บทที่ 1หน้าที่ดูแล🔥🔞

บทที่ 1หน้าที่ดูแล🔥🔞

ท่ามกลางกลิ่นสะอาดสะอ้านของน้ำยาฆ่าเชื้อภายในโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง ‘ว่าน’ พยาบาลหนุ่มวัย 25 ปี ยืนตรวจเช็กความเรียบร้อยของเครื่องแบบสีขาวสะอาดตา วันนี้เป็นวันแรกที่เขาต้องรับหน้าที่ดูแลคนไข้พิเศษ ในห้องวีไอพีชั้นบนสุด ซึ่งขึ้นชื่อเรื่องความละเอียดอ่อนและต้องใช้แรงกายมากกว่าปกติ

สาเหตุที่เขาถูกย้ายด่วนมาที่นี่ ไม่ใช่เพราะความผิดพลาดในการทำงาน แต่เป็นเพราะ ขนาดตัวของคนไข้ที่พยาบาลสาว ๆ ในแผนกต่างพากันถอดใจ การขยับร่างกายชายหนุ่มที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อเพื่อเช็ดตัวหรือเปลี่ยนเสื้อผ้านั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลยสำหรับผู้หญิงร่างเล็ก

“มาพอดีเลยน้องว่าน” เสียงใสของฝน พยาบาลหัวหน้าแผนกเอ่ยทักทายเมื่อเห็นเขาเดินเข้ามา

“สวัสดีครับพี่ฝน” ว่านยกมือไหว้ด้วยความนอบน้อมรอยยิ้มบาง ๆ ประดับบนใบหน้าใสซื่อตามฉบับเจ้าตัว

“จ้ะ มาก็ดีแล้ว พี่ฝากดูแลคุณกันต์ต่อหน่อยนะ เขาประสบอุบัติเหตุจนกลายเป็นเจ้าชายนิทรามาเป็นเดือนแล้วล่ะ หน้าที่หลัก ๆ ของเราก็คือเช็ดตัว เปลี่ยนสายน้ำเกลือ ดูแลความเรียบร้อยทั่วไป แล้วช่วงสาย ๆ จะมีญาติเขาเข้ามาเยี่ยม ยังไงก็เตรียมความพร้อมไว้หน่อยนะ”

“รับทราบครับพี่ฝน ผมจะดูแลอย่างดีครับ”

ว่านรับคำสั่งสั้น ๆ ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ แล้วผลักประตูเข้าไปในห้องพักฟื้นพิเศษที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงสัญญาณชีพจากจอมอนิเตอร์ที่ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ

ตึก... ตึก...

ทันทีที่ก้าวเข้าไปข้างใน สายตาของเขาก็ปะทะกับร่างหนาที่นอนทอดกายอยู่บนเตียงผู้ป่วย ‘เสี่ยกันต์’ เจ้าของสวนมะพร้าวรายใหญ่ที่ใคร ๆ ก็ต่างพูดถึงในเรื่องความดุดันและน่าเกรงขาม ทว่าในยามนี้เขากลับนอนสงบนิ่ง ใบหน้าคมเข้มที่เคยดูดุดันถูกบดบังด้วยความซีดเซียวเล็กน้อยจากการขาดแสงแดด แต่กระนั้นโครงหน้าที่สมบูรณ์แบบราวกับรูปสลักก็ยังเด่นชัด

ว่านเดินเข้าไปใกล้เตียง มองสำรวจคนไข้ที่ตนต้องดูแลด้วยความรู้สึกทึ่งเล็กน้อย ผิวพรรณที่ดูสุขภาพดีแม้จะไม่ได้สติมานาน และมัดกล้ามเนื้อภายใต้ชุดพยาบาลที่บ่งบอกว่าเจ้าตัวดูแลตัวเองมาดีแค่ไหน

“โห... หล่อจังแฮะ ขนาดนอนเป็นผักอยู่แบบนี้ยังดูดีขนาดนี้เลยเหรอครับคุณกันต์”

ว่านพึมพำกับตัวเองเบา ๆ พลางวางอุปกรณ์เตรียมเช็ดตัวลงบนโต๊ะข้างเตียง เขามองใบหน้าคมคายนั้นอย่างพิจารณา ขนตาหนาที่ปิดสนิทพาดลงบนโหนกแก้มดูน่าหลงใหลอย่างบอกไม่ถูก

“เอาล่ะครับคุณกันต์... วันนี้ผมจะมาเป็นคนดูแลคุณนะ อาจจะเจ็บตัวหน่อยเวลาผมขยับร่างกาย แต่สัญญาว่าจะเบามือที่สุดครับ”

พยาบาลหนุ่มอมยิ้มบาง ๆ ก่อนจะเริ่มชุบผ้าในอ่างน้ำอุ่น

.

.

.

กิจวัตรประจำวันของว่านดำเนินไปอย่างราบเรียบซ้ำแล้วซ้ำเล่า การเช็ดตัว พลิกกาย และดูแลสายน้ำเกลือกลายเป็นความชำนาญที่เขาทำได้หลับตา แต่ทว่า... ความใกล้ชิดที่เกิดขึ้นทุกวันกลับปลุกเร้าความอยากรู้อยากเห็นในส่วนลึกของจิตใจ พยาบาลหนุ่มจ้องมองร่างสูงสง่าที่นอนแน่นิ่งด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป

‘คนที่เป็นเจ้าชายนิทรา... จะยังมีความรู้สึกตอบสนองต่อสัมผัสบ้างไหมนะ?’

ความคิดนั้นวนเวียนอยู่ในหัวจนกลายเป็นความฟุ้งซ่าน ว่านละสายตาจากใบหน้าคมเข้มลงมายังร่างกายกำยำใต้ผ้าห่มผืนบาง เขาหันซ้ายหันขวาเช็กความเรียบร้อยจนแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่แถวนั้น มือเรียวเอื้อมไปล็อกกลอนประตูห้องอย่างเบามือ ก่อนจะเดินไปดึงม่านปิดทึบจนแสงสว่างจากภายนอกส่องเข้ามาได้เพียงรำไร

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องจนได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง ว่านค่อย ๆ รูดกางเกงนอนของผู้ป่วยลงอย่างเชื่องช้า จนเผยให้เห็นส่วนลับที่ใหญ่โตสมชายชาตรีที่ซ่อนอยู่ภายใน

“อึก...” ว่านลอบกลืนน้ำลายลงคอด้วยความตื่นเต้น

“ใหญ่... ใหญ่จนน่าตกใจเลยนะครับคุณกันต์”

มือเรียวเล็กที่สั่นเทานิด ๆ เอื้อมไปกอบกุมแก่นกายหนาที่ใหญ่เต็มไม้เต็มมือ ความอุ่นร้อนจากร่างกายคนใต้ร่างส่งผ่านสัมผัสจนใจของพยาบาลหนุ่มเต้นรัว เขาเริ่มขยับมือรูดรั้งขึ้นลงช้า ๆ อย่างหลงใหล สายตาจดจ้องความยิ่งใหญ่ที่เป็นของชายหนุ่มตรงหน้าไม่วางตา

“อื้อ... ถูกใจจัง ขอลองหน่อยนะครับ”คำพูดแผ่วเบาเหมือนเสียงกระซิบข้างหู จบคำนั้นว่านก็ก้มใบหน้าใสซื่อลงไปหาควยที่ดูเหมือนจะเริ่มตอบสนองต่อแรงเสียดสี ริมฝีปากอิ่มครอบครองส่วนหัวหยักบานก่อนจะค่อย ๆ กลืนกินความยาวใหญ่เข้าไปจนสุดโคน

“อ่อก... อื้อออ...”

เสียงครางอื้ออึงในลำคอดังขึ้นท่ามกลางเสียงเครื่องมอนิเตอร์หัวใจที่จู่ ๆ ก็ดูเหมือนจะเต้นรัวขึ้นเล็กน้อย ว่านขยับศีรษะเข้าออกอย่างเป็นจังหวะ ลิ้นเล็กเลียวนไปรอบ ๆ ส่วนยอดอย่างหิวกระหาย สลับกับความฝืดเคืองที่ทำให้เขารู้สึกดีจนแทบคลั่ง

หลังจากปรนเปรอให้คนหลับใหลอยู่พักใหญ่ ว่านก็ผละออกมามองผลงานของตัวเองด้วยใบหน้าที่ขึ้นสีระเรื่อ ดวงตาฉ่ำปรือดูยั่วยวนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“อร่อย... อร่อยมากเลยครับเสี่ย ถ้าได้มันเข้ามาอยู่ในรูว่าน... มันจะรู้สึกดีขนาดไหนกันนะ”

ว่านพึมพำด้วยเสียงแหบพร่า ร่างกายส่วนล่างของเขาเองก็เริ่มประท้วงด้วยความต้องการไม่แพ้กัน มือหนึ่งยังคงขยับให้คนไข้พิเศษ แต่อีกมือหนึ่งกลับเอื้อมลงไปกอบกุมแก่นกายของตัวเองแล้วสาวรูดอย่างรวดเร็วเพื่อระบายความต้องการ

“ว่านเงี่ยนจัง... อยากโดนของใหญ่ ๆ ของเสี่ยกระแทกเข้ามาในรูแรง ๆ จังเลยครับ...”เขาก้มลงไปคลอเคลีย เลียสลับดูดดึงร่างกายส่วนนั้นอีกครั้งอย่างคนหลงผิด

เสียงเครื่องมอนิเตอร์หัวใจที่ดังก้องอยู่ในห้องสี่เหลี่ยม ดูเหมือนจะเต้นรัวเร็วขึ้นตามจังหวะหัวใจของพยาบาลหนุ่ม ว่านหอบหายใจถี่พร่า ใบหน้าหวานซับสีเลือดฝาดจัดจากการปรนเปรอส่วนแข็งขืนที่ใหญ่โตจนคับปาก ความอุ่นร้อนและกลิ่นกายชายหนุ่มฉกรรจ์ปลุกปั่นอารมณ์ดิบเถื่อนในตัวเขาจนยากจะถอนตัว

“อึก... อื้อ... เสี่ยครับ ทำไมมันใหญ่ขนาดนี้”

ว่านพึมพำเสียงสั่น พลางผละริมฝีปากออกมามองแก่นกายที่ชุ่มโชกไปด้วยน้ำสีใส สายตาของเขาจ้องมองส่วนหัวหยักบานที่ดูดุดันไม่แพ้เจ้าของ ความกระสันอยากพุ่งพล่านจนเขาเผลอใช้นิ้วเรียวขยี้ลงบนส่วนปลายอย่างลืมตัว

ความต้องการที่อัดอั้นทำให้พยาบาลหนุ่มตัดสินใจทำในสิ่งที่บ้าคลั่งกว่าเดิม เขาค่อย ๆ ขยับตัวขึ้นไปบนเตียงคนไข้ แทรกกายเข้าไปอยู่ระหว่างขาแกร่งของเสี่ยกันต์ที่นอนนิ่ง ราวกับลูกแกะที่กำลังกระโจนเข้าหาเสือร้ายที่หลับใหล

“ว่านอยากได้... อยากให้มันเข้าไปข้างในรูว่านจริง ๆ”

มือเรียวข้างหนึ่งเอื้อมไปหยิบเจลหล่อลื่นบนหัวเตียงมาบีบลงบนปลายนิ้ว ก่อนจะส่งมันเข้าไปสำรวจช่องทางรักของตัวเองที่ตอดรัดอย่างโหยหา เขาขยับนิ้วเข้าออกเพื่อเตรียมความพร้อม พลางจินตนาการว่านิ้วที่กำลังรุกรานอยู่นี้คือสิ่งมหึมาที่วางพาดอยู่บนหน้าขาของเขา

“อ๊ะ... อ่า... เสี่ยกันต์... กระแทกรูว่านที”

ว่านบิดเร้ากายด้วยความเสียวซ่าน เขาโน้มตัวลงไปใช้ลิ้นเลียเม้มยอดอกของคนใต้ร่างผ่านเสื้อคนไข้ที่หลุดลุ่ย มืออีกข้างก็ยังไม่ละความพยายามที่จะปลุกปั่นแก่นกายหนาให้แข็งขืนยิ่งขึ้นไปอีก จนกระทั่งเขาตัดสินใจถอดกางเกงของตัวเองออกจนพ้นทาง

ร่างบางค่อย ๆ หยัดกายขึ้นคร่อมทับเหนือหน้าขาแกร่ง จับแก่นกายร้อนผ่าวที่ชี้หน้าเขาอยู่ให้จดจ่อที่ช่องทางสีหวานที่ฉ่ำแฉะ

“อื้อออ... ใหญ่จัง จะเข้าหมดไหมนะ...”

ว่านค่อย ๆ กดสะโพกลงไปช้า ๆ ความใหญ่โตที่แทรกซึมเข้ามาทำให้เขาเบ้หน้าด้วยความจุกเสียด แต่มันกลับแฝงไปด้วยความเสียวซ่านที่รุนแรงจนแทบขาดใจ ลำคอระหงแหงนขึ้นขยับกายโยกคลึงอยู่บนตัวของเจ้าชายนิทราอย่างย่ามใจ

ความเสียวซ่านพุ่งพล่านจนสมองของว่านขาวโพลนไปหมด ช่องทางอ่อนนุ่มค่อย ๆ กลืนกินความใหญ่โตที่แสนอุ่นจัดเข้าไปทีละน้อยจนกระทั่งโคนแกร่งกระแทกเข้ากับผนังนุ่มนิ่มอย่างเต็มรัก

“อ๊ะ... อ่า! สุด... สุดแล้ว อื้อออ...”

ร่างบางสั่นสะท้านพลางซบหน้าลงกับแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม ลมหายใจหอบกระเส่าของพยาบาลหนุ่มรดรินลงบนผิวกายของคนไข้พิเศษที่นอนนิ่ง ว่านขยับสะโพกวนเป็นวงกลมช้า ๆ เพื่อปรับตัวกับขนาดที่ใหญ่เกินคาด ก่อนจะเริ่มเชิดหน้าขึ้นแล้วขยับตัวขึ้นลงด้วยจังหวะที่ทวีความรุนแรงขึ้น

พึ่บ! พึ่บ! พึ่บ!

เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องไปทั่วห้องพักฟื้นที่เงียบสงัด ผสมโรงไปกับเสียงครางหวานหูที่ว่านไม่คิดจะกั้นไว้อีกต่อไป

“อึก... เสี่ย... เสี่ยกันต์ครับ ของเสี่ยมัน... มันทำว่านเสียวจนจะบ้าอยู่แล้ว อ๊ะ! อ๊า!”

ว่านขย่มกายอยู่บนท่อนเนื้อร้อนผ่าวอย่างย่ามใจ มือเล็กทั้งสองข้างยันลงบนหน้าท้องแกร่งของคนใต้ร่างเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว ยิ่งเขาขยับเร็วเท่าไหร่ ความคับแน่นภายในก็ยิ่งบีบรัดตัวตนของเสี่ยกันต์จนพยาบาลหนุ่มแทบสำลักความสุข

แต่แล้ว... ในจังหวะที่ว่านกำลังโยกคลึงอย่างเมามันอยู่นั้น เครื่องมอนิเตอร์หัวใจข้างเตียงกลับส่งเสียงดังถี่ขึ้น

ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!

จากจังหวะที่เคยสม่ำเสมอ กลับกลายเป็นรัวเร็วราวกับเจ้าของร่างกำลังตื่นเต้นอย่างหนัก ว่านชะงักไปครู่หนึ่งด้วยความตกใจ ใบหน้าหวานหันไปมองจอมอนิเตอร์พลางลอบกลืนน้ำลาย

“หัวใจ... เต้นเร็วขนาดนี้เชียวเหรอครับ? หรือว่าเสี่ยจะ... รู้สึก?”

ว่านก้มลงมองใบหน้าคมเข้มของเสี่ยกันต์ด้วยใจที่เต้นรัวยิ่งกว่าเดิม ความกลัวเริ่มเข้าครอบงำแต่ความใคร่กลับมีอำนาจมากกว่า เขาตัดสินใจขยับสะโพกต่อแรง ๆ อีกสองสามครั้งเพื่อจะไปให้ถึงฝั่งฝัน

“อื้อออ! อีกนิด... อีกนิดนะเสี่ย... อ๊าาา!”

ว่านหลับตาพริ้ม ขยับสะโพกสอบเร่งเร้าจังหวะสุดท้ายอย่างไม่ลืมหูลืมตา ความเสียวซ่านที่ตีตื้นขึ้นมาจนถึงทรวงอกทำให้เขาแทบจะลืมจรรยาบรรณทุกอย่างไปจนสิ้น

"อ๊ะ... อ๊าาา! เสี่ย... จะออกแล้ว... จะออกแล้วครับ!"

ร่างบางเกร็งกระตุกกะทันหัน สะโพกมนบดเบียดลงบนตักแกร่งอย่างรุนแรงเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะปลดปล่อยธารอารมณ์สีขาวขุ่นออกมาจนเลอะหน้าท้องกำยำของคนป่วยที่นอนนิ่ง ว่านฟุบหน้าลงกับอกอุ่น กอดร่างหนาไว้แน่นพลางหอบหายใจจนตัวโยน

เขานอนแช่อยู่แบบนั้นครู่หนึ่งเพื่อซึมซับไออุ่นจากร่างกายที่เขาหลงใหล ก่อนจะค่อย ๆ ถอนกายออกอย่างเชื่องช้า ความรู้สึกวูบโหรงภายในทำให้เขาเผลอครางเครือออกมาเบา ๆ

"ฮ้า... สุดยอดไปเลยครับเสี่ย ขนาดนอนเฉยๆ ยังทำให้ว่านแทบคลั่งขนาดนี้"

ว่านยันตัวขึ้น นัยน์ตาฉ่ำปรือมองดูผลงานของตัวเองที่เลอะเทอะอยู่บนตัวเสี่ยกันต์ เขาหยิบกระดาษทิชชู่และผ้าสะอาดมาบรรจงเช็ดคราบกามารมณ์ออกให้อย่างเบามือ ราวกับจะลบร่องรอยความผิดบาปที่เพิ่งก่อขึ้น

เขามองใบหน้าคมเข้มที่ยังคงปิดสนิท ขนตาหนาไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่นิดเดียว ทำให้ว่านใจชื้นขึ้นมาว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ความรู้สึกเหมือนถูกบีบเอวหรือสายตาที่จ้องมองคงเป็นเพียงจินตนาการที่เกิดจากความตื่นเต้นของเขาเอง

"หลับลึกขนาดนี้... คงไม่ได้ยินที่ว่านพูดใช่ไหมครับ?"

ว่านเอ่ยเย้าหยอกพลางใช้นิ้วเรียวไล้ไปตามริมฝีปากหนาของเสี่ยกันต์อย่างย่ามใจ เขาจัดแจงสวมกางเกงให้คนป่วยกลับคืนสู่สภาพเดิม จัดผ้าห่มให้เรียบร้อยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น