บทที่ 6 บ้านหลังใหม่ 🔥🔞

บทที่ 6 บ้านหลังใหม่ 🔥🔞

รถหรูสีดำขลับจอดรออยู่ที่หน้าอาคารผู้ป่วยวีไอพี วันนี้เป็นวันที่เสี่ยกันต์ได้รับอนุญาตให้กลับไปพักฟื้นที่บ้านได้แล้ว ร่างหนานั่งอยู่บนรถเข็นโดยมีว่าน พยาบาลหนุ่มคู่กายคอยอำนวยความสะดวกให้ไม่ห่าง สายตาคมดุของเสี่ยจ้องมองแผ่นหลังบางของคนที่กำลังจัดการเอกสารการออกจากโรงพยาบาลด้วยความหิวกระหาย

ทันทีที่อยู่กันลำพังในห้องพักครู่สุดท้าย เสี่ยกันต์ก็คว้าข้อมือว่านให้เข้ามายืนระหว่างขาของเขา

"ว่าน... มึงไปอยู่กับกูที่บ้านไหม" เสี่ยกันต์เอ่ยเสียงทุ้มต่ำ สายตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาฉ่ำปรือของพยาบาลหนุ่ม

ว่านชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจเต้นรัว

"ผมไปได้เหรอครับเสี่ย... ผมยังมีกะที่ต้องเข้า ต้องทำงานตามหน้าที่นะ"

"เดี๋ยวกูเลี้ยงมึงเอง" เสี่ยพูดสวนขึ้นมาทันทีพลางบีบเฟ้นสะโพกมนผ่านเนื้อผ้าพยาบาลอย่างแรง

"มึงไม่ต้องเหนื่อยมาคอยรองมือรองเท้าหมอหรือใครที่นี่อีก หน้าที่ของมึงมีแค่อย่างเดียว... คือดูแลกู และคอยอ้าขาให้กูกระแทกเวลาที่กูเงี่ยน"

ว่านหน้าร้อนผ่าว ลมหายใจเริ่มติดขัดกับคำพูดที่แสนจะดิบเถื่อนนั้น

"จริงเหรอครับเสี่ย... เสี่ยจะเลี้ยงว่านจริง ๆ นะ"

"จริง... กูอยากให้มึงไปอยู่กับกูใจจะขาด" เสี่ยกันต์โน้มตัวไปกระซิบชิดใบหู

"กูอยากเอามึงตลอดเวลา อยากเห็นมึงใส่ชุดเสว ๆ เดินไปมาในบ้านกู... ไปอยู่กับกูนะว่าน"

คำเชิญชวนที่เต็มไปด้วยตัณหาทำเอาพยาบาลหนุ่มแทบจะเคลิ้มตาม เขาไม่ได้โง่จนดูไม่ออกว่าเสี่ยกันต์ต้องการอะไร และเขาก็ติดใจรสสวาทของชายคนนี้จนถอนตัวไม่ขึ้นเหมือนกัน

"ครับเสี่ย... ว่านจะไปอยู่กับเสี่ย ว่านจะไปดูแล ร่างกายเสี่ยให้ถึงใจเลย" ว่านตอบรับพลางก้มลงประทับจูบเบาๆ ที่ริมฝีปากหนาเป็นการยืนยัน

"หึ... ดีมาก เตรียมรูมึงไว้ให้ดีล่ะ เพราะทันทีที่ถึงบ้านกู... กูจะจัดกายภาพบำบัดชุดใหญ่ให้มึงจนลุกจากเตียงไม่ได้เลยอีร่าน"เสี่ยกันต์กระตุกยิ้มอย่างผู้ชนะ ก่อนจะพยุงตัวลุกขึ้นยืนโดยมีว่านคอยประคองอย่างใกล้ชิด

คฤหาสน์ทรงยุโรปหลังใหญ่ของเสี่ยกันต์เงียบสงัดและเป็นส่วนตัวอย่างที่ว่านคาดไม่ถึง ทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามา กลิ่นอายของความรวยและอำนาจก็ปกคลุมไปทั่ว แต่สิ่งที่ทำให้ว่านใจสั่นที่สุดไม่ใช่ความหรูหรา แตเป็นสายตาของเจ้าของบ้านที่จ้องมองเขาเหมือนจะงับไปกินทั้งตัว

“ไปเปลี่ยนชุดซะว่าน... กูเตรียมชุดพยาบาลประจำบ้านไว้ให้มึงแล้วอยู่ในห้องนอน” เสี่ยกันต์สั่งพลางนั่งไขว่ห้างบนโซฟาหนังราคาแพง

เมื่อว่านเปิดกล่องของขวัญที่วางอยู่บนเตียงออก เขาก็ถึงกับหน้าแดงซ่าน มันคือชุดพยาบาลที่สั้นจุ๊ดจู๋จนแทบจะปิดก้นไม่มิด เนื้อผ้าบางเบาจนเห็นไปถึงไหนต่อไหน แถมด้านหลังยังเปิดโล่งโชว์แผ่นหลังขาวเนียน และที่สำคัญ... มันไม่มีกางเกงชั้นในมาให้

ว่านเดินกล้า ๆ กลัว ๆ ลงมาที่ห้องโถงกลางบ้านในสภาพที่มือหนึ่งคอยดึงชายกระโปรงลง อีกมือหนึ่งถือไม้ขนไก่

“ส...เสี่ยครับ ชุดมันสั้นไปไหมครับ ว่านขยับตัวลำบัดมากเลย” ว่านเอ่ยเสียงอ่อย แต่จงใจบิดสะโพกไปมา

“สั้นน่ะดีแล้ว กูจะได้เห็นรูมึงชัดๆ” เสี่ยกันต์วางแก้วเหล้าลง สายตาคมกริบไล่มองขาอ่อนขาวโพลน

“มานี่... เริ่มทำความสะอาดตรงชั้นวางของหน้ากูนี่แหละ ก้มลงปัดฝุ่นให้กูดูหน่อยสิ”

ว่านกลืนน้ำลายอึกใหญ่ เขาเดินไปที่ชั้นวางของไม้แกะสลักหน้าโซฟาที่เสี่ยนั่งอยู่ ก่อนจะค่อย ๆ ก้มตัวลงจนสุดเพื่อปัดฝุ่นตามคำสั่ง จังหวะนั้นเองที่ชายกระโปรงสั้นกุดเลิกขึ้นไปถึงเอว เผยให้เห็นบั้นท้ายขาวเด้งที่ไม่ได้สวมใส่อะไรปกปิดเอาไว้เลย

“อ๊ะ... เสี่ยจ้องแบบนี้ว่านประหม่านะครับ” ว่านแสร้งพูดพลางแกล้งโยกย้ายสะโพกไปมาขณะปัดฝุ่น รอยจีบสีชมพูขยิบเด่นหราอยู่ตรงหน้าเสี่ยกันต์ในระยะไม่ถึงฟุต

“ซี๊ดดด... รูมึงแม่แม่งน่าเอากว่าตอนอยู่โรงพยาบาลนั่นอีก” เสี่ยกันต์คำรามพลางคว้าไม้ขนไก่ในมือว่านโยนทิ้งไป แล้วกระชากเอวบางให้เข้ามาประชิดระหว่างขาของเขา

“เสี่ย! ไหนบอกจะให้ว่านทำความสะอาดบ้านไงครับ อื้อออ”

“กูเปลี่ยนใจแล้ว... มึงมาทำความสะอาดควย กูก่อนดีกว่า ดูสิ มันแข็งจนจะทะลุกางเกงออกมาทักทายรูมึงแล้วเนี่ย!”

เสี่ยกันต์ไม่พูดเปล่า เขาจับว่านกดลงให้หมอบคลานไปกับขอบโซฟาในท่าโก้งโค้ง จังหวะที่กระโปรงพยาบาลเปิดเปิงโชว์ความร่านรักออกมาทั้งหมด เสี่ยก็ปลดเข็มขัดของตัวเองออกทันที

“ทำความสะอาดด้วยรูมึงนี่แหละ... เดี๋ยวดูสิว่าพยาบาลประจำบ้านคนใหม่จะรับแรงกระแทกได้นานแค่ไหน!”

เสี่ยกันต์กระตุกยิ้มเหี้ยมก่อนจะงัดความยิ่งใหญ่ที่ปวดหนึบออกมา เขาไม่เสียเวลาโลมแม้แต่นิดเดียว มือหนาจับเอวคอดของว่านให้มั่นแล้วกระแทกสวนเข้าไปในช่องทางสีหวานที่แฉะเยิ้มรออยู่แล้วจนมิดโคน

“สวบ! อ๊าาาาาาาาา! เสี่ย! มันลึก! ว่านจุก!”

ว่านร้องลั่น ตัวโยนไปข้างหน้าตามแรงส่งที่ป่าเถื่อน มือเรียวรีบตะครุบขอบโซฟาไว้แน่นเพื่อไม่ให้หน้าคะมำ แต่เสี่ยกันต์กลับไม่ได้หยุดอยู่แค่นั้น เขาโน้มตัวลงไปกระซิบเสียงพร่าที่ข้างหู

“กูจ้างมึงมาทำงานบ้านไม่ใช่เหรอ... คลานไปสิว่าน คลานไปเช็ดพื้นตรงนั้นให้สะอาด โดยที่ห้ามให้ควยกูหลุดออกจากรูมึงเด็ดขาด!”

“เสี่ย... อ๊ะ! อ๊ะ! มัน... มันลำบากนะ อื้อออ”

ว่านน้ำตาคลอด้วยความเสียวปนจุก แต่ก็ต้องจำใจคลานเข่าลงไปบนพื้นพรมหนานุ่มช้า ๆ โดยมีเสี่ยกันต์เดินตามประกบติดทางด้านหลัง ทุกครั้งที่ว่านขยับเข่าก้าวไปข้างหน้า แก่นกายใหญ่ที่คาอยู่นั้นก็ยิ่งบดเบียดและกระแทกเน้นเข้าไปที่จุดกระสันลึกๆ จนร่างบางสั่นสะท้านไปทั้งตัว

“พั่บ! พั่บ! แฉะ!”

เสียงเนื้อกระทบกันดังก้องไปทั่วห้องโถงกว้าง ว่านในชุดพยาบาลสั้นจุ๊ดจู๋ที่เลิกขึ้นไปกองบนหลัง คลานสี่ขาโยกย้ายสะโพกพยายามจะเช็ดพื้นตามคำสั่ง แต่กลับกลายเป็นว่าเขากำลังยั่ว ให้เสี่ยกันต์กระแทกใส่หนักขึ้นไปอีก

“อ๊ะ! เสี่ย... อย่ากระแทกแรง... ว่านเช็ดพื้นไม่ได้ อื้ออออ! เสียว... เสียวรูไปหมดแล้ว!”

“เช็ดไป! ถ้ามึงทำควยกูหลุด กูจะจับมึงมัดไว้กับโต๊ะกินข้าวแล้วเย็ดมึงข้ามคืนแน่!” เสี่ยกันต์คำรามพลางเร่งจังหวะก้าวตาม ท่อนเนื้อร้อนฉ่าครูดไปกับผนังนุ่มข้างในจนว่านบิดเร้ากายอย่างบ้าคลั่ง

ว่านที่ตอนนี้อารมณ์พุ่งปรี๊ดจนคุมตัวเองไม่อยู่ เขาเลิกพยายามเช็ดพื้นแล้วเปลี่ยนเป็นแอ่นบั้นท้ายขาวโพลนรับแรงกระแทกจากคนข้างหลังอย่างเต็มใจ รอยจีบสีหวานตอดรัดสิ่งที่คาอยู่รัวถี่จนเสี่ยกันต์ถึงกับซี้ดปาก

“เสี่ย... ว่านไม่ไหวแล้ว... จะเช็ดพื้นหรือจะเย็ดว่านก็เอาสักอย่าง อ๊าาา! กระแทกมาแรงๆ เลยเสี่ย! รูว่านมันเงี่ยนจนจะแตกแล้ว!”

“เออ! ร่านแบบนี้แหละที่กูชอบ! งั้นมึงไม่ต้องเช็ดแม่งแล้วพื้น!”

เสี่ยกันต์โหมสะโพกกระแทกกระทั้นเข้าใส่ร่องรักของว่านอย่างบ้าคลั่ง เสียงเนื้อกระทบกันดังสนั่นหยาบโลนก้องไปทั้งห้องโถงกว้าง ร่างของพยาบาลหนุ่มสั่นคลอนไปตามแรงอารมณ์ดิบ จนกระทั่งถึงจุดพีคที่สุดเสี่ยกันต์ก็คำรามลั่นพร้อมกับฉีดอัดลาวาร้อนฉ่าเข้าไปในตัวของว่านทุกหยดหยาด

"อ่าาาาาาาาส์! ซี๊ดดดด... เต็มรูมึงเลย"

ท่อนเนื้อยักษ์กระตุกเกร็งอยู่ข้างในตัวว่านอยู่นาน ก่อนที่เสี่ยจะค่อย ๆ ถอนตัวตนออกมา น้ำรักสีขาวขุ่นที่อัดแน่นอยู่ข้างในไหลทะลักย้อนกลับออกมาตามง่ามขาขาวโพลน หยดลงบนพื้นพรมและพื้นหินอ่อนหรูจนเปรอะเปื้อนเป็นวงกว้าง

ว่านหมอบราบไปกับพื้น หอบหายใจโรยรินจนตัวโยน แต่ยังไม่ทันจะได้พัก เสี่ยกันต์ก็ใช้เท้าเขี่ยบั้นท้ายขาวเนียนเบาๆ

"น้ำกูเลอะพื้นบ้านไปหมดแล้วเห็นไหม... มึงเป็นคนทำมันหกนะว่าน" เสี่ยกันต์พูดเสียงต่ำพลางมองดูผลงานตัวเองอย่างภาคภูมิใจ

"อึก... เสี่ย... ว่านหมดแรงแล้วครับ"

"หมดแรงก็ต้องทำ มึงเป็นพยาบาลประจำบ้านกูนะ... เลียซะ เลียน้ำกูบนพื้นให้สะอาด อย่าให้เหลือแม้แต่หยดเดียว ไม่งั้นกูจะกระแทกมึงซ้ำรอบสองตรงนี้แหละ"

ว่านกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ สายตามองน้ำกามสีขาวขุ่นที่ผสมปนเปอยู่บนพื้นหินอ่อนเย็นเฉียบ เขาค่อย ๆ คลานเข่าเข้าไปหาคราบน้ำเหล่านั้นพลางเหลือบมองเสี่ยกันต์ที่ยืนค้ำหัวดูเขาอยู่

ลิ้นเรียวเล็กค่อย ๆ แตะลงบนพื้นหินอ่อน ลากเลียเอาน้ำเชื้อร้อนผ่าวของเสี่ยเข้าปากช้าๆ ท่ามกลางสายตาที่จ้องมองมาอย่างกดดัน

"จ๊วบ... แผล่บ... อื้มมม"

"เออ... อย่างนั้นแหละ เลียให้เกลี้ยงเหมือนหมาเชื่องๆ ของกู" เสี่ยกันต์สั่งพลางใช้มือลูบหัวว่านอย่างพอใจ

"ถ้าน้ำกูหายไปจากพื้นไม่หมด มึงเตรียมตัวโดนกูเอาล้างปากต่อได้เลย"

ว่านก้มหน้าก้มตาทำตามคำสั่งอย่างว่าง่าย ลิ้นร้อนตวัดเลียคราบกามบนพื้นจนสะอาดเอี่ยม รสชาติคาวปร่าที่คุ้นเคยซึมซับเข้าสู่โสตประสาท ยิ่งทำให้พยาบาลหนุ่มรู้สึกถึงความพ่ายแพ้ที่แสนจะเสียวซ่านเกินกว่าจะขัดขืนได้อีกต่อไป

เสี่ยกันต์จ้องมองพยาบาลคนสวยที่เพิ่งจัดการ ทำความสะอาดพื้นจนเกลี้ยงเกลาด้วยสายตาพึงพอใจ มือหนาเอื้อมไปคว้าคอเสื้อพยาบาลสีขาวที่ยับยู่ยี่ของว่าน แล้วกระตุกเบาๆ เป็นเชิงสั่งให้เดินตาม

“น้ำแค่นั้นมันจะไปอิ่มอะไร... ไปห้องครัวกับกู มื้อค่ำวันนี้กูจะให้มึงกินของดี”

ว่านคลานเข่าตามแรงจูงอย่างว่าง่าย ชุดพยาบาลสั้นจุ๊ดจู๋เปิดโชว์บั้นท้ายที่เปื้อนคราบน้ำกาม ทันทีที่ถึงห้องครัวหรูหรา เสี่ยกันต์ก็กระชากร่างบางให้ลุกขึ้นแล้วเหวี่ยงลงบนโต๊ะอาหารหินอ่อนตัวยาวอย่างแรงจนเสียงดัง ปัง!

“อ๊ะ! เสี่ย... บนนี้มันเย็นนะครับ” ว่านสะดุ้งสุดตัวเมื่อผิวเนื้อเปลือยเปล่าสัมผัสกับความเย็นเยียบของหินอ่อน แต่ขาเรียวกลับถูกเสี่ยจับแยกออกกว้างจนเห็นทุกสัดส่วนชัดเจนภายใต้แสงไฟนีออน

“เย็นสิดี... มึงจะได้รู้ว่าควยกูมันร้อนแค่ไหนเวลาที่มันกระแทกเข้าไปในตัวมึง!”

เสี่ยกันต์ไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาปัดจานชามและเชิงเทียนหรูหราออกไปพ้นทาง ก่อนจะก้าวเข้าไปแทรกกลางระหว่างขาของว่าน มือหนาคว้าขวดไวน์ราคาแพงที่เปิดทิ้งไว้มาเทราดลงบนหน้าท้องขาวเนียน น้ำสีแดงก่ำไหลรินผ่านยอดอกและสะดือ ลงไปชโลมจนถึงร่องรักที่แดงก่ำจากการกรำศึก

“ซี๊ดดด... เสี่ย... มันหนาว อื้อออ” ว่านบิดกายเร่า น้ำไวน์รสเลิศผสมกับน้ำหล่อลื่นจนแฉะเยิ้มไปหมด

“หนาวก็ครางออกมาดังๆ!” เสี่ยกันต์คำรามพลางจับแก่นกายยักษ์ที่กลับมาตั้งตระหง่านอีกครั้ง จ่อเข้าที่ปากทางรักแล้วกระแทกสวนเข้าไปเต็มแรงจนโต๊ะหินอ่อนสั่นสะเทือน

“สวบ!!!”

“อ๊าาาาาาาาาาาห์! เสี่ย! แรงไป... มันลึกไปแล้ว! อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ!”

ว่านมือจิกขอบโต๊ะจนเส้นเลือดปูด แผ่นหลังเนียนแอ่นโค้งรับแรงกระแทกจากคนข้างบน เสี่ยกันต์ไม่ปล่อยให้เหยื่อได้พัก เขาโหมสะโพกเข้าใส่รัวเร็วในท่าที่ว่านนอนหงายโชว์ความร่านรักบนโต๊ะอาหาร ทุกครั้งที่กระแทกเข้าไป น้ำไวน์ที่ค้างอยู่ก็ตามเข้าไปข้างในจนเกิดเสียง “แฉะ! พั่บ! แฉะ!” หยาบโลนยิ่งกว่าเดิม

“เป็นไง... รสชาติมื้อค่ำของกู อร่อยไหม!” เสี่ยกันต์สบถพลางโน้มตัวลงไปดูดเลียน้ำไวน์ตามซอกคอและหน้าอกของว่านอย่างกระหาย

“อื้อออ... อร่อย... อร่อยที่สุดเลยเสี่ย อ๊ะ! แรงอีก! เอาว่านให้ตายคาโต๊ะเลย!”

ว่านครางลั่นห้องครัวพลางใช้ขาเรียวเกี่ยวรัดเอวหนาไว้แน่น พลิกวิกฤตความเจ็บให้เป็นความเสียวซ่านถึงทรวง มื้อค่ำมื้อนี้ไม่มีกับข้าวรสเลิศ มีเพียงกามารมณ์รสจัดจ้านที่เสี่ยกันต์บรรจงป้อนให้พยาบาลส่วนตัวอย่างไม่รู้จักอิ่ม!

หลังจากพายุสวาทสงบลง บรรยากาศภายในห้องครัวที่เคยร้อนระอุด้วยกามารมณ์กลับค่อย ๆ เย็นตัวลงสู่ความเงียบที่มีเพียงเสียงหอบหายใจของคนสองคน เสี่ยกันต์มองดูร่างบางของว่านที่นอนหมดแรง ผิวขาวจัดเต็มไปด้วยรอยรักสีกุหลาบและคราบไวน์ที่ผสมปนเปไปกับน้ำรัก

จากความใคร่ที่เคยมอดไหม้ กลับกลายเป็นความรู้สึกผิดที่แล่นเข้ามาจุกอยู่ที่อก เมื่อเขาเห็นหยาดน้ำตาเม็ดเล็ก ๆ คลออยู่ที่หางตาของพยาบาลหนุ่ม

เสี่ยกันต์ค่อย ๆ ถอนกายออกอย่างอ่อนโยนที่สุดเท่าที่เคยทำมา เขาไม่ได้ทิ้งให้ว่านนอนหนาวสั่นอยู่บนโต๊ะหินอ่อน แต่กลับเอื้อมมือไปช้อนร่างเล็กขึ้นมาแนบอด พยุงให้ว่านลุกขึ้นนั่งก่อนจะสวมกอดไว้แน่น

"ว่าน... เจ็บมากไหม" เสียงทุ้มแหบพร่าที่เคยดุดัน ที่ตอนนี้กลับนุ่มนวลจนคนฟังใจหาย

ว่านซบหน้าลงกับไหล่กว้าง สะอึกสะอื้นออกมาเบาๆ ไม่ใช่เพราะความเจ็บทางกาย แต่เป็นความรู้สึกที่ท่วมท้นจนคุมไม่อยู่

"ว่าน... ว่านกลัวเสี่ยจะเห็นว่านเป็นแค่ของเล่น"

เสี่ยกันต์นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะจูบลงที่ขมับของคนในอ้อมกอดอย่างปลอบประโลม

"กูขอโทษ... ที่ผ่านมากูอาจจะทำรุนแรงกับมึงไปบ้าง เพราะกูหึงกูหวงกูไม่อยากให้มึงไปทำแบบนี้กับใครอีก" เสี่ยกันต์เชยคางว่านขึ้นมาสบตา

"กูไม่ได้มองมึงเป็นของเล่นนะว่าน กูรักมึงนะ ตั้งแต่วันที่กูนอนเป็นผักแล้วได้ยินเสียงมึงคอยเรียกกูอยู่ข้างหูทุกวันนั่นแหละ"

คำบอกรักที่ออกมาจากปากของชายผู้แข็งกร้าวทำเอาหัวใจของว่านพองโต

"จริงหรอครับเสี่ย..."

"จริง... ต่อจากนี้มึงไม่ต้องเป็นพยาบาล" เสี่ยกันต์ใช้มือลูบแก้มว่านเบาๆ

"มาเป็นคนของกู เป็นเมียกูจริงๆ เถอะนะ กูจะดูแลมึงให้ดีที่สุด จะไม่ให้มึงต้องเสียน้ำตาเพราะความเสียใจอีกเลย"

ว่านยิ้มออกมาทั้งน้ำตา เขาโอบกอดเสี่ยกันต์ไว้แน่น เป็นการตอบตกลงในความสัมพันธ์ครั้งใหม่ที่จะไม่มีคำว่าเจ้านายกับพยาบาลอีกต่อไป มีเพียงคนสองคนที่พร้อมจะเริ่มต้นชีวิตคู่ในบ้านหลังใหญ่หลังนี้ด้วยความเข้าใจและความรัก