Lahat ng Kabanata ng ถานเซียนเซียนเกษตรกรข้ามภพ: Kabanata 91 - Kabanata 100

“ขออภัยด้วยพะย่ะค่ะ กระหม่อมจำเป็นต้องให้เกียรติท่านหญิงก่อน ไม่เช่นนั้นผู้อื่นอาจครหาว่ากระหม่อมหมิ่นเบื้องสูงนะพะย่ะค่ะ” ต้วนหยูส่ายหน้าทันที ต่อหน้าคนอื่นแน่นอนว่าเขาต้องปฏิบัติตามธรรมเนียม นอกจากเวลาที่เขาเดินเล่นกับนางเท่านั้นที่เขาจะพูดคุยกับนางเหมือนเมื่อก่อน“เฮ้อ เช่นนั้นก็ตามใจท่านพี่เถิดเจ้าค่ะ เราจะไปกันเลยหรือไม่เจ้าคะ” ถานเซียนเซียนหันไปมองพ่อแม่และน้องชายที่ยืนยิ้มรออยู่ข้างรถม้าแล้ว“ไปเลยพะย่ะค่ะ กระหม่อมจะขี่ม้าตามเสด็จ” ต้วนหยูไม่อาจนั่งรถม้ากับนางได้ตามธรรมเนียม ไม่เช่นนั้นชื่อเสียงของนางจะเสียหายได้“อืม… เช่นนั้นก็ไปกันเถิด” ถานเซียนเซียนพยักหน้ารับคำ นางต้องแยกไปนั่งรถม้าประจำตำแหน่งกับปาไช่และบ่าวหญิงคนสนิททั้งสอง ส่วนครอบครัวนางต้องแยกไปนั่งรถม้าอีกคันหนึ่งตามธรรมเนียมเช่นกัน เรื่องนี้ทำให้ถานเซียนเซียนหงุดหงิดไม่น้อยที่ต้องแบ่งชั้นวรรณะกับคนในครอบครัว ต้วนหยูขี่ม้าขนาบข้างรถม้าของถานเซียนเซียน เขาปล่อยให้องครักษ์ทั้งสองเปิดทางอยู่ด้านหน้าแทน ตอนนี้องครักษ์ประจำตัวของถานเซียนเซียนมีเพิ่มอีกสี่คนตามที่ฮ่องเต้พระราชทานมาให้ ไม่รวมกับองครักษ์ลับอีกยี่สิบคนที่ตาม

“เรื่องนั้นไม่ใช่ปัญหาหรอกเจ้าค่ะ ท่านพี่ก็รู้ว่าฝ่าบาทมอบเงินรายเดือนให้ข้ามาไม่น้อยเลยนะเจ้าคะ” ถานเซียนเซียนได้รับเงินเพิ่มขึ้นเป็นเดือนละสามพันตำลึงหลังจากได้เลื่อนตำแหน่งเป็นท่านหญิงขั้นหนึ่ง“อืม… หากเจ้าคิดดีแล้วก็ลองทำแผนผังออกมาก่อน ส่วนที่เหลือพี่จะหาคนมาจัดการตามที่เจ้าต้องการให้เอง” ต้วนหยูพยักหน้าว่าเขาจะช่วยนางให้ถึงที่สุด“ขอบคุณท่านพี่มากนะเจ้าคะ” ถานเซียนเซียนยิ้มกว้างออกมาทันที การมีเขาเป็นคู่หมั้นนับว่าเป็นเรื่องที่นางตัดสินใจได้ถูกต้องแล้วจริง ๆ“เจ้าไม่จำเป็นต้องขอบคุณ นี่เป็นสิ่งที่พี่เต็มใจทำให้เจ้านะน้องหญิง” ต้วนหยูเอ่ยพร้อมยกยิ้มมุมปากออกมาอย่างจริงใจ ถานเซียนเซียนที่ได้เห็นรอยยิ้มหายากก็อดยิ้มกว้างตามไปด้วยไม่ได้ นางชวนต้วนหยูเดินเล่นดูที่ดินอีกพักใหญ่ ก่อนที่จะชวนทุกคนกลับจวนเพื่อไปเขียนแผนการพัฒนาที่ดินของนางออกมาให้เร็วที่สุดสองวันต่อมา วันนี้เป็นวันประกาศผลสอบของถานเหยาจื่อ ต้วนหยูมาถึงจวนท่านหญิงตั้งแต่ก่อนเวลาอาหารเช้า เขาส่งบ่าวรับใช้ไปรอดูผลล่วงหน้าแล้ว“ท่านพี่มาแต่เช้าเลยนะเจ้าคะ” ถานเซียนเซียนจิบชาคุยกับต้วนหยูก่อนเวลาอาหาร“พี่กลัวว่าเจ้าจะตื่

“ท่านพี่ให้พวกเขาตามไปหลังจากข้ากลับสักสี่ห้าวันก็ได้เจ้าค่ะ ข้ายังต้องใช้เวลารวบรวมเมล็ดพันธุ์และเขียนแผนการปลูกอยู่อีกหลายวัน” ถานเซียนเซียนไม่อยากเร่งร้อนมากนัก นางกลัวว่าแต้มที่มีอยู่จะไม่เพียงพอให้แลกพันธุ์พืชจำนวนมาก“ได้ พี่จะส่งเกวียนเทียมม้าไปหาเจ้าหลังจากเจ้ากลับไปแล้วสักห้าวันนะ เกวียนยี่สิบคันพอให้เจ้าขนหรือไม่น้องหญิง” ต้วนหยูกลัวว่าเกวียนจะใส่มาไม่หมด เพราะพื้นที่ของถานเซียนเซียนช่างกว้างขวางนัก“น่าจะพอนะเจ้าคะ ส่วนพันธุ์ปลาที่จะเลี้ยงในบ่อ ข้าจะส่งให้หลังจากบ่อขุดเสร็จนะเจ้าคะ ไม่เช่นนั้นปลาเหล่านั้นอาจตายได้” ถานเซียนเซียนกลัวว่าการขนย้ายจะทำให้ปลาของนางตายไปเสียก่อน“ตกลง เอาตามที่เจ้าว่าเถิด เช่นนั้นพี่ขอตัวไปที่กรมโยธาสักหน่อย ไม่รู้ว่าข่าวไปถึงพวกเขาหรือยัง ราชโองการน่าจะออกวันพรุ่งนี้” ต้วนหยูอยากคุยกับขุนนางที่สนิทกันเอาไว้ก่อนถึงเรื่องการพัฒนาที่ดิน“ขอบคุณท่านพี่ที่ช่วยเป็นธุระให้นะเจ้าคะ” ถานเซียนเซียนยิ้มบอก“ปล่อยให้พี่จัดการแทนเจ้าเถอะน้องหญิง ก่อนกลับหมู่บ้านพี่จะมาส่งเจ้านะ” ต้วนหยูคิดว่าพรุ่งนี้กับมะรืนนี้เขาน่าจะยุ่งอยู่ แต่วันที่นางกลับเขาน่าจะพอมีเวล

เมื่อทั้งสองมาถึงร้านขายเครื่องประดับที่ใหญ่ที่สุดในเมืองชิงหยวน ถานเซียนเซียนก็บอกให้เจ้าของร้านนำปิ่นทองออกมาให้นางเลือก ถานเซียนเซียนเองก็อยากซื้อให้แม่ของนางด้วยเช่นเดียวกัน“ท่านลุงมีอันที่ชอบไหมเจ้าคะ ข้าคิดว่าปิ่นพวกนี้สวยเหมือนกันหมด ข้าเองก็จะซื้อให้ท่านแม่ด้วยสักชิ้น” ถานเซียนเซียนปกติจะปักแค่ปิ่นที่ได้รับจากต้วนหยูเท่านั้น“อืม… ลุงว่าลายนี้เหมาะกับป้าของเจ้า เจ้าคิดยังไง” ถานจื่อเห็นปิ่นลวดลายเถาวัลย์ดูประณีตมากก็รู้สึกถูกใจขึ้นมา“สวยมากเลยเจ้าค่ะท่านลุง ข้าว่าท่านป้าต้องชอบมากแน่” ถานเซียนเซียนยิ้มแป้นออกมาทันที จากนั้นนางก็เลือกปิ่นรูปดอกเหมยให้แม่ของนาง“ปิ่นสองชิ้นนี้ราคาหนึ่งร้อยตำลึงขอรับ” เจ้าของร้านบอกราคา เพราะปิ่นเป็นทองทั้งชิ้น ทำให้ราคาของมันสูงกว่าปิ่นเงินธรรมดาทั่วไปหลายเท่า“นี่เงินหนึ่งร้อยตำลึงเจ้าค่ะ” ถานเซียนเซียนไม่รอให้ลุงของนางควักเงิน นางต้องการให้ท่านลุงเก็บเงินเอาไว้ใช้ในยามจำเป็น“ขอบคุณคุณหนูขอรับ ข้าใส่กล่องให้สักครู่” เจ้าของร้านกุลีกุจอนำปิ่นไปใส่กล่องไม้อย่างดีให้ลูกค้ารายใหญ่ในวันนี้ทันที“เซียนเซียน ลุงมีเงินเก็บอยู่นะ เจ้าไม่ต้องจ่ายให้ลุ

“อ้อ เป็นเช่นนี้เอง พวกท่านไปนั่งคุยกับข้าที่ห้องโถงก่อนดีไหม ข้าอยากรู้ว่าที่บ้านพวกท่านยังมีอะไรอร่อย ๆ ให้กินอีกบ้างน่ะ” สูจี้จี้เป็นคนชอบกินมากที่สุด ยิ่งผลไม้แปลก ๆ อย่างแตงโมด้วยแล้วยิ่งถูกปากนาง“รบกวนแม่นางด้วยขอรับ” ถานจงหยางอดยิ้มตามท่าทางร่าเริงของสูจี้จี้ไม่ได้ เขาใช่ว่าจะไม่เคยเห็นสาวงามมาก่อน เพียงแต่สาวงามที่ทั้งน่ารักและไร้เดียงสาอย่างสูจี้จี้นี้ เขาเพิ่งเคยพบเห็นเป็นครั้งแรก ทำเอาถานจงหยางอยากอยู่นานอีกสักหน่อย ถานเซียนเซียนมองท่าทางพี่ใหญ่ของนางก็พอจะเข้าใจขึ้นมาทันที ปกติพี่ชายของนางมักจะเกรงใจคนที่ไม่รู้จักอยู่เสมอ การที่เขาอยากคุยกับคุณหนูสูจะต้องมีอะไรพิเศษอย่างแน่นอน ถานเซียนเซียนจึงเก็บความคิดซุกซนเอาไว้ถามพี่ใหญ่ที่จวนโหวทีหลังจะดีกว่า ปาไช่ที่เห็นเช่นเดียวกับท่านหญิงของนางก็อดยิ้มบางออกมาไม่ได้ นางเคยถามยี่ซินอยู่ว่าอยากได้ลูกสะใภ้แบบใด เพราะพวกนางกำนัลที่ยังไม่ได้ออกเรือนนั้นนางรู้จักอยู่หลายคนจึงอยากแนะนำให้คุณชายใหญ่ผู้นี้ เพียงแต่เขากลับไม่ยอมรับไมตรีและบอกว่าจะหาคู่ชีวิตเอง นางจึงไม่เซ้าซี้อีก สูจี้จี้มองใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มของถานจงหยางอย่างไม่รู้สึกต