All Chapters of โปรดรับฟังคำวิงวอน: Chapter 31 - Chapter 40

นาธาเนียลมองตามด้วยสีหน้าไม่เป็นมิตรจนพี่ชายทั้งสองต้องเข้ามายืนขนาบข้างกลัวว่าจะมีเรื่องอะไรกันอีก“เด็กน้อยคนนั้นกลายเป็นสาวงามแบบนี้ นายคงต้องเหนื่อยหน่อยนะ” ฟินน์ตบบ่าน้องชายให้กำลังใจ “อย่ากังวลไปเลย เธอบอกว่าจะแต่งงานกับนายคนเดียวไม่ใช่เหรอ”นาธาเนียลคิดตาม ไม่ว่าอย่างไรก็เชื่อใจเธอไม่เปลี่ยนแปลง เวลานี้รู้สึกอยากพาเธอไปที่เงียบ ๆ แล้วพูดคุยกันเพียงลำพังมากกว่าอยู่ในงานเลี้ยงแต่ต้องอดใจไว้หญิงสาวเห็นใบหน้ากังวลของเขาจึงปลีกตัวจากองค์ชายจอมเจ้าชู้ เดินมาหาพร้อมยิ้มให้ก่อนจะชวนเต้นรำอีกสักเพลง ความใกล้ชิดทำให้เขาใจเต้นตึกตัก ใบหน้าที่อยู่ห่างไม่ถึงสองคืบทำให้เขาเห็นดวงตาคู่นั้นชัดเจน“ดวงตาคุณสวยเหมือนเดิมเลย เอเลนอร์”“นาธาเนียล คิดถึงฉันมากไหมคะ” เธอเอ่ยถาม สีหน้าเอียงอาย “ฉันคิดถึงคุณมากเลยนะคะ”ปกติแค่นาธาเนียลได้อ่านคำว่าคิดถึงผ่านจดหมายก็ทำเอายิ้มแก้มแดง พอมาครั้งนี้ได้ยินทั้งเสียงและเห็นหน้าคนพูดก็ยิ่งหน้าแดงไปถึงหูมากกว่าครั้งไหน ๆ “คิดถึงสิครับ” เขาตอบคนตรงหน้าพรั่งพรูความรู้สึกในใจที่อยากบอกมาแสนนาน แล้วเอ่ยถามเรื่องที่สัญญากันเอาไว้เพราะอยากได้ยินเสียงตอบรับจากเธอ“อื

สามชั่วโมงต่อมาเซซิเลียรู้สึกตัวหลังจากหมดสติเพราะคำพูดแง่นั้นของชายที่มาพร้อมแววตาหื่นกระหาย เธอกลัวจนตัวสั่นอยากให้สิ่งที่พบเจอเป็นเพียงความฝัน สายตามองรอบตัวจึงได้เห็นว่าเวลานี้กลับมาอยู่ที่กระท่อมหลังเล็กเรียบร้อยแล้วหญิงสาวรีบวิ่งไปพบเคานต์เอเวอร์เลตเพื่อถามไถ่สิ่งที่ค้างคาใจว่าเหตุใดเธอจึงต้องแต่งงานกับเขาคนนั้น “เฮ้อ ฉันเห็นแกเป็นลมล้มพับไปขนาดนั้นจะกล้าดันทุรังให้แกทำในสิ่งที่ไม่อยากทำได้เหรอ” เคานต์เอเวอร์เลตส่ายหน้าพลางถอนหายใจ ท่าทีราวเป็นห่วงบุตรสาวคนเล็กไม่เหมือนเคย“…” เธอนิ่งเงียบรู้สึกว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล ตลอดเวลาที่ผ่านมา บิดาไม่เคยสนใจเธอแม้แต่น้อย นึกอยากจะทำอะไรมักบังคับให้เธอทำทุกครั้ง“เซซิเลีย ยืนทำหน้างงอยู่ได้ ท่านพ่ออุตส่าห์ช่วยพูดกับเขาว่าไม่อยากบังคับใจใคร ยังไม่รู้จักขอบคุณท่านพ่ออีกเหรอ” พี่สาวคนโตยิ้มกว้างเหมือนมีเรื่องราวดี ๆ เข้ามาในชีวิต“จริงเหรอคะ” เธอถามคนตรงหน้าด้วยความระแวง สีหน้าจริงจังของเขาทำให้ชะงักไปครู่หนึ่งจนเผลอคิดไปว่าคนเป็นบิดาคงจะรู้สึกรักบุตรสาวคนนี้ขึ้นมาบ้าง “ขอบคุณค่ะ ท่านพ่อ”เอเลนอร์มองภาพตรงหน้าไม่แสดงความรู้สึกใด ๆ เพราะกลั

เช้าวันหนึ่ง เคานต์เอเวอร์เลตได้รับจดหมายจากสาวรับใช้จากพัลเลเน่ เขาเปิดอ่านข้อความข้างในพลางยิ้มมุมปากมีเลศนัย ความรู้สึกสะใจแสดงออกทางแววตาอย่างปิดไม่มิดการแต่งงานของเซซิเลียทำให้เขานึกถึงเรื่องราวของตนเองในอดีต เคานต์เอเวอร์เลตถูกบังคับให้แต่งงานกับหญิงสาวที่เขาเกลียดชัง ตระกูลของพวกเขาทำให้คนที่เขารักต้องตายดังนั้นแล้ว การที่เซซิเลียต้องเผชิญกับสถานการณ์แบบนี้ก็ถือว่ากำลังชดใช้ให้หญิงสาวที่เขารักได้เป็นอย่างดี แม้คำสั่งเสียของดาเนียลล่าจะวนเวียนในความคิดแต่เขากลับไม่แยแส“เลี้ยงลูกของเราให้ดีอย่างนั้นเหรอ มันไม่ใช่ลูกของฉัน” เขาพึมพำด้วยความแค้นเคืองราวกับว่าสิบกว่าปีที่ผ่านมาไม่อาจทำให้เขาลืมเลือนความเจ็บปวดจากความสูญเสียไปได้เลย โจเซลีนหยิบจดหมายฉบับนั้นมาอ่านบ้างจึงรู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมาทันทีเพราะคนทางนั้นเขียนมาบอกว่าไม่ได้ข่าวจากมาร์ควิสเลอรอยซ์ คฤหาสน์หลังนั้นลึกลับเหมือนปิดตายไม่คบค้ากับใคร คาดเดาจากลักษณะนิสัยที่เจ้าของคฤหาสน์กระทำในวันที่มางานเลี้ยงตระกูลเอเวอร์เลตแล้ว พวกเขาจึงพากันคิดว่าเซซิเลียกำลังตัวสั่นงันงกอยู่ภายใต้อาณัติของคนไร้อารยะอย่างแน่นอนเธอยังจำสายตาที

แคชตัน เลอรอยซ์ทักทายเธอด้วยสีหน้ายิ้มแย้มพร้อมดอกไม้ช่อใหญ่ที่เก็บมาจากในสวน เขารอวันนี้มานานแล้ว อยากเข้าหาหญิงสาวแต่ไม่กล้าเพราะเธอยังคงกลัวทั้งรูปร่าง หน้าตาและนิสัยที่แสดงออกไปในวันนั้นคำพูดแรกที่เอ่ยออกมาจึงเป็นคำว่า “ขอโทษที่ทำให้เธอกลัว ฉันผิดเองที่ทำแบบนั้น ยกโทษให้ฉันได้ไหม เซซิเลีย”“ทำไมถึงแต่งงาน” เซซิเลียถามไปตามตรงเพราะอยากรู้ว่าทำไมเขาจึงเลือกแต่งงานกับเธอ ทั้ง ๆ ที่พวกเขาทั้งสองคนไม่เคยเห็นหน้าและไม่รู้จักกันด้วยซ้ำ“ฉันชอบเธอ… นานมากแล้ว” แคชตันสารภาพไปตามตรง แต่สีหน้าของเซซิเลียบ่งบอกชัดเจนว่าไม่เชื่อคำพูดของเขาเพราะจำได้ว่าแคชตันมาที่คฤหาสน์เอเวอร์เลตครั้งแรกเพื่อขอเอเลนอร์แต่งงาน“…”“เฮ้อ” คนตัวใหญ่เหมือนหมีป่าถอนหายใจ ทำท่าทางราวกับเป็นเด็กน้อย ทั้งที่จริงแล้วอายุสิบเก้า ชายหนุ่มสารภาพไปตามตรง “ขอโทษจริง ๆ แต่ว่าถ้าไม่ทำแบบนั้น เคานต์เอเวอร์เลตคงไม่ปล่อยเธอมา”แคชตัน เลอรอยซ์บังเอิญเจอเซซิเลียกำลังนั่งเล่นอยู่ใต้ต้นโอ๊กฝั่งทุ่งดอกไม้ หัวใจของเขาเต้นตึกตักทันทีที่ได้เห็นดวงตาสีม่วงลาเวนเดอร์แต่กลัวว่าถ้าตัวเองโผล่หน้าไปด้วยภาพลักษณ์อสูรแบบนี้ เธอคงจะหนีหายและไม่

เช้าวันต่อมาแคชตันตื่นเร็วกว่าปกติเพื่อไปเก็บดอกไม้ที่เบ่งบานในสวน สีหน้าระรื่นจนสาวรับใช้เผลอคิดไปว่าความรักของเจ้านายกำลังไปได้สวยจึงทำให้ทุกคนในคฤหาสน์เลอรอยซ์อารมณ์ดีไปด้วยโดยเฉพาะคุณยายอาบิเกลที่หวังว่าทั้งคู่จะได้อยู่เคียงข้างกันตลอดไป“อรุณสวัสดิ์ครับ” เขากล่าวทักทายเธอเหมือนอย่างเคยพลางยื่นช่อดอกไม้ให้ “อรุณสวัสดิ์ค่ะแคชตัน” เธอเอ่ยปากพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน ดวงตาสีม่วงลาเวนเดอร์เป็นประกายแทบทำเขาหยุดหายใจก่อนจะได้ยินเธอพูดว่า “คุณแน่ใจว่าจะตัดผมจริง ๆ ใช่ไหมคะ”“ครับ” เขานั่งลงเก้าอี้ที่เตรียมไว้ด้วยท่าทางสบาย ๆ วางใจว่าทุกอย่างจะต้องออกมาดีฉับ ฉับ ฉับเสียงกรรไกรสีเงินตัดผมยาวประบ่าออกทีละนิด ทุกครั้งที่นิ้วมือของเธอเผลอเฉียดใบหูและต้นคอของเขา หัวใจของแคชตันจะเต้นไม่เป็นจังหวะพยายามเก็บอาการจนสาวใช้ที่เดินผ่านไปมาแอบอมยิ้มด้วยความเอ็นดูหลังจากตัดผมแล้วก็ถึงเวลาโกนหนวด เซซิเลียขยับเข้ามาใกล้เพื่อจะได้เห็นชัดเจน ค่อย ๆ เล็มเครารุงรังออกจนเกลี้ยงเกลา ใบหน้าที่ซ่อนอยู่ภายใต้ภาพลักษณ์เมื่อครู่เผยออกมา“นายท่าน ไม่ได้เห็นหน้าตาแบบนี้นานแล้วนะคะ” ดาเลียเอ่ยปากชมเซซิเลียที่สามาร