ตอนที่ 8.1 แอบตาม

ผมยังคงมองกระจกหลังอยู่สักพักใหญ่ ๆ ขณะที่เท้าก็เหยียบคันเร่งไปเรื่อย ๆ แต่ก็ไร้ซึ่งวี่แววของคุณภัทร คาดว่าน่าจะตามไม่ทันนั่นแหละนะ

ผมขับรถเลี้ยวเข้ามาจอที่หน้าประตูบ้านหลังพอเหมาะ ที่ถูกกั้นด้วยประตูรั้วไม้สีสาวสะอาดตา ไอ้น้องชายตัวดีของผม ก็กระโดดลงรถไปทันทีที่เห็นว่าแม่กานดาในวัยหกสิบสองปีกำลังเดินจ้ำอ้าวยิ้มร่าออกมาเปิดประตูรั้วให้ และพากันเดินนำหน้าไปยืนรอที่หน้าบ้าน ผมขับรถเข้ามาจอดในตัวบ้านอย่างเคยชิน เดินลงจากรถมากอดแม่ด้วยความคิดถึง

“แม่กับน้องเข้าบ้านก่อนเลยนะ เดี๋ยวกรไปปิดประตูรั้วก่อน”

“จ้า รีบตามมานะลูก”

ผมยิ้มให้แม่ เบี่ยงตัวออกมาปิดประตูรั้วหน้าบ้าน สายตาก็ยังคงลอบมองไปที่หน้าบ้าน เพื่อดูว่าคุณภัทรได้ตามมาไหม เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรผิดปกติ ผมจึงดึงประตูบ้านปิดทันที

มันเป็นธรรมดาที่ผมกับน้องจะกลับมาหาแม่ทุกสัปดาห์ ถึงแม้ว่าแม่จะมีน้าแจ่ม แม่บ้านที่ผมจ้างมาเพื่อช่วยดูแลและอยู่คุยกับแม่แล้ว ผมกับเจ้ากัซก็ยังอดห่วงแม่ไม่ได้อยู่ดี และด้วยความที่บ้านและที่ผมกับน้องอยู่นั้นมันก็ไม่ได้ห่างกันมากเท่าไหร่ มันจึงทำให้ผมกับน้องมีเวลากลับมาหาแม่บ่อยขึ้น

“น้าแจ่ม แม่เป็นไงบ้างครับ”

“โอ๊ย น้าจะบอกให้นะคุณกร แม่กานดาของคุณกรเนี่ย แข็งแรงกว่าน้าซะอีก”

“แสดงว่าน้าแจ่มดูแลดีใช่ไหมครับ”

“น้าไม่ได้ดูแลอะไรเลย ล่าสุดเมื่อเช้าน้าไปยกถังน้ำหนัก ๆ เผลอแป๊บเดียวป้ากานดายกไปเรียบร้อยแล้ว”

“แม่ต้องระวังตัวด้วยนะครับ ของหนัก ๆ ให้น้าแจ่มทำไปเถอะครับ”

“แม่ไม่เป็นไรนะกร แจ่มมันก็ดูแลทุกอย่างในบ้านแล้ว แม่ก็อยากทำอะไรบ้าง แม่เบื่อ”

“โอเคครับ โอเค แต่แม่ต้องสัญญากับกรว่าจะไม่หักโหมนะครับ”

“แม่ไม่หักโหมหรอก ถ้าแม่ป่วยขึ้นมา เดี๋ยวแกก็ดุแม่อีก”

สิ้นสุดคำพูดแม่กานดา ทุกคนถึงกลับลั่นหัวเราะออกมาอย่างมีความสุข และผมเองก็อยู่ทานอาหารกับแม่ในช่วงหัวค่ำอีกครั้ง ถึงแม้ว่าท้องจะยังคงอิ่มอยู่ก็เถอะนะ แต่กาสรกินข้าวกับแม่ยังคงอบอุ่นเสมอ

ตกดึกมาผมจัดการอาบน้ำแต่งตัว เตรียมพร้อมที่จะนอนแบบไม่ต้องคิดอะไร ผมหยิบมือถือที่แบตหมดตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้มาชาร์จแบต รอเพียงไม่นานเครื่องก็เปิดทำงานโดยอัตโนมัติ ผมเช็กข้อความสักครู่ ก็เห็นว่ามีข้อความจากอั๋นทักมาบอกว่าจะไปทำงานต่างจังหวัดกับเจ้านาย5วัน ไอ้ความรู้สึกอยากร้องไห้ทั้งที่เหมือนจะรู้ว่าเขาโกหกแต่ก็ยังอยากตอกย้ำคำโกหกนั้นให้ลึกเข้าไปอีก

'ไปที่ไหน'

'พรุ่งนี้ไปเพชรบุรี แต่วันที่เหลือเห็นเจ้านายว่าไปทางเหนือ แต่ยังไม่รู้ว่าที่ไหน'

'อั๋นยังรักกรอยู่ไหม'

'ทำไมกรถามแปลก ๆ'

'กรถามว่าอั๋นยังรักกรอยู่ไหม'

'ก็ต้องรักสิ ถามแปลก ๆ อั๋นนอนก่อนนะ พรุ่งนี้ตื่นเช้า'

'อืม'

"เพชรบุรีหรอ"

ผมหยิบมือถือขึ้นมา เมื่อเห็นว่าเวลาตอนนี้ก็เกือบจะสามทุ่มแล้ว คิดกลับไปกลับมาว่าจะโทรไปลาพักร้อนกับคุณภัทรดีไหม แต่ดูจากนิสัยคิดว่าโทรไปลาพักร้อนกับคุณน้าชมจันทร์ดีกว่า ฉันยังคงเดินใช้นิ้วมือเคาะมือถือ วนไปวนมาอยู่แบบนั้นสักพัก

"เฮ้อ!"

ผมได้แต่ถอนหายใจเบา ๆ อย่างคิดไม่ตกและกดต่อสายไปยังเบอร์มือถือของคุณน้าชมจันทร์เพื่อขอใช้พักร้อนแบบกะทันหันทันที และเพราะที่ร้านไม่ได้มีปัญหาอะไรน้าชมจันทร์เองก็ใจดีมากให้ผมหยุดได้ตามสบายโดยไม่ถามเหตุผลอะไรอีกด้วย