ตอนที่ 9.1 กอดแรกที่ริมทะเล

ผมขับรถมาจนถึงหน้าโรงแรมหรูที่เดียวกับที่เห็นว่าแฟนของพี่กรเช็กอินไว้ โรงแรมนี้ใหญ่โตมากจนผมเองก็อดที่จะชื่นชมไม่ได้ และที่สำคัญอยู่ใจกลางหาดชะอำ ผมจัดการจอดรถเรียบร้อยเดินมาเช็กอินห้องพัก และก็คงเรียกว่าโชคดีเพราะยังมีห้องเหลือให้

ผมเข้าพักเอนหลังโดยที่ไม่รู้เลยว่า ผมจะหาพี่กรกับแฟนได้ที่ไหน และที่นี่ก็ไม่ใช่เล็ก ๆ ผมนอนคิดไปมาสักพักก็นึกขึ้นว่าหรือจะลงไปถามที่ล็อบบี้ดี เมื่อคิดได้ดังนั้นผมเดินออกจากห้องรีบวิ่งลงมาที่ล็อบบี้โรงแรมทันที พนักงานที่เห็นผมวิ่งหน้าตาตื่นมาก็ตกใจถามผมกันพัลวัน

“ลูกค้าเป็นอะไรหรือเปล่าคะ”

“เปล่าครับ พอดีผมอยากขอสอบถามผู้เข้าพักได้ไหมครับ”

“เอ่อ..เป็นนโยบายของโรงแรม ไม่สามารถเปิดเผยข้อมูลคนพักได้ค่ะ”

“นิดหนึ่งก็ไม่ได้หรอครับ”

“ไม่ได้จริง ๆ ค่ะ ขอโทษด้วยนะคะ”

ผมที่เห็นความหนักแน่นของพนักงานเองก็รู้แล้วว่าวิธีนี้ไม่น่าจะได้ ผมจึงเดินมานั่งพักที่โซฟาแบบครุ่นคิดหาวิธีอีกครั้ง ผมล้วงมือหยิบมือถือในกระเป๋าออกมาดูก็ยังไม่เห็นการอัปเดตอะไรของพี่กร รวมถึงของแฟนพี่กรเองด้วย นั่นยิ่งทำให้ผมเกาหัวแกรก ๆ เข้าไปอีก

ผมที่ไม่รู้ว่าจะหาพี่กรจากที่ไหน หรือจะทักไปถามตรง ๆ เลยดี แต่จากที่เห็นว่าเมื่อวานพี่กรขับรถหนีผมนั่นจึงทำให้ผมพับความคิดจะถามตรง ๆ นี้ออกไป

ผมนั่งกึ่งนอนที่โซฟาเลื่อนมือถือไปเรื่อย ๆ และเหมือนผมยังคงมีดวงอยู่บ้างละมั้ง หางตาผมก็เหลือบไปเห็นผู้ชายที่คุ้นตา รูปร่าง หน้าตา น่าจะเป็นคนเดียวกับที่ผมเห็นในมือถือพี่กร คนนี้น่าจะเป็นแฟนพี่กรจริง ๆ แต่คนที่อยู่กับแฟนพี่กรและแสดงท่าทีรักกันหวานหยดย้อยนั้นกลับเป็นผู้ชายอีกคนที่ไม่ใช่พี่กร

ผมที่เห็นแบบนั้นก็เด้งตัวลุกขึ้นมานั่งมองแบบไม่ละสายตา กำลังที่จะถ่ายรูปทั้งสองคนไว้เป็นหลักฐาน ยังไม่ทันที่จะได้กดชัตเตอร์ สายตาของผมก็ไปปะทะเข้ากับผู้ชายคนหนึ่งที่นั่งสวมหมวกแอบมองสองคนนี้จากที่ไกล ๆ ผมเพ่งสายตามองอย่างพินิจพิจารณา ถึงแม้จะสวมเสื้อผ้ามิดชิด สวมหมวกปิดบังใบหน้า แต่ผมจดจำรูปร่าง ท่าทางนี้ได้ดี

“พี่กร นั่งทำอะไรละนั่น”

ผมเก็บมือถือลงกระเป๋า นั่งมองพี่กรที่กำลังยกมือถือมาถ่ายภาพทั้งสองคนอย่างตั้งใจ เพียงไม่นานผู้ชายสองคนที่ยืนคุยกับพนักงานหน้าล็อบบี้ก็ควงแขนกันออกไปด้านนอกโรงแรม โดยมีพี่กรเดินตามออกไปติด ๆ และผมเองก็ไม่รอช้าลุกขึ้นเดินตามพี่กรไปห่าง ๆ

ผมเห็นภาพที่ผู้ชายสองคนนั้นพากันเดินมากินลมชมวิวที่ทะเล ราวกับคู่รักที่เพิ่งแต่งงานใหม่โดยที่ห่างออกมาไม่มากนักมีพี่กรที่เดินตามถ่ายรูปไว้ทุกจังหวะ เดินมาได้สักระยะก็เป็นเรื่องที่ทำเอาผมเองก็รู้สึกช็อกไปเช่นกันนั่น ผู้ชายสองคนนั้นยืนจูบกันดูดดื่มอยู่ริมชายหาดโดยที่ไม่ได้สนใจสายตาใคร

เป็นแบบนั้นอยู่พักใหญ่ ๆ และขนาดผมยังรู้สึกช็อกแล้วคนตรงหน้าผมละจะเป็นยังไง ผมเดินตรงดิ่งไปที่พี่กรทันที ยิ่งเข้าใกล้ผมก็ยิ่งสังเกตเห็นว่าร่างกายของพี่กรสั่นระริก สองมือกำแน่น

ห่างเพียงไม่กี่ก้าวที่ผมจะถึงตัวพี่กร ผมก็ต้องชะงักเท้าไว้เพราะสองคนนั้นผละใบหน้าออกและเดินกอดกันเดินย้อนกลับมา พี่กรเองหันหลังหลบทำเป็นคุยมือถือ ส่วนผมเอง ก็ไม่ได้หนีอะไรเพราะสองคนนี้ไม่รู้อยู่แล้วว่าผมเป็นใคร

ในจังหวะที่สองคนนั้นเดินผ่านหน้าผม แฟนของพี่กรเองก็หันมามองหน้าผมด้วยสายตานิ่ง ๆ ผมเองก็ยังคงมองตามเขาไปโดยไม่ละสายตา