All Chapters of โปรดรับฟังคำวิงวอน: Chapter 21 - Chapter 30

เซซิเลียอยากกลับมานั่งเล่นใต้ต้นโอ๊กอีกเพราะชอบความสงบร่มรื่นแต่อีกใจนึกกลัวว่าจะเจอเขาจึงด้อม ๆ มอง ๆ อยู่แนวป่าหลายรอบกว่าจะยอมออกมาที่ทุ่งลาเวนเดอร์ สายตามองซ้ายขวาไม่เห็นใครจึงโล่งใจคิดว่าสถานที่แห่งนี้ยังคงห่างไกลจากผู้คน เธอจะได้นั่งเล่น นอนหลับได้อย่างสบายใจเด็กน้อยเอนตัวพิงต้นไม้ เหม่อมองท้องฟ้าเบื้องบนแล้วต้องตกใจวิญญาณแทบหลุดออกจากร่างที่เห็นใครบางคนนั่งอยู่บนกิ่งไม้พลางมองมาที่เธอด้วยรอยยิ้มมีเลศนัยเซซิเลียไม่รอช้ารีบลุกขึ้นคิดวิ่งหนีเหมือนวันก่อน ส่วนเขามีเป้าหมายอย่างเดียวคือไม่ปล่อยให้เธอหนีไปไหนจึงลงต้นไม้อย่างรวดเร็วไม่ทันได้ระวังพลัดตกลงพื้นจนขากระแทกดังปั๊กอ๊าก!!!เขาร้องตะโกนลั่นด้วยความเจ็บจนเซซิเลียหันมามองคนที่กำลังกุมขาตัวเองดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลหันมองเธอด้วยสายตาขอความช่วยเหลือ พยายามมองด้วยความเป็นมิตรและใสซื่อมากที่สุดหวังว่าเธอจะเห็นใจ“เจ็บ” เขาพูดเพียงสั้น ๆ น้ำตาคลอเบ้าเหมือนว่าการกระทำแบบนี้จะได้ผลเพราะเซซิเลียค่อย ๆ เดินกลับมาทางเขาด้วยสีหน้าครุ่นคิด“ฉันเจ็บขามากเลย” นาธาเนียลไม่พูดเปล่าแต่ให้ดูรอยช้ำที่ขา “ช่วยฉันหน่อยได้ไหม”“…” เซซิเลียไม่พูดอะไร จ

ไม่ว่าอย่างไร เอเลนอร์ เอเวอร์เลตคือคนที่เหนือกว่าในทุก ๆ ด้าน เซซิเลียไม่มีทางเทียบกับเธอได้เลย ส่วนโจเซลีนนั้นเป็นรองอยู่ร่ำไป คนทั้งสองทำให้เอเลนอร์คิดว่าพวกเธอน่าสมเพช คนหนึ่งพยายามทำให้ดีกว่าเธอแต่ทำไม่ได้ คนหนึ่งไม่เคยพยายามทำอะไรเลย ยอมไปเสียทุกอย่างเหมือนคนเบาปัญญา รอยยิ้มมีความนัยปรากฏบนใบหน้าเอเลนอร์ เธอฝันหวานถึงอนาคตว่าคนที่จะเฉิดฉายในแวดวงสังคมชนชั้นสูงก็คือเธอเพียงคนเดียว ต่อให้ไม่ได้รับความรักจากเคานต์เอเวอร์เลตแล้วอย่างไร ยังมีคนอื่นอีกมากมายที่พร้อมมอบความรักให้เธอ“พี่” เซซิเลียเอ่ยปากเรียกเธอแต่ย่อมโดนเอเลนอร์มองด้วยสีหน้าสมเพชเหมือนอย่างเคย“ใครเป็นพี่แก” น้ำเสียงโต้ตอบไม่สบอารมณ์ “ลืมไปแล้วหรือไงว่าแกเป็นใคร ทำไมยังมาเสนอหน้าอยู่ตรงนี้ กลับไปอยู่ในคอกได้แล้ว”“…” เซซิเลียพูดอะไรไม่ออก เธอไม่เคยคิดว่าจะมาแทนที่พี่สาวเลย สิ่งที่ต้องการมีเพียงแค่ความห่วงใยของพี่น้องแต่เธอไม่เคยได้รับสิ่งนั้นกลับมาสายตาคู่นั้นเหม่อมองทุ่งดอกลาเวนเดอร์ที่สั่นไหวไปตามสายลม ก่อนจะเห็นนาธาเนียลวิ่งถือกระเป๋ามาทางนี้คนตรงหน้าถอนหายใจเหนื่อยหอบเพราะวิ่งสุดกำลังทั้งขาไปและขากลับ ปรับสภาพล

นาธาเนียลยิ้มกว้าง “ต่อให้เรียนด้วยกันใช่ว่าจะสนิทกันสักหน่อย ท่านพี่ก็รู้ว่าเขาเป็นคนยังไง หน้าตายียวนกวนประสาทแถมชอบหาเรื่องคนอื่นไม่เว้นวัน อยู่ในห้องเรียนชอบวางท่าเป็นดยุกตระกูลใหญ่แล้วข่มเพื่อนร่วมชั้น ไม่จำเป็นต้องสนิทกับเขามากหรอกครับ”“เฮ้อ” พี่ชายคนรองถอนหายใจเพราะความแน่วแน่ในความคิดของนาธาเนียล “ยังไงวันนี้ก็ต้องเข้าเรียน เสร็จแล้วต้องไปพบเลดี้มิลลานีที่ร้านดอกไม้ในเมืองด้วยเพราะท่านแม่สั่งมาว่าในอนาคตพวกนายต้อง…”“หยุดเลย” เขารีบห้ามไม่ให้พี่ชายพูดต่อ “ห้ามพูดถึงเรื่องแต่งงาน”“นาธาเนียล นายก็รู้ว่าการแต่งงานเป็นเรื่องที่พวกเราต้องทำ ลืมกฎของตระกูลไปแล้วเหรอ” ฟินน์เข้าใจดีว่าน้องชายรู้สึกอย่างไรกับเรื่องนี้ แม้อายุยังน้อยแต่เขาเข้าใจได้อย่างถ่องแท้และซื่อตรงกับความรู้สึกของตัวเอง ยืนยันว่าในอนาคตจะแต่งงานกับคนที่เขารักเท่านั้นต่อให้ต้องแลกกับการเข้าร่วมหน่วยกองกำลังอารักขาจักรวรรดิก็ตามการเอาชีวิตรอดในสงครามเพื่อแลกกับการได้อยู่กับคนที่รักไม่ใช่เรื่องง่าย กระนั้น นาธาเนียลยอมเลือกเส้นทางลำบากโดยไม่ลังเล“คนที่นายแอบไปพบตลอดสามปีนี้คงจะสำคัญมากเลยสินะ ชักอยากรู้แล้วสิว่าเ

ครั้นได้ยินแบบนั้นก็พอทำให้เธอโล่งใจไปได้บ้าง อย่างน้อยเอเลนอร์ก็ไม่ชอบดาร์กช็อกโกแลต แถมไม่ชอบขนมพัลเลเน่ ไม่เคยกลัวอะไรเหมือนที่เธอเป็น หากนาธาเนียลบังเอิญเจอพี่สาวของเธอจริง ๆ แม้ตอนแรกจะไม่รู้แต่ภายหลังคงจะสังเกตได้ความคิดในใจพรั่งพรู ไม่สิ ยังไงก็ต้องบอกนาธาเนียลให้ได้ว่าฉันคือเซซิเลีย เธอเริ่มคิดหาวิธีที่จะทำให้เคานต์เอเวอร์เลตยอมรับตัวตนที่ปกปิดไว้ ถึงจะไม่รู้ว่าเมื่อไหร่แต่สักวันคงได้มีโอกาสพวกเขาได้ใช้เวลาวัยเด็กร่วมกันเกิดความทรงจำดี ๆ มากมายที่เมื่อนึกถึงคราวใดก็ทำให้รอยยิ้มปรากฏได้ทุกครั้งเพราะต่างฝ่ายต่างเป็นคนสำคัญของกันและกัน เมื่อถึงช่วงเวลาสุดท้ายที่จะได้อยู่ที่นี่ นาธาเนียลรู้สึกใจหายที่ต้องกลับดวาลินน์แต่เพราะหน้าที่รับผิดชอบในฐานะบุตรชายคนที่สามของดยุกอาเบอร์ลีนค้ำคออยู่ เวลานี้จึงไม่สามารถทำสิ่งใดตามใจได้สีหน้ายามบอกลาเซซิเลียเศร้าสร้อย “อย่าลืมเขียนจดหมายมานะ”“อืม”“รักษาสุขภาพด้วย เธอชอบไม่สบายตอนหิมะตกอยู่เรื่อยเลย ฉันเป็นห่วงรู้ไหม”“อืม”“อย่าให้ใครมาจับมือง่าย ๆ แบบนี้นะ” เขาลูบหลังมือเธออยู่หลายครั้ง จับไว้ไม่ยอมปล่อยเพราะคิดว่าอีกนานกว่าจะได้กลับมาหาเ

ช่วงกลางฤดูใบไม้ผลิมาเยือน เหล่าชนชั้นสูงต่างตื่นเต้นกับงานเดบูตองต์ที่กำลังจะมาถึงในอีกไม่กี่วันข้างหน้าเพราะงานนี้ถือเป็นงานเปิดตัวบุตรสาวในตระกูลให้คนในแวดวงได้รู้จักอย่างเป็นทางการโจเซลีนย่อมเป็นหนึ่งในนั้นเช่นกัน เธอไม่เคยคาดฝันว่าจะได้เข้ามาร่วมงานในดวาลินน์มาก่อน แต่เพราะครูสอนพิเศษเล่าบรรยากาศงานเดบูตองต์ที่ราชวงศ์เป็นผู้จัดในปีนี้ให้ฟัง เธอจึงเกิดความสนใจ อยากสัมผัสความรู้สึกสนุกสนาน เก็บเกี่ยวความทรงจำและคิดว่าตนเองจะได้เป็นดาวเจิดจรัสในวันนั้นพลันรบเร้าบิดาให้พามาร่วมงานครั้งนี้ในขณะที่เอเลนอร์ไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าร่วมงาน กระนั้น เธอเพียงแค่ยิ้มมุมปากมีเลศนัยเพราะรู้ว่าท้ายที่สุดแล้วเธอจะต้องได้ไปดวาลินน์ด้วยเหตุผลบางอย่าง“คนอย่างแกไม่มีทางเอาชนะฉันได้หรอก” โจเซลีนชักสีหน้าไม่พอใจตอนกำลังเลือกเสื้อผ้าสวมใส่ในวันนั้น“…” เอเลนอร์ไม่ตอบโต้แต่สายตาสื่อความในใจทุกอย่าง“อย่ามามองฉันด้วยสายตาแบบนี้” เธอปรี่เข้ามาเผชิญหน้า “สายตาแบบไหนกันล่ะ”เพียะ!โจเซลีนไม่เคยยั้งมือตัวเองได้ เธอไม่ชอบสายตาและท่าทางของเอเลนอร์ที่ทำเหมือนเธอเป็นรอง ทั้ง ๆ ที่เธอได้รับคำชมจากครูสอนพิเศษเพีย