Lahat ng Kabanata ng ถานเซียนเซียนเกษตรกรข้ามภพ: Kabanata 101 - Kabanata 110

“เพ้ย! นางเป็นน้องสาวเจ้านะ เหตุใดไม่ปกป้องน้องเล่า” สูไห่นึกโกรธลูกชายขึ้นมาอีกคนทันทีที่ฟังเขาพูดจบ ลูกชายเขาเหตุใดจึงได้เข้าข้างคนอื่นเล่า“ท่านเจ้าเมืองได้โปรดใจเย็นขอรับ เรื่องทั้งหมดข้าได้ยินแล้ว บ้านเรายินดีที่จะสู่ขอคุณหนูสูเพื่อเป็นการรับผิดชอบ ไม่ว่าท่านจะมีข้อเรียกร้องใด ข้ากับฮูหยินจะพยายามทำให้ได้ทุกข้อขอรับ” ถานจื่อที่ถูกองครักษ์ของหลานสาวตามมารีบเอ่ยขึ้นทันทีที่มาถึง เขาอดส่งสายตาดุร้ายใส่ลูกชายตัวดีไม่ได้ มีอย่างที่ไหนที่อยากได้เมียแต่กลับทำให้นางเสื่อมเสียแบบนี้“ท่านพี่ ข้าเองก็คิดว่าเรื่องนี้ไม่ได้เลวร้ายอะไรนะเจ้าคะ อย่างไรเสียลูกเราก็เลยวัยออกเรือนมาหลายปีแล้ว อีกอย่างคุณชายใหญ่ก็ยินดีรับผิดชอบนางจากใจจริง ท่านเองก็ควรให้โอกาสพวกเด็ก ๆ ได้ตัดสินใจเองดีไหมเจ้าคะ” ม่านเหลียงเอ่ยขึ้นมาบ้างหลังจากกระซิบถามความเห็นลูกสาวก่อนหน้านี้“ฮึ! เช่นนั้นจี้จี้ เจ้าคิดอย่างไรหากเขาอยากสู่ขอเจ้า” สูไห่ถามเสียงห้วนอย่างไม่สบอารมณ์ ตอนนี้คนในบ้านสวนมามุงดูกันเต็มไปหมด เขาเองก็ไม่อาจเสียมารยาทต่อหน้าท่านหญิงได้อีก สูไห่จึงได้กัดฟันถามความเห็นลูกสาวสุดที่รัก“ข้าเต็มใจเจ้าค่ะท่านพ่อ

“อืม… เช่นนั้นเราน่าจะใช้เวลาไม่นานก็คงถึงเมืองหลวงสินะ” ถานม่อจือคาดเดาเวลาเดินทางดู คราก่อนเพราะต้องขนของจึงทำให้เกิดความล่าช้ามาก“ใช่เจ้าค่ะ น่าจะไม่เกินห้าวันก็ถึงแล้ว หรือท่านพ่ออยากรีบไปก็คงใช้เวลาสามสี่วันเท่านั้นเจ้าค่ะ” ถานเซียนเซียนบอก หากไม่แวะค้างคืนที่ปี้สุ่ย พวกนางก็จะเดินทางได้เร็วขึ้นอีกหลายเท่าเลยทีเดียว“พ่อแล้วแต่เจ้าเลย หากอยากเดินทางรวดเดียวก็เตรียมเสบียงไปมากหน่อย แต่ถ้าเจ้าต้องการพักแรมก็ไม่ต้องเตรียมอะไรไปมากมายนักหรอก” ถานม่อจือบอก“ข้าทราบแล้วเจ้าค่ะ เช่นนั้นเราเดินทางรวดเดียวลองดูสักครั้งนะเจ้าคะ ข้าอยากรู้ว่าเราจะไปถึงเมืองหลวงเร็วเพียงใด” ถานเซียนเซียนยิ้มตอบ“ได้สิ พ่อกับแม่เจ้าไปได้สบายอยู่แล้ว” ถานม่อจือยิ้มกว้างส่งให้ลูกสาว เขาเองก็อยากลองดูเช่นกันว่าหากเดินทางไปเรื่อย ๆ โดยไม่หยุดพักค้างคืนจะต้องใช้เวลานานสักเท่าใด สำหรับการขี่ม้าเร็วเขารู้อยู่แล้วว่าไม่เกินสองสามวัน เพราะคนส่งจดหมายจากเมืองหลวงมักจะใช้เวลาไม่เกินนี้สักครั้งสองวันต่อมา วันนี้เป็นวันกลับไปเยี่ยมบ้านภรรยาของถานจงหยาง เขาเตรียมของขวัญตามธรรมเนียม รวมถึงพืชผลทางการเกษตรจากสวนไปฝากพ่อตา

ระหว่างมื้อค่ำที่จวนโหว ต้วนอันโหวกับโหวฮูหยินพอรู้ว่าว่าที่ลูกสะใภ้มอบเรือนที่สวนแห่งใหม่ให้พวกเขา ทั้งสองก็พากันยิ้มจนแก้มแทบปริ“ลูกสะใภ้ข้าช่างใจกว้างนัก” ฟ่านชิงเยว่เอ่ยอย่างตื่นเต้น นางอยากรีบไปพักที่นั่นเร็ว ๆ เสียแล้ว ถึงแม้ว่าตอนนี้พืชพรรณเหล่านั้นจะยังไม่โตเต็มที่ก็ตามที“เจ้าหน้านิ่งของพ่อช่างมีบุญวาสนานักที่ได้ท่านหญิงมาครอบครอง ไม่เช่นนั้นเราสองคนคงไม่โชคดีได้เรือนที่นั่นแน่” ต้วนอันโหวเองก็ดีใจมากเช่นกัน“พวกท่านก็กล่าวเกินไปขอรับ นี่เป็นสิ่งที่น้องหญิงตั้งใจมอบให้อยู่แล้ว ยังมีเรือนของฝ่าบาทและเหล่าเชื้อพระวงศ์ที่นางจัดเตรียมเอาไว้ให้ด้วยนะขอรับ ได้ยินนางบอกว่าหากพืชพรรณทั้งหลายเติบใหญ่จนสามารถเก็บเกี่ยวได้ เมื่อนั้นนางจะส่งเทียบเชิญให้ทุกคนมาพักค้างคืนและร่วมกันเก็บเกี่ยวผลผลิตด้วยตัวเองขอรับ” ต้วนหยูบอกความคิดของถานเซียนเซียนให้พ่อแม่ฟังอย่างไม่ปิดบัง“โอ้ แบบนี้ก็ดีน่ะสิ เหล่าราชวงศ์พวกนั้นจะได้รู้ว่าสิ่งที่ท่านหญิงทำนั้นมีค่ามากแค่ไหน ไม่อย่างนั้นพวกเขาก็จะเอาแต่เที่ยวเล่นกันไปวัน ๆ” ต้วนอันโหวสนับสนุนลูกสะใภ้ในเรื่องนี้ทันที เขาที่เป็นพระอาจารย์ปวดหัวกับศิษย์เหล่าน

ต้วนหยูยกมือขึ้นลูบหัวเล็กด้วยความเป็นห่วง เขาส่งนางขึ้นรถม้าด้วยตัวเอง ก่อนจะมองขบวนรถม้าของถานเซียนเซียนที่แล่นออกจากจ้วงจื่อไปจนลับตา“ข้าฝากเจ้าดูแลจ้วงจื่อก่อนนะ วันนี้ข้าต้องเข้าไปที่กรมเกษตรเพื่อดูต้นไม้ที่เพาะเอาไว้ก่อนหน้านี้ว่าจะสามารถแจกจ่ายให้หัวเมืองต่าง ๆ ได้หรือยัง” ต้วนหยูหันไปสั่งงานไฮ่กวง จ้วงจื่อแห่งนี้มีคนจากจวนโหวคอยดูแลทาสหลวงมากถึงสิบคน และมีไฮ่กวงเป็นหัวหน้าคอยตรวจสอบอย่างใกล้ชิด“ขอรับท่านโหวน้อย” ไฮ่กวงค้อมกายคำนับรับคำ ต้วนหยูพยักหน้ารับคำและขึ้นม้าขี่ออกไปจากจ้วงจื่อ ที่กรมเกษตรช่วงนี้กำลังเร่งเพาะพันธุ์ต้นกล้าแทนการส่งเมล็ดให้กับหัวเมืองที่เพิ่งขุดคลองไปถึง เพราะกลัวว่าเมล็ดที่ส่งไปพวกเขาอาจจะดูแลได้ไม่ดีจนทำให้ต้นกล้าไม่มีคุณภาพ ทางการจึงเปลี่ยนเป็นการเพาะพันธุ์และจัดส่งต้นกล้าไปให้แทนสี่วันต่อมา ขากลับชิงหยวนครั้งนี้ถานเซียนเซียนจอดค้างแรมหนึ่งคืนที่เมืองเฝินเฉิง เพราะนางไม่อยากให้พ่อแม่ต้องเหนื่อยล้าเกินไปเหมือนตอนมาเมืองหลวง“ท่านลุง! ท่านป้า! ข้ากลับมาแล้วเจ้าค่ะ” ถานเซียนเซียนลงจากรถม้าได้ก็วิ่งไปหาลุงกับป้านางที่กำลังดูแลสวนผักอยู่กับคนงาน“อ้าว

“ข้ารู้แล้วเจ้าค่ะท่านพี่” ฟู่เหมยได้แต่ต้องรับคำไปก่อน ความจริงนางอยากให้พี่สามีกับพี่สะใภ้ย้ายไปด้วยกันจะได้ดูแลกันได้ น่าเสียดายที่พ่อสามีนางไม่อยากย้าย“เอาล่ะ ๆ อย่าเครียดกันนักเลย ระยะทางจากที่นี่ไปเมืองหลวงก็ไม่ได้ไกลอะไร หากพวกเราอยากไปเที่ยวเมืองหลวงก็จะส่งจดหมายไปบอกพวกเจ้า ตกลงไหม” ถานจื่อไม่อยากให้น้องชายกับน้องสะใภ้ต้องเศร้าเกินไป อย่างไรเสียพวกเขาก็ยังสามารถส่งข่าวหากันได้ไม่ยาก เพราะทุกเดือนถานเซียนเซียนจะส่งคนมาส่งจดหมายให้ไม่เคยขาดเลยแม้แต่ครั้งเดียว และพวกเขาก็จะตอบกลับจดหมายทุกครั้ง“ในเมื่อพวกท่านตกลงกันเช่นนี้แล้วก็ไม่ต้องห่วงพวกเขาที่เมืองหลวงนะขอรับ จวนโหวเราจะคอยดูแลทุกคนอย่างดี” ต้วนอันโหวบอกพร้อมรอยยิ้ม ตอนนี้สองครอบครัวก็กลายเป็นญาติสนิทกันแล้ว อย่างไรเสียพวกเขาก็ต้องดูแลกันและกัน“ขอบคุณท่านโหวมากขอรับ/เจ้าค่ะ” ทั้งสี่ต่างกล่าวขอบคุณพร้อมกัน พวกเขาอุ่นใจขึ้นบ้างเมื่อมีจวนโหวคอยให้ความดูแลทุกคนที่เมืองหลวง โต๊ะของพวกเขาบรรยากาศผ่อนคลายลงมากเมื่อตกลงกันได้ แต่ละคนย่อมมีหน้าที่เป็นของตนเอง พวกเขาในตอนนี้นับว่าครอบครัวมั่นคงมากแล้ว ต่างจากตอนก่อนที่จะอพยพมาจาก