All Chapters of โปรดรับฟังคำวิงวอน: Chapter 41 - Chapter 50

สองปีผ่านไปนาธาเนียลผ่านการฝึกฝนตามกฎของตระกูลเรียบร้อยแล้ว ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเอเลนอร์ค่อย ๆ พัฒนาขึ้นทุกวัน ทั้งสองคนเทียวไปมาหากันและเข้าร่วมงานต่าง ๆ อยู่บ่อยครั้งอาจมีบางครั้งที่เอเลนอร์เอาแต่ใจ บางคราดื้อดึงเหมือนบุตรสาวชนชั้นสูงทั่วไป หรือแม้แต่ทักษะการยั่วยวนอันชำนาญของเธอที่ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ไม่มีทางคุ้นชินแม้ตอนแรกพบจะรู้สึกว่านิสัยของเธอเปลี่ยนไปจากวัยเยาว์ แต่ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนถูกกลบในใจของเขาเพราะคิดเอาไว้แล้วว่าเธอยังเป็นคนเดิมของเขาเสมอ“นาธาเนียล” เพียงแค่เรียกชื่อนั้นก็ทำให้เขาใจอ่อนอยู่ร่ำไป “หมวกใบนี้สวยมากเลยค่ะ”“ถ้าคุณชอบ ผมจะซื้อให้ครับ” เขาตอบโดยไม่ลังเล ไม่ว่าจะเป็นอะไร เขาหาให้เธอได้ทั้งหมด ขอเพียงแค่ได้เห็นรอยยิ้มที่มีความสุขเท่านั้นก็พอใจแล้ว“นาธาเนียล เมื่อไหร่เราจะได้พูดคุยเรื่องแต่งงานกันเหรอคะ” เธอไม่อยากรอช้าอีกแล้ว สองปีที่ผ่านมา เอเลนอร์ต้องคิดค้นวิธีร้อยแปดพันเก้าเพื่อโต้ตอบเคานต์เอเวอร์เลตไม่ให้เข้ามาก้าวก่ายกับชีวิตของเธอ

เอเลนอร์แสดงตัวว่าเป็นเซซิเลียต่อหน้าเขาเพียงคนเดียวจึงไม่มีข่าวคราวเล็ดลอดออกไป เธอสามารถควบคุมอีกฝ่ายได้อยู่มัดด้วยเสน่ห์แพรวพราวเคานต์ไวแอตต์คิดว่าตัวเองหมดหวังจากเอเลนอร์ไปแล้ว แต่พอได้รู้ว่าหญิงสาวที่ตัวเองตกหลุมรักมีฝาแฝด แถมถูกยั่วยวนสารพัดท่าจึงเกิดอยากครอบครองเซซิเลียตัวปลอมเต็มทีเขาเงียบปากไม่บอกใครเพราะกลัวถูกแย่ง ชีวิตในแต่ละวันจึงขลุกอยู่กับหญิงสาวไม่ยอมปล่อย ยินยอมให้ตระกูลของเธอเข้าร่วมกลุ่มการค้าเก็บเกี่ยวผลประโยชน์โดยไม่มีเงื่อนไขขณะที่เอเลนอร์คิดว่าชายหนุ่มผู้นี้มีเพียงเงินทองแต่ไม่มีอำนาจในมือ คงไม่สามารถช่วยเธอให้หลุดพ้นจากการควบคุมของเคานต์เอเวอร์เลตได้ ประกอบกับเวลานี้จักรวรรดิจะมีการแต่งตั้งรัชทายาทขึ้นมาใหม่เธอจึงหันเหความสนใจไปที่คนคนนั้นในเมื่อตอนนี้ข่าวคราวของนาธาเนียลเงียบหายไปหลายเดือนจึงเผลอคิดไปว่าเขาอาจจะตายแล้วก็ได้ ถ้าเป็นอย่างนั้นคงไม่มีทางหนีจากบิดาของเธอเอเลนอร์ตัดสินใจพุ่งเป้าไปที่องค์ชายมาเวอริคผู้อื้อฉาวที่เคยถูกปลดเพราะเขากำลังได้รับแต่งตั้งเป็นรัชทายาทหญิงสาวปรากฏตัวที่งานเลี้ยงเต้นรำที่เชื้อพระวงศ์จัดขึ้น สายตาจับจ้องมองไปที่องค์ชายมาเว

หญิงสาวได้ตัดสินใจไปนานแล้วว่าเธอจะเดินต่อไปทางไหนและไม่คิดว่านาธาเนียลจะรอดกลับมาหลังจากผ่านไปหลายปีแล้วด้วยซ้ำจึงคิดหาทางยกเลิกสัญญาที่เคยให้ไว้ว่าจะเป็นเจ้าสาวเพียงคนเดียวของเขาเพราะเวลานี้เธอมีสิ่งที่ดีกว่าอยู่ในมืออย่างการขึ้นเป็นชายาขององค์รัชทายาทที่จะได้รับการแต่งตั้งในอีกไม่ช้า“กองอารักขาจักรวรรดิกำลังเดินทางกลับมาที่ดวาลินน์ ดูท่านาธาเนียลของเธอจะดีใจมากเลยทีเดียวล่ะ” รัชทายาทเอ่ยกระซิบคนในอ้อมกอด “เธอเองก็คงคิดอย่างนั้นเหมือนกันใช่ไหม ที่รัก”“ฝ่าบาท หม่อมฉันเพียงดีใจที่เขาปลอดภัยในฐานะสหายวัยเด็ก ไม่ได้คิดอะไรมากเกินกว่านั้นเลยเพราะเวลานี้หัวใจของหม่อมฉันมีแค่ฝ่าบาทเพคะ” เอเลนอร์เอ่ยพลางมองใบหน้าอีกฝ่าย ดวงตาสีม่วงลาเวนเดอร์หวานยั่วยวนกามารมณ์เหมือนอย่างเคยคิดไปว่าองค์รัชทายาทกำลังหลงใหลเธอหัวปักหัวปำ“แสดงให้ฉันเห็นสิว่าเธอเลือกใคร” เขายิ้มมุมปากมีเลศนัย “เธอกล้าตัดขาดเขาอย่างไร้เยื่อใยหรือไม่ล่ะ”“ฝ่าบาทอย่าทรงกังวลพระทัย หม่อมฉันทำได้ทุกอย่างเพื่อพระองค์เพคะ”สุดท้ายแล้ว รัชทายาทมาเวอริคก็ได้ให้คำมั่นสัญญาว่าหากเธอทำตามที่เขาต้องการได้จริง ๆ ตำแหน่งชายาคนโปรดย่อมต้องตก

นาธาเนียลได้แต่มองคนตรงหน้าไม่วางตาด้วยความรู้สึกคิดถึงเอเลนอร์คนที่เขารัก เมื่อครั้งที่รู้ว่าเธอจากไปแล้ว หัวใจของเขาระทมทุกข์อยู่นาน ไม่มีสิ่งใดสามารถปลอบโยนได้เลยหากแต่วันนี้ สิ่งที่เขาปรารถนามากที่สุดได้กลายเป็นจริง รอยยิ้มสดใสจึงปรากฏขึ้นโดยไม่รู้ตัว“นาธาเนียล จ้องฉันบ่อยขนาดนี้ กลัวว่าฉันจะหายไปที่ไหนเหรอคะ” เอเลนอร์ไล้นิ้วชี้สัมผัสกรอบใบหน้าของเขาอย่างแผ่วเบา“…” ชายหนุ่มไม่ตอบอะไรเพราะในใจกำลังคิดอย่างนั้น เขากลัวว่าเธอจะเป็นเพียงภาพลวงตาในความฝันที่เขาไม่อยากตื่นเอมี่นำจดหมายเชิญมาให้นายหญิงของเธอด้วยสีหน้ายิ้มแย้มจนทำให้นาธาเนียลพลอยรู้สึกแปลกใจไปด้วยว่าอะไรหลายอย่างพลิกเปลี่ยนผันวันนั้นที่เขาตื่นขึ้นมาโดยมีเอเลนอร์นอนอยู่ข้างกาย เขาเพิ่งสังเกตได้ว่ารอยแผลเป็นบนใบหน้าได้หายไปแล้ว ดวงตาข้างขวาที่บอดสนิทกลับมามองเห็นอีกครั้งสาวรับใช้ที่เคยไม่ชอบหน้านายหญิงกลับเต็มใจดูแลเธอราวกับไม่เคยมีเรื่องบาดหมางกันมาก่อน“จดหมายเชิญไปงานเลี้ยงเต้นรำที่คฤหาสน์ดยุก เดอ รีอานน์ค่ะ” ดวงตาสีม่วงลาเวนเดอร์เป็นประกายเพราะชื่นชอบการออกงานสังคมและสังสรรค์กับชนชั้นสูง เธอกำลังคิดในใจว่าจะเรียกร

วันเวลาผ่านไปหลายอาทิตย์ จิตใจของนาธาเนียลยังไม่สามารถกลับคืนสู่ภาวะปกติได้ เมื่อเริ่มใกล้ชิดกับเอเลนอร์มากขึ้น เขากลับรู้สึกว่าไม่เคยเข้าใจเธอเลยก่อนหน้านี้ไม่กี่วัน เขาบอกกับเธอว่าถึงเวลาที่จะต้องกลับไป เดอ ลีแวร์แล้วเพราะตำแหน่งของเขาไม่สามารถอยู่ในดวาลินน์ได้นานเกินกว่านี้หญิงสาวทำท่าไม่เชื่อคิดว่าเขาพูดเล่นและแสดงออกว่าไม่อยากกลับไปยังดินแดนที่หนาวเหน็บและห่างไกลวิถีชุมชนเมือง“ถ้ากลับไปที่นั่นคงจะเบื่อแย่เลยสิคะ เราอยู่ที่ดวาลินน์ต่อไม่ได้เหรอ นาธาเนียล” เธอเพิ่งจะรู้ว่าเมืองเดอ ลีแวร์เป็นชนบทเหมือนกับเมืองพัลเลเน่ที่เธอจากมา หากเคานต์เอเวอร์เลตและโจเซลีนรู้เข้าคงหัวเราะเยาะเธอที่อุตส่าห์ดิ้นรนแทบตายแต่สุดท้ายก็กลับบ้านนอกที่ไม่มีอะไรดี“…” ชายหนุ่มไม่รู้จะพูดอย่างไรเพราะดูแล้วคนตรงหน้าไม่อยากกลับไปที่นั่นมากกว่าที่คิด“เฮ้อ…” เธอถอนหายใจแล้วบอกเขาว่า “อย่าสนใจคำพูดของฉันเลยนะคะ ฉันรู้ว่าทำไมคุณถึงอยู่ดวาลินน์นานไม่ได้ แค่รู้สึกเสียดายเท่านั้นเอง”นาธาเนียลคิดว่าเขาตกลงกับเธอรู้เรื่องแล้วว่าจะเดินทางในอีกสองสัปดาห์ข้างหน้า แต่จู่ ๆ หญิงสาวเริ่มป่วยไข้เหมือนใครบางคนในความทรงจำ