ตอนที่ 8.2 แอบตาม

- ภูริภัทร -

ผมยังคงสงสัยว่าทำไมพี่กรถึงขับรถเร็วขึ้น หรือเขาเห็นว่าผมแอบตามเขามา ถึงจะขับเร็วขึ้นเท่าไหร่แต่ก็คงไม่หนีผมไปได้ไกลนักหรอก ผมใช้สกิลนักแข่งขับปาดซ้าย-ขวาไม่นานนักก็มาถึงรถของเป้าหมายที่ลดความเร็วลงมาค่อนข้างเยอะ และใช้ช่วงทิ้งระยะห่างเพื่อขับตามพี่กรไปเงียบ ๆ

ผมยังคงขับรถตามมาจนถึงหมู่บ้านแห่งหนึ่งที่อยู่ห่างออกไปจากที่พวกเราอยู่ค่อนข้างเยอะ เราใช้เวลาขับมาประมาณสองชั่วโมงเห็นจะได้ เพราะตอนนี้บรรยากาศค่อนข้างสลัวมาก และยิ่งตอนนี้เป็นช่วงหน้าหนาวด้วยแล้วยิ่งทำให้มืดลงเข้าไปอีก

พี่กรขับรถมาจอดหน้าบ้านเดี่ยว ซึ่งเป็นบ้านไม้สองชั้นสีขาวสะอาดตาที่ถึงแม้จะมีไฟจากถนนที่ห่างไปเล็กน้อยส่องให้ความสว่างได้ไม่มากนัก แต่ก็ยังคงสว่างมากพอที่จะเห็นความสะอาดตาของบ้านหลังนี้ ผมขยับจอดรถห่างออกไปไม่มากนัก ดับเครื่องและลงจากรถออกมาดูให้แน่ใจ ก็เห็นว่าน้องชายของพี่กรเดินกอดกับผู้หญิง   สูงวัยร่างท้วมไปยืนรอพที่หน้าบ้าน ผ่านไปสักระยะก็มีพี่กรเดินมายืนที่หน้าบ้าน ผมรีบวิ่งขึ้นบนรถและแอบมองอยู่แบบนั้นราวกับกลัวถูกจับได้ พี่กรหันซ้าย หันขวาที่หน้าบ้านสักพักก็ปิดประตูแล้วเดินตามเข้าบ้านไป

ผมเดินลงมาจากรถอีกครั้ง เดินเข้ามาใกล้บ้านของพี่กรมากขึ้น ผมเกาะประตูรั้วหาช่องที่พอส่องเข้าไปให้เห็นในบ้านเพียงเล็กน้อย แต่ก็ไม่เห็นอะไรมากนัก ผมยืนเกาะรั้วชะเง้อดูแบบนั้นสักพักใหญ่ ๆ ได้ยินเสียงคนหัวเราะชอบใจมีความสุขดังออกมาจากในบ้าน แค่ได้ยินเสียงพี่กรหัวเราะผมก็ใจชื้นขึ้นมาแล้วจริง ๆ อย่างน้อยวันนี้พี่กรก็ได้อยู่กับครอบครัว

   ผมคิดได้ดังนั้นก็ปล่อยมือที่เกาะรั้วราวกับตุ๊กแกออก ถอยหลังเดินกลับมาที่รถอย่างอารมณ์ดี ผมไม่รู้ว่าผมทำตัวเป็นตุ๊กแกไปนานเท่าไหร่แต่พอหยิบมือถือมาดูเวลาก็เห็นว่าตอนนี้ก็สี่ทุ่มกว่าไปแล้ว และเพราะพรุ่งนี้ผมยังต้องกลับเข้าร้านเพื่อเคลียร์เอกสารเพราะใกล้ปิดยอดสิ้นเดือนแล้วด้วย นั่นเลยเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องขับรถกลับคอนโดอย่างช่วยไม่ได้

ผมบิดขี้เกียจบนเตียงนอนไปมา หลังจากถูกปลุกด้วยนาฬิกาปลุก ทำกิจวัตรประจำวันเรียบร้อย และเดินออกมาพร้อมที่จะไปมองหน้าพี่กรทันที การเดินทางมาทำงานของผมก็เหมือนทุกวันที่ใคร ๆ ก็รู้ว่าเวลาเช้า ๆ แบบนี้รถย่อมติดเป็นเรื่องธรรมดา

ผมเองก็เหมือนคนอื่นจอดรถติดไฟแดงอย่างน่าเบื่อหน่าย สายตามองไปยังรถข้างหน้าที่เห็นว่าถูกสัญญาณไฟปล่อยออกไปและ ถูกหยุด สลับกันไปมาหลายต่อหลายครั้ง

ก๊อก!

ผมเลื่อนกระจกรถลงทันทีที่เห็นว่ามีเด็กผู้หญิงหน้าตาจิ้มลิ้มมายืนเคาะกระจกรถอยู่ด้านข้าง

“พี่คะ ซื้อพวงมาลัยมั้ยคะ”

“พวงมาลัยไม่เอาครับ”

“งั้น นมมั้ยคะอร่อยนะ”

“นมพี่ก็ไม่รับครับ .. แต่พี่ขอซื้อดอกไม้ในตะกร้านั้นได้ไหม”

ผมชี้นิ้วไปที่ตะกร้าที่น้องสะพายไว้ด้านหลัง ซึ่งถูกบรรจุด้วยดอกกุหลาบหลายสีอยู่หลายดอก เด็กผู้หญิงหันกลับมามองผมเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้าตกลง และยื่นตะกร้ามาให้ผม น่าจะให้เลือกว่าผมจะซื้อดอกไหนนั่นแหละนะ

“พี่รับหมดเลย อ่ะ!นี่เงิน ไม่ต้องทอนนะ”

ผมบอกน้อง พลางหยิบธนบัตรใบสีเทาสองใบยื่นไปให้น้องผู้หญิง น้องที่ได้ยินแบบนั้นก็อ้าปากตกใจ และไหว้ขอบคุณผมหลายต่อหลายครั้ง พร้อมกับนำช่อดอกไม้ยื่นให้ผมทั้งตะกร้าสานนั้น ผมเงยหน้ามองน้องเขาอย่างงุนงง ยังไม่ทันที่จะได้พูดอะไรน้องก็ก้มหัวให้อีกครั้งและวิ่งออกไปด้วยความดีใจอย่างรวดเร็ว

ผมยังคงมองตามน้องไปอย่างไม่ละสายตา เห็นภาพที่น้องวิ่งนำเงินที่ได้ไปโชว์ให้ผู้หญิงสูงวัยที่ยืนเตรียมของให้น้องดู ใช้เวลาเล็กน้อยน้องผู้หญิงก็ชี้นิ้วมาทางรถที่ผมจอดอยู่ และผู้หญิงสูงวัยก็ก้มหัวให้ผมแทนการขอบคุณ ผมที่เห็นเช่นนั้นก็ได้แต่ก้มหัวตอบผู้ใหญ่ จัดการนำดอกไม้มาวางไว้ข้างคนขับและปิดกระจกขึ้นทันที ก็เป็นจังหวะเดียวกับที่สัญญาณจราจรเปลี่ยนเป็นสีเขียวพอดี

ผมเลี้ยวรถเข้ามาจอดหน้าร้านตามปกติ มองหารถของพี่กรก็ยังไม่เห็นว่าพี่กรมา จึงได้แต่อุ้มตะกร้าสานกับดอกกุหลาบหลายสิบดอกในนั้นลงมาจากรถเดินเข้ามาในร้านก็เจอน้องสามคนในร้านกำลังเตรียมเปิดร้านกันตามปกติ ทักทายพูดกันกับน้อง ๆ ก่อนเดินเข้ามาหลังร้าน

ผมหยิบดอกไม้ที่แห้งเฉาในแจกันใบใหญ่ที่ถูกตั้งไว้ที่โต๊ะทานอาหารในห้องพนักงานออกลงถังขยะ ล้าง และเปลี่ยนน้ำเรียบร้อยก่อนจะนำดอกไม้ที่ซื้อมาเมื่อเช้าลงไปไว้ในแจกันใบนั้นแทน ชื่นชมฝีมือตัวเองพักใหญ่ก็เดินมานั่งเช็กกองเอกสารงบประมาณทันที

ผมนั่งทำงาน จนไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปเท่าไหร่ มารู้ตัวอีกทีก็ตอนที่มัดหมี่เดินเข้ามาถามว่าผมทานข้าวหรือยังนั่นแหละ ผมผละใบหน้าจากจอโน๊ตบุ๊คมาดูเวลาที่นาฬิกาติดผนังก็พบว่าตอนนี้เกือบจะเที่ยงแล้ว และผมยังไม่รู้สึกว่าพี่กรมาทำงานเลยด้วยซ้ำ

“ผู้จัดการมาหรือยัง”

“ผู้จัดการลาพักร้อนนะคะ คุณน้าชมจันทร์โทรเข้ามาแจ้งเมื่อเช้าแล้วค่ะ”

” พักร้อน?”

“ใช่ค่ะ”

“เราเปลี่ยนกันทานข้าวได้เลยนะ พี่จะรีบเคลียร์เอกสาร”

มัดหมี่พยักหน้าตอบ แล้วเดินออกไปข้างนอกตามเดิม ผมที่เพิ่งรู้ว่าพี่กรขอใช้พักร้อน แต่ไม่ได้เป็นการลาพักร้อนที่แจ้งล่วงหน้าและไปขอลาโดยตรงที่คุณแม่มันดูน่าสงสัยเป็นอย่างมาก และตอนนี้ก็เป็นห่วงพี่กรมากเช่นกัน

ผมใช้เวลาเคลียร์เอกสารแบบพนักงานรับเหมา เมื่อจัดการเคลียร์เอกสารที่จำเป็นเรียบร้อยแหงนหน้ามองนาฬิกาพบว่าตอนนี้เป็นเวลาห้าโมงกว่าแล้ว ผมบิดขี้เกียจไล่ความเมื่อยเล็กน้อย

หยิบมือถือมาดูว่าพี่กรเคลื่อนไหวอะไรมั้ย แต่ก็ไม่พบว่าพี่กรมีการเคลื่อนไหวอะไร ผมจึงเสียมารยาทเข้าไปดูเพื่อนที่พี่กรมีเพื่อหาผู้ชายอีกคนหนึ่ง และเนื่องจากพี่กรมีเพื่อนในโซเชียลไม่มากนัก เลื่อนหาเพียงไม่นานก็พบกับบุคคลที่ผมต้องการ

ผมที่เคยเห็นหน้าผู้ชายคนนี้จากมือถือพี่กรเพียงครั้งเดียว แต่กลับกลายเป็นว่าผมนั้นจำได้แม่น ผมเลื่อนเข้าไปดูก็พบว่าผู้ชายคนนี้เช็กอินที่หนึ่งแต่เพราะไม่รู้ว่าทั้งสองคนไปด้วยกันไหม

ถ้าจู่ ๆ ผมโผล่ไปแต่พี่กรไปพักร้อนกับแฟนจริง ๆ จะกลายเป็นผมละลาบละล้วงไปไหมแต่ความเป็นห่วงของผมก็ชนะ ในใจคิดแค่ว่าถ้าไปถึง เห็นว่าพี่กรมากับแฟนแบบมีความสุขจริง ๆ ก็คิดซะว่าผมจะได้สบายใจ แต่ถ้าเป็นแบบที่ผมคิดจริง ๆ ในเวลาที่พี่กรรู้สึกแย่พี่กรก็จะได้ไม่ต้องอยู่คนเดียว

“เพชรบุรีหรอ สองชั่วโมงก็น่าจะถึง”