All Chapters of โปรดรับฟังคำวิงวอน: Chapter 11 - Chapter 20

ช่วงหลังนี้ เซซิเลียนึกถึงตำนานน้ำพุศักดิ์สิทธิ์ที่อิลิโอมาตลอด ตำนานนั้นไม่ใช่เรื่องเหลวไหลอย่างที่ทุกคนคิดเพียงแต่ว่าคำวิงวอนมีสิ่งที่ต้องแลกมาต่างหาก คุณยายอาบิเกลเล่าให้เธอกับแคชตัน ผู้เป็นหลานชายฟังตั้งแต่ตอนที่พวกเขาได้มาอยู่ใต้ชายคาเดียวกันเพราะเหตุการณ์วุ่นวายของเคานต์เอเวอร์เลต เรื่องราวความรักของคุณยายกับคนรักยังคงตราตรึงอยู่ในใจมาโดยตลอดสิ่งที่ทำให้เธอเชื่อว่าตำนานเป็นความจริงก็คือความรักของคุณยายที่มีต่อเขาไม่เคยเสื่อมคลาย แม้ว่าคนรักจะจากไปนานมากแล้วแต่เขายังมีชีวิตอยู่ในความทรงจำและคุณยายเองก็รับรู้ได้ว่าคุณตายังอยู่กับเธอเสมอเซซิเลียปล่อยให้หัวใจนำพาอยู่เหนือความคิดอื่นใด เริ่มคล้อยตามสิ่งหนึ่งโดยไม่รู้ตัวและคอยเฝ้ารอให้ช่วงฤดูหนาวของที่นี่มาถึงโดยเร็วเคานต์ เดอ ลีแวร์ออกเดินทางกลับดวาลินน์ล่วงหน้าเพียงลำพังเหมือนอย่างทุกครั้งเพื่อใช้ช่วงเวลาเฉลิมฉลองครั้งใหญ่ของจักรวรรดิกับครอบครัวที่คฤหาสน์อาเบอร์ลีนถึงแม้ว่าทุกคนจะสงสัย แต่เพราะเห็นว่าตอนแต่งงานทั้งคู่ยังรักกันดีจึงไม่คิดว่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้นในขณะที่ได้อยู่คฤหาสน์ เดอ ลีแวร์โดยไม่มีใครมารังควานกวนใจ เซซิเลียจ

จักรวรรดิไลซีเทีย ปี 911 ช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วง ต้นไม้ทิ้งใบสีน้ำตาลร่วงหล่นพื้นคงไว้แค่เพียงลำต้นเปลือยเปล่า ความหนาวเย็นค่อย ๆ พัดพาเข้ามาเป็นระลอกในพัลเลเน่ เมืองชนบทที่ห่างไกลออกไปทางทิศใต้ของจักรวรรดิอันกว้างใหญ่ หลังแสงตะวันลับฟ้ายิ่งทวีความเงียบและอึมครึม ทว่า คฤหาสน์ของเคานต์เอเวอร์เลตกลับมีเสียงดังเอะอะมาตั้งแต่สองชั่วโมงก่อนแล้วพ่อบ้าน สาวรับใช้ วิ่งวุ่นไปทั่วเพราะต้องคอยจัดเตรียมข้าวของสำคัญตามที่หมอทำคลอดสั่งอย่างเร่งด่วนบรรยากาศห้องนอนของเคาน์เตสเอเวอร์เลตเต็มไปด้วยความตึงเครียด หมอทำคลอดเหงื่อตกและกดดันเพราะไม่ค่อยได้เจอเคสการคลอดลูกแบบนี้มากนักชีวิตของหญิงสาวตรงหน้ากำลังตกอยู่ในอันตราย ความกังวลใจถาโถมหนักขึ้นเพราะคาดเดาได้ว่าเด็กทารกที่อยู่ในท้องจะต้องเป็นเด็กแฝดอย่างแน่นอน“มาดาม อดทนไว้ก่อนค่ะ” เธอบอกคนตรงหน้าที่กลั้นใจอย่างสุดฤทธิ์ทำตามคำสั่ง น้ำตาหญิงสาวไหลพรากด้วยความเจ็บปวด ขณะที่ช่วงล่างเริ่มมีเลือดปะปนออกมาด้วยแม้ความโกลาหลในห้องนอนแห่งนี้จะดำเนินไปอย่างต่อเนื

เอเลนอร์พยายามทำทุกอย่างให้อยู่ในสายตาของเขา ทำตัวให้มีค่าพอที่เขาจะอนุญาตให้เธอได้อยู่ตรงจุดนี้ไปเรื่อย ๆ แม้ไม่สามารถเทียบเคียงโจเซลีนได้แต่อย่างน้อยก็ยังดีกว่าเซซิเลียเป็นเท่าตัวฤดูใบไม้ร่วงอีกปีเวียนมาถึง เคานต์เอเวอร์เลตเรียกบุตรสาวฝาแฝดเข้าพบเพื่อสั่งการบ้านหนึ่งอย่าง อันจะเป็นตัวตัดสินว่าใครจะได้เป็นผู้บรรเลงเพลงเปียโนในงานวันเกิดปีที่สี่ของพวกเธอ“สายลมแห่งความเงียบของลิซไฮส์เหรอคะ” เอเลนอร์โพล่งถามเพื่อความแน่ใจเพราะเพลงนี้เป็นเพลงที่เกินกำลังของเธอไปมากนักพลางคิดคำนวณว่าเธอไม่มีทางฝึกซ้อมและจำเนื้อเพลงได้ในเวลาเพียงหนึ่งเดือน“ทำไม่ได้อย่างนั้นเหรอ เอเลนอร์” คำพูดของเขาทำให้เธอขนลุกซู่ขึ้นมาทันใด ในขณะที่เซซิเลียยังคงมึนงงว่าเธอจะทำอย่างไรเพราะไม่เคยแตะเปียโนแม้แต่ครั้งเดียว เอเลนอร์ส่ายหน้าแล้วตอบไปว่า “ทำได้ค่ะ” เธอมั่นใจว่าต่อให้จำเนื้อเพลงพลาดไปสองสามจุด อย่างไรก็ยังดีกว่าเซซิเลียที่ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยเรียนเปียโนทว่า ความคิดของเธอกลับต้องพังทลายลงเพราะว่าเคานต์เอเวอร์เลตไม่มีทางปล่อยให้เธอได้ฝันหวาน“เอเลนอร์ เอเวอร์เลต” เขาเรียกเธอเช่นนี้เสมอเวลาพูดเรื่องจริงจัง “แก

ข้าง ๆ กันคือเอเลนอร์ที่ได้รับเชิญไปด้วย สีหน้าเธอไม่ยินดีนักเพราะทะเลาะกับโจเซลีนเรื่องชุดที่สวมใส่ ทั้ง ๆ ที่เธอเลือกแบบที่ต้องการแต่กลับถูกอีกฝ่ายฉกชิงไปอย่างง่ายดายเพียงแค่พูดจาออดอ้อนบิดาว่าอยากได้ชุดที่เอเลนอร์เลือกตอนที่เซซิเลียถือน้ำทับทิมกับของว่างมาให้โจเซลีน เธอไม่ทันได้มองว่ามีขาของใครคนหนึ่งยื่นออกมาจึงสะดุดล้มจนน้ำสีแดงราดชุดสีขาวของโจเซลีนเปรอะเปื้อนไปหมดเอเลนอร์ยิ้มมุมปากด้วยความสะใจที่โจเซลีนไม่อาจสวมชุดที่แย่งเธอไปงานเลี้ยงได้อีก ขณะที่อีกฝ่ายกรีดร้องลั่นบ้านจนบิดารีบวิ่งมาหาเพียะ!!!เคานต์เอเวอร์เลตตบหน้าเซซิเลียอย่างแรงโดยไม่ต้องถามว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่เพราะเห็นหลักฐานแล้วว่าชุดของบุตรสาวสุดที่รักเลอะเทอะ“ขอโทษค่ะ หนูไม่ได้ตั้งใจ” เด็กน้อยเอ่ยปากทันที ปวดศีรษะตุบ ๆ จนไม่อยากให้เกิดอะไรขึ้นกับตัวเองอีกแล้ว แต่กลับไม่มีใครเข้าใจ เขาสั่งให้นำตัวเซซิเลียไปขังไว้ในห้องเก็บของโดยไม่ลังเลแล้วปลอบโจเซลีนยกใหญ่ก่อนจะหาชุดตัวอื่นให้เธอสวมใส่และสัญญาว่าจะพาไปเที่ยวซื้อชุดใหม่จนกว่าเธอจะพอใจอาจเป็นเพราะถูกขังไว้ในห้องเก็บของที่กันลมกันฝน เธอจึงมีโอกาสได้นอนหลับสบายก

เมืองดวาลินน์ ห้าเดือนก่อนหน้านาธาเนียลบุตรชายคนที่สามของตระกูลดยุกอาเบอร์ลีนนั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดเพราะเพิ่งได้รับคำสั่งจากบิดาว่าเขาจะต้องไปเรียนที่เมืองพัลเลเน่เป็นเวลาสามปีตามกฎของตระกูล“ถึงการเรียนปรัชญาอลิสแตร์จะน่าเบื่อไปหน่อยแต่ว่าอากาศทางตะวันตกก็ไม่เลวเลย บางทีนายอาจจะชอบก็ได้” ฟินน์ อาเบอร์ลีน พี่ชายคนรองพยายามโน้มน้าวใจเขาให้เห็นข้อดี“อืม อาหารการกิน เสื้อผ้า แปลกตาดี ถือว่าไปพักผ่อนก็แล้วกัน” เอโลอิช พี่ชายคนโตยิ้มยียวนให้น้องชายคนเล็ก แล้วพูดต่ออีกว่า “พัลเลเน่มีความเชื่อโบราณด้วยนะ ว่ากันว่าน้ำพุศักดิ์สิทธิ์ที่โบสถ์อิลิโอสามารถขอพรได้หนึ่งอย่าง นายลองไปขอให้ท่านพ่อเปลี่ยนใจดูสิ”นาธาเนียลยิ้มมุมปากมองพี่ชายทั้งสองคน คิดในใจว่าความเชื่อที่นั่นคงจะเป็นเรื่องหลอกเด็กเสียมากกว่า “พี่สองคนคงจะขอให้ท่านพ่อเปลี่ยนใจแล้วก็ไม่ได้ผลใช่ไหมล่ะ”“เดาใจเก่งจริง ๆ แต่ว่าถ้าเป็นนายอาจจะได้ผลก็ได้ ลองดูไม่เสียหาย” ฟินน์ยังคงยืนยันคำเดิมแล้วช่วยจัดการเก็บข้าวของให้น้องชายต่อการเรียนปรัชญาในเมืองพัลเลเน่ไม่มีอะไรน่ากังวลเลย พี่ชายทั้งคู่คิดว่าเป็นเรื่องดีเสียอีกที่นาธาเนียลจะได้ใช้ชีวิต