All Chapters of โปรดรับฟังคำวิงวอน: Chapter 61 - Chapter 69

นาธาเนียลไม่กล้าพูดไปตามความรู้สึกเพราะรู้ว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์นั้นอีกแล้ว จังหวะนั้นหันไปเห็นว่าแคชตันกำลังเดินมาทางนี้จึงส่งสัญญาณหาเขาแล้วเดินไปส่งเธอด้วยตัวเอง เอ่ยกับเธออีกครั้งว่า “ขอให้สนุกกับงานเลี้ยงนะ เซซิเลีย” แล้วบอกแคชตันด้วยสีหน้าจริงจัง “ดูแลเธอด้วยนะ อย่าให้องค์ชายเข้าใกล้เด็ดขาด”“นายนี่มัน…” แคชตันทำหน้ามุ่ยมองสหายคนสนิทแล้วรับปากให้อีกฝ่ายคลายความกังวลใจก่อนจะเต้นรำกับเซซิเลียไม่ไกลจากที่ตรงนั้น เอเลนอร์เพิ่งถูกจับคู่ให้เต้นรำเพลงต่อไปกับองค์ชายมาเวอริคโดยบังเอิญ เธอขมวดคิ้วเมื่อเห็นสีหน้าเกี้ยวพาราสีของเขานึกถึงข่าวลืออื้อฉาวที่แพร่ในวงสังคมชนชั้นสูงเมื่อไม่กี่อาทิตย์ก่อน“องค์ชาย” เธอเรียกคู่เต้นรำด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ทำแบบนี้ไปก็ไม่มีประโยชน์เพคะ” หญิงสาวจับพิรุธได้ว่าเขาพยายามล่อลวงให้เธอหลงเสน่ห์ใบหน้าหล่อเหลาของตัวเอง“เฮอะ” เขาแสยะยิ้มเพราะไม่คิดว่าคนตรงหน้าจะกล้าพูดอะไรตามที่ใจคิด “รู้อย่างนี้แล้วไม่ลองตกหลุมพรางดูสักนิดล่ะ”“ไม่ดีกว่าเพคะ” เธอตอบปฏิเสธด้วยสีหน้าเรียบเฉยทำให้ชายหนุ่มรู้สึกถูกขัดใจเป็นครั้งแรก เมื่อเธอเดินหนีไป เขาจึงเดินตามราวกับไม่อยากให้เป้

นาธาเนียล อาเบอร์ลีน กำลังเหม่อลอยนึกถึงคำพูดที่ตัวเองเอ่ยบอกเซซิเลียในวันงานเดบูตองต์ อ่า... ทำไมถึงเป็นแบบนั้นไปได้ล่ะ โธ่เอ๊ย… พอเห็นใบหน้าเธอทีไรก็ใจอ่อนทุกที แล้วจะทำยังไงดีล่ะ พรุ่งนี้ต้องไปเที่ยวในเมืองด้วยกันแล้วแต่ถึงอย่างนั้น เขาก็รอคอยให้ถึงวันที่จะได้พบกันเร็ว ๆ เพราะการได้อยู่เคียงข้างเธอเป็นสิ่งที่เขาต้องการมาโดยตลอด สิ่งที่ต้องเตรียมตัวไม่มีอะไรมาก เขาเพียงแค่ต้องมีสติรู้ตัวตลอดเวลา ไม่ปล่อยให้อารมณ์นำพาชีวิตอีกทว่า คนที่รักมานานยืนอยู่ข้างกายทั้งที ใครเล่าจะอดใจเอาไว้ได้ ทั้งใบหน้าอ่อนหวาน รอยยิ้มพิมพ์ใจ ดวงตาสีม่วงลาเวนเดอร์ที่เขาโปรดปราน กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ พัดมาตามสายลมทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นตัวเธอมักทำให้เขาเผลอมองไม่วางตาพลางอมยิ้มราวกับตกหลุมรักครั้งแล้วครั้งเล่า สายตามองมือข้างขวาของเธออยากจับประสานกุมมือแล้วเดินเล่นไปด้วยกันเขาอาสาพาเธอไปทุกที่ที่เธออยากไป ตามใจประหนึ่งเป็นคนรักที่กำลังง้อขอคืนดีอีกฝ่าย แม้ว่าบางครั้งจะพยายามห้ามใจตัวเองไม่ให้ทำอะไรเกินเลยหรือคิดเข้าข้างว่าเธอกำลังเปิดโอกาสให้เขาอีกครั้ง“นาธาเนียล” เธอเอ่ยเรียกเขาแล้วชี้ไปอาคารสีขาวบนเนินไม่ไ

คำพูดของคุณยายในวันนั้นทำให้เขาคิดหนักจนถึงขั้นพึมพำคนเดียวหน้าน้ำพุอิลิโอพลางนึกถึงการกระทำของเซซิเลีย กระนั้นเขามั่นใจว่าเธอไม่น่าจำเรื่องราวใด ๆ ได้เพราะเขาวิงวอนให้เธอลืมทุกสิ่งเกี่ยวกับเขาไปให้หมด ถ้าหากเธอจำได้คงจะเกลียดหน้าเขาและไม่มาพบกันอีกด้วยซ้ำไป ไม่มีทางที่จะเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ใบหน้าไร้เดียงสาและมีความสุขเวลาที่ได้อยู่กับเขาอย่างแน่นอนช่วงเวลาของความสับสนถาโถมเข้ามาในจังหวะที่เขาได้ข่าวคราวของกลุ่มกบฏธาลัสซาร์ที่ต้องการลอบสังหารองค์รัชทายาทพอดิบพอดีนาธาเนียลจึงต้องรีบกลับดวาลินน์เพื่อรายงานให้จักรพรรดิได้รู้ถึงความเคลื่อนไหวนั้นแล้วจัดกองกำลังอารักขาจักรวรรดิแทรกซึมเข้าเขตเมืองนาร์วีล่วงหน้าเหตุการณ์ในครั้งนี้ทำให้เขาสามารถช่วยชีวิตคนสำคัญของจักรวรรดิไลซีเทียรอดพ้นจากความอาฆาตร้ายได้อย่างหวุดหวิดพลันได้รับบรรดาศักดิ์และดินแดน เดอ ลีแวร์เพราะคุณงามความดีในครั้งนี้ทว่า ชายหนุ่มไม่รู้เลยว่าการกระทำนั้นจะเปลี่ยนเหตุการณ์อื่น ๆ ที่เคยเกิดขึ้นในอดีตและเร่งระยะเวลาเข้ามาเร็วขึ้นเพราะหกเดือนต่อมา กลุ่มคนที่เหลือรอดในครั้งนั้นได้ร่วมมือกับพวกคนเถื่อนที่เข้ารุกราน

หลังจากพักรักษาตัวอยู่นานเกือบสองเดือน บาดแผลบนร่างกายของนาธาเนียลจึงค่อย ๆ สมานจนหายดี เวลานี้ข้างกายเขามีหญิงสาวที่รักคอยดูแลอยู่ไม่ห่าง แม้บาดแผลพวกนั้นทิ้งร่องรอยของสงครามเอาไว้แต่หากมีโอกาสเมื่อใดเขามักจะทำตัวน่าสงสารประหนึ่งเด็กน้อยที่ต้องรับการปลอบโยนจากใครสักคน“นาธาเนียล ยังเจ็บอยู่เหรอคะ” เซซิเลียตามเขาไม่ทันเหมือนอย่างเคย ดวงตาคู่นั้นมองเขาด้วยความเป็นห่วง นิ้วมือเรียวสัมผัสรอยแผลเป็นแผ่วเบา“ผมอยากกอดคุณครับ” เมื่อรู้ว่าคนตรงหน้ายังรักเขาอยู่ ทั้งยังอนุญาตให้เขารักเธอได้อีกครั้ง นับตั้งแต่วันนั้นมาจึงพูดออกไปอย่างที่คิดโดยไม่มีปิดบังครั้นสวมกอดกันอย่างที่ใจเขาต้องการ แต่การกระทำแค่นี้ไม่เคยเพียงพอเพราะเขารอมาเนิ่นนานเหลือเกินและอยากสัมผัสคนที่เขารักมากกว่านี้“ผมขอจูบคุณได้ไหมครับ” แม้ว่าจะถามออกไปอย่างนั้นราวขออนุญาตแต่เซซิเลียจะปฏิเสธได้อย่างไร ในเมื่อมือข้างหนึ่งของเขาจับท้ายทอยเธอไว้ อีกค้างประคองใบหน้าเข้าใกล้ ริมฝีปากแทบจะบดเบียดกันอยู่แล้วหญิงสาวอมยิ้มกับสิ่งที่เขาทำ

แคชตันเลิกคิ้วแล้วเอื้อมไปจับมือเธอ “รีบกลับกันเถอะ”หญิงสาวยิ้มร่าเริงเพราะอีกฝ่ายไม่เคยทำแบบนี้มาก่อนแล้วจับมือคนข้างกายไว้แน่น พูดพึมพำว่า “วันนี้มีความสุขจังเลย สงสัยคืนนี้คงนอนหลับฝันดี” แล้วคว้าแขนเขามากอดพลางยิ้มอย่างมีเลศนัย“เธอนี่นะ…” แคชตันไม่รู้จะพูดว่าอย่างไรได้แต่ยอมปล่อยให้เธอทำอย่างที่ใจต้องการคฤหาสน์ เดอ ลีแวร์นาธาเนียลนั่งจิบน้ำชายามบ่ายสบาย ๆ อยู่ในสวนดอกไม้พลางมองดูบุตรชายทั้งสองคนวิ่งเล่นอย่างสนุกสนาน ข้างกายเขามีเด็กหญิงตัวน้อยผมสีเทายาวสยายกำลังทานเค้กช็อกโกแลตด้วยความเอร็ดอร่อย แก้มจ้ำม่ำ ผมม้าเต่อและดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลทำให้เธอดูเหมือนเทพธิดาตัวน้อย ๆ แสนน่ารักมือข้างหนึ่งที่ว่างอยู่เอื้อมไปจับคนที่นั่งข้าง ๆ อีกคนอย่างมีความนัย สะกิดต้นขาของเธอราวกับส่งสัญญาณจนถูกตีเพียะที่หลังมือเบา ๆ เพื่อเตือนสตินาธาเนียลยิ้มยียวนเหมือนอย่างเคย วันนี้ดูอารมณ์ดีเป็นพิเศษเพราะแคชตันและเอเลนอร์จะมาช่วยเลี้ยงลูก ๆ ให้เพื่อที่เขาและเธอจะได้มีเวลาออกเดตในวันครบรอบแต่งงานท่าทางตื่นเต้นของนาธาเนียลทำให้เธอแอบอมยิ้มพลันรู้สึกได้ว่าเขายังเหมือนคนเดิมในวันวาน “คุณคงไม่ได้วางแผนทำอะ