Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 7

บทที่ 1หน้าที่ดูแล🔥🔞ท่ามกลางกลิ่นสะอาดสะอ้านของน้ำยาฆ่าเชื้อภายในโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง ‘ว่าน’ พยาบาลหนุ่มวัย 25 ปี ยืนตรวจเช็กความเรียบร้อยของเครื่องแบบสีขาวสะอาดตา วันนี้เป็นวันแรกที่เขาต้องรับหน้าที่ดูแลคนไข้พิเศษ ในห้องวีไอพีชั้นบนสุด ซึ่งขึ้นชื่อเรื่องความละเอียดอ่อนและต้องใช้แรงกายมากกว่าปกติสาเหตุที่เขาถูกย้ายด่วนมาที่นี่ ไม่ใช่เพราะความผิดพลาดในการทำงาน แต่เป็นเพราะ ขนาดตัวของคนไข้ที่พยาบาลสาว ๆ ในแผนกต่างพากันถอดใจ การขยับร่างกายชายหนุ่มที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อเพื่อเช็ดตัวหรือเปลี่ยนเสื้อผ้านั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลยสำหรับผู้หญิงร่างเล็ก“มาพอดีเลยน้องว่าน” เสียงใสของฝน พยาบาลหัวหน้าแผนกเอ่ยทักทายเมื่อเห็นเขาเดินเข้ามา“สวัสดีครับพี่ฝน” ว่านยกมือไหว้ด้วยความนอบน้อมรอยยิ้มบาง ๆ ประดับบนใบหน้าใสซื่อตามฉบับเจ้าตัว“จ้ะ มาก็ดีแล้ว พี่ฝากดูแลคุณกันต์ต่อหน่อยนะ เขาประสบอุบัติเหตุจนกลายเป็นเจ้าชายนิทรามาเป็นเดือนแล้วล่ะ หน้าที่หลัก ๆ ของเราก็คือเช็ดตัว เปลี่ยนสายน้ำเกลือ ดูแลความเรียบร้อยทั่วไป แล้วช่วงสาย ๆ จะมีญาติเขาเข้ามาเยี่ยม ยังไงก็เตรียมความพร้อมไว้หน่อยนะ”“รับทราบครับพี่ฝน

บทที่ 3 ชุดเสว🔥🔞บรรยากาศภายในห้องพักฟื้นวีไอพียังคงเต็มไปด้วยความเงียบสงัดที่มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศครางแผ่วเบา หลังจากเหตุการณ์เฉียดตายเมื่อวานที่หมอเข้ามารุมล้อมตรวจร่างกายเสี่ยกันต์ ทุกอย่างก็กลับเข้าสู่สภาวะปกติอย่างน่าประหลาด ผลตรวจบอกว่าร่างกายของเสี่ยเริ่มมีปฏิกิริยาตอบสนองมากขึ้น ซึ่งนั่นแทนที่จะทำให้ว่านกลัว เขากลับยิ่งได้ใจมากกว่าเดิมพยาบาลหนุ่มเดินนวยนาดเข้ามาหยุดอยู่ที่ข้างเตียง สายตาคมจ้องมองร่างหนาที่นอนสงบนิ่งพลางเลียริมฝีปากตัวเองอย่างกระหาย“เสี่ย... ว่านว่าเสี่ยตื่นมาได้แล้วนะ นอนกินแรงว่านมานานพอแล้ว” ว่านโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูคนป่วย เสียงนุ่มนวลแต่เนื้อความกลับเปี่ยมไปด้วยตัณหา “ถ้าเสี่ยตื่นมาตอนนี้ได้นะ ว่านจะยอมให้เสี่ยเอาควยใหญ่ ๆ ของเสี่ยกระแทกรูว่านให้แตกจนเดินไม่ไหวเลยเอาไหม...”ว่านใช้นิ้วเรียวกรีดกรายไปตามแผงอกกว้าง ลากต่ำลงมาจนถึงขอบกางเกงนอนที่ปิดกั้นสิ่งมหึมาเอาไว้“ตื่นมาใช้ควยหน่อยเร็วเสี่ย... แค่ว่านพูดถึงมัน รูว่านก็แฉะไปหมดแล้วเนี่ย... อยากโดนเสี่ยเ×็ดจะแย่แล้ว”พยาบาลหนุ่มหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ก่อนจะหันไปจัดการภารกิจเดิมที่ทำจนชินมือ เขาเด

บทที่ 5 กายภาพ🔥🔞เมื่อถึงเวลาทำกายภาพบำบัดช่วงบ่าย บรรยากาศในห้องพักฟื้นกลับมาตึงเครียดอีกครั้ง ว่านต้องฝืนสวมวิญญาณพยาบาลผู้ซื่อสัตย์ ทั้งที่ใต้ชุดยูนิฟอร์มสีขาวนั้นเขายัง รู้สึกถึงความแฉะชื้นจากการช่วยตัวเองเมื่อครู่ยังทำให้เขารู้สึกสยิวทุกครั้งที่ก้าวเดิน"เสี่ยครับ... ได้เวลาฝึกขยับขาแล้วครับ เดี๋ยวว่านจะช่วยพยุงเสี่ยลุกนั่งก่อนนะ" ว่านพูดเสียงเบาพลางเลื่อนกายเข้าไปใกล้เตียง"ขาข้างซ้ายกูมันไม่มีแรงเลยว่ะว่าน... เหมือนมันตายไปแล้ว มึงมาพยุงกูใกล้ ๆ หน่อยสิ" เสี่ยกันต์แสร้งตีหน้าเศร้า พูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่าดูน่าสงสาร แต่ดวงตาคมกริบกลับจ้องมองไปที่สะโพกมนของพยาบาลหนุ่มอย่างมีเลศนัยว่านโน้มตัวลงไป แขนเรียวโอบรอบแผ่นหลังกว้างเพื่อพยุงให้ร่างยักษ์ลุกขึ้นนั่ง แต่เสี่ยกันต์กลับทิ้งน้ำหนักตัวลงมาทั้งหมด จนหน้าอกของว่านบดเบียดเข้ากับหัวไหล่แกร่งอย่างจัง"อ๊ะ! เสี่ย... ระวังครับ""ขากูมันก้าวไม่ออกจริง ๆ ว่ะ... มึงต้องเข้ามาพยุงกูแบบประคองกอด แล้วเอาขาของมึงสอดเข้ามาแทรกตรงกลางขาของกูไว้ จะได้เป็นฐานพยุงกู..." เสี่ยกันต์สั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เต็มไปด้วยคำสั่งว่านไม่มีทางเลือก เขาต้อ