก็ เขามั่นใจมากว่านางจะพัฒนาที่นั่นให้เป็นคลังเสบียงของแคว้นได้ในอนาคตอย่างแน่นอน“ตกลง ข้าจะบอกบิดาเจ้าให้ ฝากขอบคุณท่านหญิงด้วยสำหรับเสบียง” เสนาบดีอ้ายรู้ดีว่าคนหนุ่มสาวคงมีเรื่องมากมายที่อยากคุยกัน“ขอรับท่านลุง ข้าจะบอกท่านหญิงให้” ต้วนหยูพยักหน้ารับคำและแยกตัวไปขึ้นรถม้าของตนเองที่พาเขามาเข้าเฝ้าฮ่องเต้ ถานเซียนเซียนช่วงบ่ายไม่มีอะไรทำ นางจึงชวนพ่อแม่ไปเดินเล่นในเมืองหลวงและหาซื้อเสื้อผ้าเพิ่มให้กับพวกท่าน ก่อนหน้านี้นางซื้อที่เมืองปี้สุ่ยมาบ้างแล้ว แต่ถานเซียนเซียนคิดว่าเสื้อผ้าที่เมืองหลวงสวยกว่าและหรูหรากว่า“เฮ้อ ไม่ไปไม่ได้เหรอลูก แม่กลัวว่าจะมีคนมาหาเรื่องน่ะสิ” ฟู่เหมยอดกลัวไม่ได้“ท่านแม่อย่ากังวลไปเลยเจ้าค่ะ มีท่า