บทที่ 5 กายภาพ🔥🔞

บทที่ 5 กายภาพ🔥🔞

เมื่อถึงเวลาทำกายภาพบำบัดช่วงบ่าย บรรยากาศในห้องพักฟื้นกลับมาตึงเครียดอีกครั้ง ว่านต้องฝืนสวมวิญญาณพยาบาลผู้ซื่อสัตย์ ทั้งที่ใต้ชุดยูนิฟอร์มสีขาวนั้นเขายัง รู้สึกถึงความแฉะชื้นจากการช่วยตัวเองเมื่อครู่ยังทำให้เขารู้สึกสยิวทุกครั้งที่ก้าวเดิน

"เสี่ยครับ... ได้เวลาฝึกขยับขาแล้วครับ เดี๋ยวว่านจะช่วยพยุงเสี่ยลุกนั่งก่อนนะ" ว่านพูดเสียงเบาพลางเลื่อนกายเข้าไปใกล้เตียง

"ขาข้างซ้ายกูมันไม่มีแรงเลยว่ะว่าน... เหมือนมันตายไปแล้ว มึงมาพยุงกูใกล้ ๆ หน่อยสิ" เสี่ยกันต์แสร้งตีหน้าเศร้า พูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่าดูน่าสงสาร แต่ดวงตาคมกริบกลับจ้องมองไปที่สะโพกมนของพยาบาลหนุ่มอย่างมีเลศนัย

ว่านโน้มตัวลงไป แขนเรียวโอบรอบแผ่นหลังกว้างเพื่อพยุงให้ร่างยักษ์ลุกขึ้นนั่ง แต่เสี่ยกันต์กลับทิ้งน้ำหนักตัวลงมาทั้งหมด จนหน้าอกของว่านบดเบียดเข้ากับหัวไหล่แกร่งอย่างจัง

"อ๊ะ! เสี่ย... ระวังครับ"

"ขากูมันก้าวไม่ออกจริง ๆ ว่ะ... มึงต้องเข้ามาพยุงกูแบบประคองกอด แล้วเอาขาของมึงสอดเข้ามาแทรกตรงกลางขาของกูไว้ จะได้เป็นฐานพยุงกู..." เสี่ยกันต์สั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เต็มไปด้วยคำสั่ง

ว่านไม่มีทางเลือก เขาต้องแทรกตัวเข้าไปอยู่ระหว่างขาแกร่งของเสี่ยกันต์ที่แยกออกกว้าง ท่าทางตอนนี้มันล่อแหลมจนใจสั่น เพราะหน้าท้องของเขาบดเบียดอยู่กับเป้ากางเกงนอนของเสี่ยกันต์พอดิบพอดี

"อืมมม... อย่างนั้นแหละ... พยุงกูขึ้นสิ"

เสี่ยกันต์ใช้จังหวะที่ว่านออกแรงดึงร่างเขาขึ้น แกล้งทำเป็นขาอ่อนแรงแล้วทรุดตัวลงเบาๆ ส่งผลให้ร่างของว่านถูกกระชากลงมานั่งทับบนหน้าขาแกร่งในท่าลิงอุ้มแตงเต็ม ๆ!

"ซี๊ดดด... เสี่ย! ระวังล้มสิครับ" ว่านอุทานหน้าแดงก่ำ เพราะสัมผัสได้ถึงความแข็งขืนที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้ากางเกงนอนมันดุนดันร่องก้นของเขาผ่านชุดพยาบาลบางๆ

"กูบอกแล้วไงว่าขากูไม่มีแรง... แต่ดูเหมือนส่วนอื่นของกูจะมีแรงดีว่ะ" เสี่ยกันต์กระซิบข้างใบหูที่แดงซ่าน พลางใช้มือหนาที่แสร้งว่าพยุงตัวเองไว้บีบเค้นลงบนบั้นท้ายของว่านอย่างแรงจนเกิดเสียงเฟ้น!

"อื้อออ เสี่ย... อย่าครับ เดี๋ยวใครมาเห็น"

"ใครจะเห็น? มึงล็อกประตูแล้วนี่... ขยับขาพยุงกูเดินสิว่าน ขยับสะโพกมึงเบียดกับควยกูไปเรื่อย ๆ แบบนั้นแหละ ขากูถึงจะมีแรง... ไหนลองเดินถอยหลังสิ แล้วกดก้นมึงลงมาเน้น ๆ ตรงที่มันแข็ง ๆ หน่อย"

ว่านใจเต้นรัวแรงจนแทบระเบิด เขาต้องทำกายภาพบำบัดท่าทางวิตถารนี้ไปตามคำสั่งเสี่ยกันต์ พลางเดินพยุงร่างยักษ์ถอยหลังไปช้า ๆ ทุกย่างก้าวที่เขาก้าวเดิน สะโพกมนก็บดเบียดวนไปบนความยิ่งใหญ่ของเสี่ยกันต์ครั้งแล้วครั้งเล่า

"อ๊ะ... อ๊ะ... เสี่ยครับ... แบบนี้ว่านจะพยุงไม่ไหวแล้วนะ" ว่านครางแผ่วเมื่อความเสียวซ่านเริ่มตีกลับมาอีกครั้ง

"พยุงไม่ไหวก็คุกเข่าลงไป... แล้วใช้ปากมึง พยุงควยกูให้ตื่นกว่านี้สิ!" เสี่ยกันต์คำรามพลางกดน้ำหนักตัวลงมาทับร่างเล็กจนหลังของว่านติดกับกำแพงห้อง

จังหวะที่ว่านกำลังพยายามทรงตัวประคองร่างยักษ์ให้ก้าวเดินไปข้างหน้า เสี่ยกันต์ก็แสยะยิ้มร้ายออกมาครู่หนึ่ง ก่อนจะแสร้งทำเป็นขาอ่อนแรงกะทันหัน

“เฮ้ย! เสี่ย!”

ว่านร้องเสียงหลงเมื่อจู่ ๆ ร่างหนาก็ทิ้งน้ำหนักลงมาเต็มแรงจนเขาตั้งตัวไม่ทัน ร่างของคนทั้งคู่ล้มหงายลงไปบนเตียงพยาบาลสีขาวสะอาด โดยมีเสี่ยกันต์เป็นฝ่ายนอนหงาย และว่านล้มลงไปนอนคว่ำทับอยู่บนตัวในท่าที่หน้าขาแยกออกกว้างจนครอบครองส่วนกลางกายแกร่งไว้อย่างพอดีเป๊ะ

“ขากูไม่มีแรงจริง ๆ ว่ะว่าน... แต่ดูเหมือนควยกูมันอยากออกกำลังกายว่ะ” เสี่ยกันต์พูดเสียงพร่ากระซิบชิดริมฝีปากบาง มือหนาทั้งสองข้างคว้าเข้าที่เอวคอดของพยาบาลหนุ่มแล้วกระชากลงมาให้สะโพกมนบดเบียดกับส่วนนั้นอย่างแรง

“อ๊ะ! เสี่ย... ซี๊ดดด”

ว่านครางออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ ชุดพยาบาลที่สวมทับชุดซีทรูตัวแสบอยู่ข้างในเสียดสีไปมาจนเขารู้สึกร้อนวูบวาบ เสี่ยกันต์ไม่ปล่อยให้เหยื่อได้ตั้งตัว เขาสอดมือเข้าไปใต้เสื้อพยาบาล บีบเค้นเอวคอดจนขึ้นรอยนิ้ว

“ในเมื่อขากูก้าวไม่ออก... มึงก็ต้องทำหน้าที่ ‘

ขาแทนกู ขยับสิว่าน ขยับสะโพกมึงขย่มลงมาที่ควยกูแรง ๆ แบบที่มึงแอบทำตอนกูหลับไง!”

“อื้อออ เสี่ย... พูดอะไรก็ไม่รู้ อ๊ะ! อย่าบีบก้นว่านแรงแบบนั้นสิครับ” ว่านทำเป็นตัดพ้อแต่กลับเริ่มร่อนสะโพกวนไปมาบนเป้ากางเกงที่นูนเด่นจนเห็นเป็นรูปเป็นร่างชัดเจน

“มึงชอบไม่ใช่เหรอ? รูร่าน ๆ ของมึงมันตอดตุบๆ จนควยกูกำลังจะระเบิดแล้วเนี่ย!” เสี่ยกันต์คำรามพลางกระชากขอบกางเกงนอนตัวเองลง พร้อมกับรั้งกางเกงพยาบาลของว่านให้พ้นทางไปกองที่หัวเข่า

“ขย่มลงมา! กายภาพบำบัดท่านี้แหละที่จะทำให้กูหายไวที่สุด!”

ว่านมองความยิ่งใหญ่ที่ดีดผุดออกมาท้าทายสายตา เขาค่อย ๆ หยัดกายขึ้นนั่งทับ สองมือยันหน้าอกแกร่งเอาไว้ ก่อนจะค่อย ๆ กดสะโพกลงไปกลืนกินท่อนเนื้อร้อนฉ่าเข้าไปจนมิดโคน

“สวบ! อ๊าาาาาาา! เสี่ย... แน่น... แน่นกว่าเมื่อเช้าอีก อ๊ะ! อ๊ะ!”

“ซี๊ดดดด... เออ! ตอดเข้าไป ขย่มลงมาแรง ๆ พยาบาลร่าน ๆ อย่างมึงต้องโดนควยกูจัดหนักๆ แบบนี้ถึงจะสมน้ำสมเนื้อ!”

ว่านเริ่มโยกกายขึ้นลงอย่างหนักหน่วง เสียงเตียงพยาบาลดัง เอี๊ยด...อ๊าด... ผสมกับเสียงเนื้อกระทบกันดังก้องไปทั่วห้อง พยาบาลหนุ่มในชุดยูนิฟอร์มที่หลุดรุ่ยกำลังขย่มกายอยู่บนร่างคนป่วยที่เพิ่งฟื้นอย่างเอาเป็นเอาตาย ใบหน้าหวานแหงนเชิดขึ้นด้วยความเสียวซ่านเกินคณา โดยมีมือหนาของเสี่ยกันต์คอยกระชากเอวสอบให้กระแทกสวนลงมาอย่างป่าเถื่อน

พยาบาลหนุ่มควบขย่มร่างกายกำยำอย่างบ้าคลั่ง ลืมสิ้นความอายและคราบพยาบาลผู้แสนดี ชุดพยาบาลที่สวมทับซีทรูอยู่เลิกขึ้นไปกองที่เอว เผยให้เห็นสะโพกขาวมนที่บดเบียดลงมาบนหน้าขาแกร่งครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างหนักหน่วง

“พั่บ! พั่บ! พั่บ! พั่บ!”

“ซี๊ดดด... เสี่ย... เสี่ยกันต์! รูว่านจะฉีกแล้ว อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ!”

ว่านครางระงมพลางสะบัดหน้าไปมาด้วยความเสียวจนล้นปรี่ มือหนาของเสี่ยกันต์ขยุ้มเข้าที่บั้นท้ายนุ่มแล้วออกแรงกระชากลงมาให้กระแทกสวนกับจังหวะที่เขาสวนสะโพกรับอย่างป่าเถื่อน ยิ่งขย่มแรงเท่าไหร่ ความร้อนแรงข้างในก็ยิ่งบีบรัดจนเสี่ยกันต์ต้องกัดฟันจนสันกรามปูด

“เออ! ร่านให้สุด! ขย่มควยกูให้หักไปเลยอีร่าน! อืมมม... ซี๊ดดด... รูมึงแม่ง... ตอดควยกูแน่นฉิบหาย!”

เสี่ยกันต์สบถคำหยาบออกมาอย่างต่อเนื่องเพื่อปลุกอารมณ์ดิบ เขาใช้มืออีกข้างคว้าลำคอระหงของว่านให้โน้มลงมาบดจูบอย่างเร่าร้อน ลิ้นหนาสอดแทรกเข้าไปเกี่ยวกระหวัดพัลวันพอ ๆ กับจังหวะช่วงล่างที่ระรัวใส่กันไม่ยั้ง

“เสี่ย... ว่านไม่ไหวแล้ว... จะออก... จะแตกแล้วเสี่ย! อ๊าาาา!”

“แตกออกมา! แตกใส่ท้องกูนี่! กูจะแตกใส่มึงเหมือนกัน... ซี๊ดดดด!”

เสี่ยกันต์คำรามลั่นห้องพร้อมกับรัวสะโพกสวนขึ้นไปเน้น ๆ เป็นจังหวะสุดท้าย ร่างหนาเกร็งเขม็งจนกล้ามเนื้อทุกมัดปูดโปน ท่อนเนื้อร้อนจัดกระตุกระรัวอยู่ข้างในช่องทางสีหวานของว่าน ก่อนจะปลดปล่อยลาวาร้อนฉ่าพุ่งทะลักเข้าไปจนเต็มล้น

“อ๊าาาาาาาาาาาาาาาห์!!!”

ทั้งคู่หวีดร้องออกมาพร้อมกัน ว่านกระตุกเกร็งจนตัวโยน ปล่อยน้ำรักสีขาวขุ่นฉีดพุ่งเลอะหน้าท้องของเสี่ยกันต์และเสื้อพยาบาลของตัวเองจนชุ่มโชก เขาซบหน้าลงกับอกแกร่งหอบหายใจรวยรินอย่างคนหมดแรง ภายในช่องทางยังรู้สึกได้ถึงการเต้นตุบๆ ของท่อนเนื้อยักษ์ที่เพิ่งพ่นน้ำเชื้อฝากไว้ข้างในตัวเขา

ห้องทั้งห้องกลับสู่ความเงียบที่มีเพียงเสียงหอบหายใจหนักๆ ของชายสองคน และกลิ่นคาวกามารมณ์ที่รุนแรงกว่าครั้งไหนๆ

เสี่ยกันต์ลูบหัวพยาบาลจอมร่านเบาๆ ก่อนจะกระซิบที่ข้างหูด้วยเสียงทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยอำนาจ

“กายภาพบำบัดรอบนี้กูให้ผ่าน... แต่จำไว้ว่าคืนนี้มึงต้องโดนหนักกว่านี้อีกเท่าตัว เตรียมรูมึงไว้ให้ดีล่ะ...”

ว่านเงยหน้าขึ้นมาสบตาเสี่ยด้วยสายตาฉ่ำปรือ ยิ้มรับคำบัญชานั้นอย่างยินดี