Todos os capítulos de เผือกร้อนอ้อนรัก NC 25+ ซีรีส์ Strong Heart 5: Capítulo 101 - Capítulo 110

เมื่ออยู่ทานข้าวกับบิดาและโมนิต้าเรียบร้อยแล้วไทสันก็ขอตัวกลับ เพราะเดาว่าธุระที่บิดาต้องการคุยด้วยก็คือการแจ้งข่าวเรื่องจะแต่งงานใหม่นั่นเอง“วันพรุ่งนี้ฉันเชิญคุณทานข้าวที่บ้านนะคะไทสัน จะแนะนำให้รู้จักลูกสาวของฉัน คุณแค่บอกว่าพักที่ไหน เดี๋ยวฉันจะจัดรถไปรับ” โมนิต้าเอ่ยก่อนที่ไทสันจะอำลา“ครับ” ชายหนุ่มรับปากเพียงสั้นๆ เช่นเดิมแล้วลากลับไทสันเข้าพักโรงแรมแห่งหนึ่งใจกลางเมือง ไม่ไกลจากอพาร์ตเม้นต์ของโจซิเฟีย มองนาฬิกาเห็นว่าดึกแล้วจึงไม่ต้องการโทรไปรบกวน คิดว่าพรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่ชายหนุ่มอาบน้ำเสร็จก็ก้าวขึ้นเตียงกดรีโมทเปิดทีวีอย่างไม่ได้ใส่ใจมากนัก กดไปสุ่มๆ จนกระทั่งเจอช่องบันเทิง ภาพร่างระหงสวมชุดราตรีสีกลีบบัวกำลังให้สัมภาษณ์ยืนเคียงคู่กับทอม บาเรส ใบหน้าแต่งงามที่เขาคุ้นเคยดียิ้มให้กล้องขณะตอบคำถามด้วยท่าทางเป็นธรรมชาติและเต็มไปด้วยความเชื่อมั่น ชายหนุ่มนิ่งฟังการให้สัมภาษณ์อย่างตั้งใจไม่รู้ตัว*“*อืม...เอาเป็นว่า ณ ตอนนี้เราสองคนเป็นเพื่อนร่วมงานที่เข้ากันได้ดี เราร่วมงานกันมาตั้งแต่ภาพยนตร์เรื่องแรกด้วยกัน นับเวลาก็ห้าปีกว่าแล้ว ทอมถือเป็นเพื่อนชายคนสนิทของแทมก็ว่าได้ แบ

​“อะไรกันคุณ เจอหน้ากันก็เอาแต่พุ่งเข้าใส่แบบนี้ ตกลงคุณอยากจะเป็นตำแหน่งไหนกันแน่หือแทมมิร่า... เป็นเมียหรือน้องสาวดี”เขากระซิบถามริมหูอย่างยั่วโมโห ซึ่งก็ได้ผล ใบหน้างามตาลุกเป็นไฟกระทืบเท้าไปบนเท้าของเขาอย่างแรง ไทสันสะดุ้งแต่ไม่ยอมปล่อย ใบหน้าคมเข้มก้มลงไปหา“ไอ้...ไอ้...อื้อ” คำพูดถูกกลืนหายไปในลำคอเพราะปากได้รูปก้มมาประกบปากอิ่มทันทีอย่างไม่ยอมให้หล่อนด่าออกมาจนจบชายหนุ่มบดขยี้เรียวปากอิ่มสวยเคลือบลิปสติกสีอ่อนอย่างจงใจแกล้งให้หล่อนโมโห ร่างบางเกร็งและดิ้นขลุกขลักในอ้อมแขน เขารัดเอวเล็กดึงมาแนบกับร่างสูงของตัวเองรู้สึกถึงความอ่อนนุ่มของเนื้อสาว เลือดในกายหนุ่มเริ่มอุ่นระอุ ไทสันรู้สึกตัวจึงเงยหน้าขึ้น หล่อนหน้าแดงก่ำปากแดงบวมทันตาเห็นเพราะเขาถูกเขาบดเคล้าอย่างหนักหน่วง“คราวหลังถ้าคิดถึงรสจูบของผมก็บอกมา จะสงเคราะห์ให้ อย่าทิ้งวิสกี้ชั้นดีแบบนั้นอีก” เสียงทุ้มเอ่ย ยกมุมปากจุดยิ้มเมื่อเห็นหล่อนทำตาโตแทบจะถลนออกมาข้างนอก แทมมิร่ายกมือขึ้นฟาดไปบนช่วงอกของเขา ไทสันหัวเราะหึก่อนจะรวบแขนเล็กไขว้ไปข้างหลังจ้องมองใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธของหล่อนอย่างรู้สึกสนุก“ไอ้คนบ้า หลงตัวเอง! ปล่

เขาเอ่ยพร้อมเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง นับตั้งแต่เจอกันทั้งเขาและหล่อนยังไม่มีใครกล้าแตะ หัวข้อต้องห้าม เลย หัวข้อที่ถือเป็นกฎเหล็กว่าห้ามพูดถึงมันเป็นอันขาด แต่ใบหน้ากวนอารมณ์ของเขาทำท่าเหมือนกำลังจะเท้าความไปถึงมัน แทมมิร่าหันขวับมามองด้วยสายตาเข้มดุเอาเรื่องทันที“หุบปากเดี๋ยวนี้ไทสัน มาร์กอส อย่าพูดแม้แต่คำเดียว”หล่อนกล่าวเสียงห้วนและชี้หน้าเขาก่อนจะดึงประตูรถเปิดและปิดดังปังใหญ่ ไทสันไม่แน่ใจว่าเขาคิดอะไร แต่ร่างสูงก็ก้าวยาวไปดึงประตูรถด้านผู้โดยสารแล้วก้าวเข้าไปนั่ง ดึงเข็มขัดนิรภัยมารัดเรียบร้อย แทมมิร่ามองเขาตาค้างอ้าปากค้าง“ก็ไปสิ นี่จะสองทุ่มแล้วนะ คุณไปสายแน่ถ้าขืนยังส่งเสียงไล่ผมอยู่แบบนี้” เสียงทุ้มเอ่ยเตือนราวกับหวังดีเสียเต็มประดา“ลงไปเดี๋ยวนี้!” หล่อนสั่งเสียงเฉียบขาดไม่นำพาท่าทางรีแล็กซ์ราวกับนั่งรถตัวเองของเขา ไทสันปรับเบาะเอนแล้วนั่งกอดอกทำเหมือนไม่ได้ยิน แทมมิร่าส่งกำปั้นมาชกไหล่หนาของเขาอย่างไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรกับคนหน้าด้านและหน้ากวนโมโหของเขาดี หากเขาก็หันมาทำท่ายกนาฬิกาให้ดูเป็นภาษาว่าหล่อนกำลังเลท แทมมิร่าสะบัดหน้าพรืดแล้วกระทืบเท้าไปบนคันเร่งออกไปทันทีด้วยความโ

เวลาเที่ยงคืน แทมมิร่าเดินออกมาพร้อมกับทอม เขาเดินมาส่งหล่อนที่รถ ทอมชะงักเมื่อเห็นไทสันเปิดประตูด้านคนขับลงมาแล้วเดินอ้อมไปเปิดประตูด้านผู้โดยสารรอแทมมิร่า“ทำไมเจ้านี่ถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะครับแทม”ทอมเอ่ยถามแทมมิร่าด้วยน้ำเสียงไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด แทมมิร่าเหนื่อยและง่วงจนไม่อยากจะตอบ“ดึกแล้วคุณดูเหนื่อยมากแทมมิร่า ไปกันเถอะ”ไทสันเอ่ยขึ้น แทมมิร่าหันไปมองร่างสูง ทอมเองก็จ้องมองเสื้อยืดที่สกรีนตรงหน้าอก เขารู้สึกไม่ชอบเจ้าหนุ่มบอดีการ์ดคนนี้มาก ข่าวที่มันเดินเข้าโรงแรมกับแทมมิร่าทำให้เขาคาใจมาจนทุกวันนี้ แต่นั่นก็หลายปีมาแล้วแทมมิร่าเองก็บอกว่าไม่มีอะไร ทอมไม่ชอบใจอยู่ดี เพราะเขาเป็นผู้ชายที่ถือว่าสนิทกับแทมมิร่าที่สุดใกล้เคียงกับคำว่า คนพิเศษ ที่ยังไม่เคยมีใครได้ตำแหน่งนี้ เขาจึงรู้สึกไม่แฮปปี้ถ้าหากจะมีคู่แข่งขึ้นมา“แทมไปก่อนนะคะทอม แล้วเจอกันที่กองนะ” แทมมิร่าเอ่ยบอกเขาพร้อมกับยกมือขึ้นโบกลา“เดี๋ยวสิครับแทม”เขาเอ่ยพร้อมกับเอื้อมมือมายื้อแขนเรียวเอาไว้ แทมมิร่าแกะออกอย่างพยายามไม่แสดงความรู้สึกไม่พอใจ ถึงแม้ว่าในหนังนั้นเขากับหล่อนจะเล่นบทเข้าพระเข้านางกันจนคนดูอิน แต่เวลาอยู่

ชายหนุ่มวางโทรศัพท์ไปบนโต๊ะข้างเตียง จ้องมองด้านหลังของร่างบาง ชุดราตรีสั้นเพียงเข่าบัดนี้ร่นขึ้นมาอยู่เหนือขาอ่อน ผิวขาวราวน้ำนมสดเผยสู่สายตา หล่อนป่ายขาคีบผ้าห่มเหมือนเด็กน้อย ผมสลวยแผ่กระจายไปทุกทิศทาง ไทสันส่ายหน้ากับท่าหมดสภาพของนางเอกร้อยล้านคนดัง“แทมมิร่า” เขาลองเรียกเบาๆ“ฮื่อ...คุณกลับไปเถอะ ขอบคุณ”หล่อนพูดออกมา แสดงว่ายังจำได้ว่าเขาเป็นคนขับรถมาส่งหล่อน จะจำได้หรือเปล่าว่าหล่อนให้เขาอุ้มขึ้นมาถึงบนนี้น่ะ ไทสันยักไหล่ทีหนึ่งแล้วหันหลังก้าวออกจากห้องนอนปิดประตูให้อย่างแผ่วเบารุ่งขึ้น แทมมิร่าสะดุ้งตื่นเพราะเสียงโทรศัพท์แผดลั่น หญิงสาวรีบผุดลุกขึ้นจำไม่ได้ว่าวันนี้วันอะไร หล่อนมีงานหรือไม่ มือรีบเอื้อมไปคว้าโทรศัพท์มาดู เห็นเป็นเชอร์ล็อก และตอนนี้เวลาเก้าโมงกว่า จำได้แล้วว่าวันนี้ไม่มีงานตอนเช้า แทมมิร่าทิ้งตัวลงนอนหงายแผ่อีกครั้ง“ว่าไง” ส่งเสียงขี้เกียจปนรำคาญทักทายคนที่บังอาจโทรมาปลุกหล่อนแต่เช้า“ต๊าย! แทมมี่ หล่อนยังไม่ตื่นอีกเหรอยะ เร็วๆ ตื่นแล้วคลิ๊กเข้าไปในเฟซบุ๊กและสำนักข่าวนกกระจิ๊บกระจ๊าบเดี๋ยวนี้” เสียงเชอร์ล็อกสั่งดังมาเข้าหู“ทำไม แทมดึกมากเมื่อคืนนี้ หลับเป็นต