All Chapters of โปรดรับฟังคำวิงวอน: Chapter 51 - Chapter 60

สองเดือนต่อมานาธาเนียลจัดการกับพวกรุกรานอาณาเขตได้เรียบร้อยแล้ว ร่างกายสะบักสะบอมคิดว่าตัวเองจะไม่รอด แต่สุดท้ายก็ยังมีลมหายใจอยู่แต่เพราะบาดแผลที่ยังคงไม่หายดี หากกลับดวาลินน์ในตอนนี้คงจะมีแต่คนเป็นห่วงจึงพักรักษาตัวที่ เดอ ลีแวร์เป็นการชั่วคราวการกลับมายังสถานที่ในอดีตทำให้เขานึกถึงความทรงจำมากมายในคฤหาสน์หลังนี้ ดูเหมือนว่าเขาจะได้พบกับเซซิเลียช่วงก่อนปีใหม่เป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะทิ้งให้เธออยู่ที่นี่เพียงลำพังจู่ ๆ เขารู้สึกว่าอะไรบางอย่างในคฤหาสน์ไม่เหมือนเดิมจึงเริ่มเดินสำรวจดูทั้งภายในและรอบนอก“นายท่านหาอะไรเหรอคะ” สาวรับใช้ที่คอยดูแลที่นี่ถามขึ้นเพราะเห็นเขาเดินวนไปมาอยู่นานแล้ว“เปล่าหรอก มีอะไรก็ไปทำเถอะ” เจ้าตัวส่ายหน้าเพราะเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่ากำลังหาอะไรอยู่ครั้นเดินเล่นไปทั่วคฤหาสน์แล้ว สองขากลับมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้ากระท่อมหลังเล็กที่เคยสั่งให้ใครบางคนมาอยู่ เขาผลักประตูเปิดเข้าไปข้างใน สายตากวาดมองซ้ายไปขวาอย่างช้า ๆ “ทำไมเหมือนไม่มีคนอยู่” นาธาเนียลพึมพำอยู่คนเดียวเพราะคิดว่าจะมีร่องรอยอะไรของเจ้าของคนเก่าหลงเหลืออยู่บ้างก่อนจะมองเห็นเศษของบางอย่างตรงเตาผิงนาธ

แม้ว่าทุกสิ่งทุกอย่างจะเป็นเหมือนที่รัชทายาทได้บอกไว้ แต่เขาไม่อาจยอมรับได้ว่าเป็นความจริง นาธาเนียลดื่มเหล้ามากขึ้นจนเผลอหลับไปอยู่บ่อย ๆ ในใจเขาสับสนไปหมด ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรกระทั่งคืนหนึ่ง เขาได้ยินเสียงกุกกักดังมาจากห้องนอนของเอเลนอร์จึงแอบไปดู เมื่อเห็นว่าหญิงสาวกำลังออกไปข้างนอกจึงตามไปด้วยท้ายที่สุดแล้วชายหนุ่มก็ได้รู้ว่าภรรยาของตัวเองลอบได้เสียกับมาเวอริคในสถานที่ลับหลายครั้งหลายคราสายตารัชทายาทมองมาทางเขาราวกับรู้ว่าเจ้าตัวแอบอยู่ตรงนั้น ทั้งยังตั้งใจทำให้เขาหัวใจแตกสลายมากกว่าเดิมด้วยการขอให้เอเลนอร์บอกว่าเธอรักใคร“หม่อมฉันมีใจให้ฝ่าบาทคนเดียวเพคะ หม่อมฉันรักพระองค์”มาเวอริคแสยะยิ้มมองมาทางด้านหนึ่งที่นาธาเนียลแอบอยู่ แล้วกระซิบถามเธอเพื่อให้ได้คำตอบว่า “หม่อมฉันจะหย่ากับเขาเพคะ อย่าทรงกังวลไปเลย”นาธาเนียลได้ยินอย่างนั้นจึงเข้าใจแล้วว่าคนที่เธอรักไม่ใช่เขา รุ่งเช้าวันต่อมาจึงเอ่ยปากชวนเธอกลับเดอ ลีแวร์ แต่อีกฝ่ายกลับหยิบยกเรื่องโรคแพ้อากาศหนาวมาเป็นเกาะกำบัง ทั้งยังได้ยินมาอีกว่าอาณาเขตรอบ ๆ ไม่ปลอดภัย มีแต่พวกที่หาโอกาสรุกรานไม่เว้นแต่ละวัน เธอกลัวจนไม่กล้าย่างกรายเ

ครั้นได้รู้ว่าเซซิเลียคือหญิงสาวที่เป็นรักแรกพบ คนที่เขาเฝ้ารอมาแสนนาน ยินยอมทำทุกอย่างเพื่อได้ใช้ชีวิตร่วมกับเธอ กลับกลายเป็นเขาเองที่ผลักไสอีกฝ่ายออกไปโดยไม่ยอมฟังสิ่งที่เธอพยายามอธิบายนาธาเนียลสบถไม่เป็นภาษา โทษตัวเองว่าเป็นคนที่โง่เง่าสิ้นดี เขลาเบาปัญญาถึงขนาดแยกไม่ออกว่าใครคือตัวจริง คิดเข้าข้างตัวเองเพราะความทรงจำที่เลือนราง ทั้ง ๆ ที่เซซิเลียจำเรื่องราวของเขาได้ทุกอย่าง เธอยังคงเป็นเหมือนคนเดิมในวันวาน แต่เขาก็ยังหูตามืดบอดเชื่อคนอื่นมากกว่าเธอจนทำร้ายหัวใจของเธอที่มีแต่เขาท้ายที่สุดแล้ว เขาไม่อาจสะกดกลั้นความรู้สึกได้อีก ร้องไห้ด้วยความเจ็บปวดและทรมานแทบขาดใจ“ผม…” เสียงทุ้มสะอื้น “ทำยังไง… ผมต้องทำยังไง” กาลเวลาค่อย ๆ หมุนเวียน แต่ใครบางคนหยุดนิ่งอยู่ที่เดิม คิดถึง โหยหา อยากพบเจอ ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตามแต่อีกใจกลับคิดว่า หากไม่มีเขาอยู่ เธออาจจะได้พบเจอกับความสุขที่ถวิลหา มีครอบครัวสุขสมบูรณ์แม้ว่าคนที่เคียงข้างจะไม่ใช่เขา ชายหนุ่มไม่กล้าปรากฏตัวให้เธอเห็นเพราะความละอายใจท่วมท้น นาธาเนียลยิ้มออกมาพลางนึกถึงเรื่องราวของน้ำพุอิลิโอ ก่อนจะถามแคชตันให้แน่ใจ“ทำไมนายถ

เคานต์เอเวอร์เลตแสยะยิ้ม แววตาเย็นยะเยือกเพราะถูกกระตุ้นความโมโหพลางสั่งให้คนของตัวเองแยกตัวพวกเขาจากกัน “พาคุณชายของแกกลับไปเสีย แล้วอย่าได้เหยียบเข้ามาที่ของฉันอีก”“คุณชาย กลับกันก่อนเถอะครับ” พ่อบ้านไม่อยากให้เขามีเรื่องกับคนท้องถิ่นตั้งแต่วันแรกที่มาถึงเพราะกลัวจะมีปัญหาในวันข้างหน้าเซซิเลียตัวสั่นระริก หวาดกลัวบิดาของตัวเองจึงรีบผละตัวออกจากนาธาเนียลแล้วเดินไปหาเขาแต่โดยดีกระนั้น เด็กชายกลับเอื้อมไปคว้ามือของเธอเอาไว้ ไม่ยอมปล่อยให้เธอต้องเผชิญกับความเจ็บปวดเพียงลำพัง“โธ่ คุณชาย” พ่อบ้านถอนหายใจ ไม่รู้จะโน้มน้าวใจเจ้านายตัวน้อยของตัวเองอย่างไร จู่ ๆ สาวรับใช้คนหนึ่งวิ่งเข้ามารายงานเคานต์เอเวอร์เลตว่ามีแขกต้องการพบเขา“เฮอะ มาร์ควิสเลอรอยซ์มีธุระอะไรกับฉัน” เขาขมวดคิ้วนึกสงสัย แต่ไหนแต่ไรไม่เคยต้องข้องเกี่ยวกับคนเถื่อนในคฤหาสน์ลึกลับหลังนั้นจึงสั่งลูกน้องว่า “จับไปขังที่ห้องเก็บของ”ชายฉกรรจ์สองคนจึงปรี่เข้ามาแยกนาธาเนียลกับเซซิเลียอีกครั้ง แน่นอนว่าเขายังคงกอดเธอไว้ไม่ปล่อยแล้วตะโกนบอกพ่อบ้านว่า “ตามท่านพ่อกับท่านแม่มาที”“แต่ว่า…”“ไม่มีแต่ รีบไปได้แล้ว” นาธาเนียลนึกได้ว่าค

ครั้นเซซิเลียได้ไปอยู่ที่คฤหาสน์เลอรอยซ์แล้ว คนที่กลายเป็นที่รองรับอารมณ์ของเคานต์จึงกลายเป็นเอเลนอร์ เขามักจะโมโหทุกครั้งที่เห็นหน้าเธอ ไม่ว่าเด็กน้อยจะพยายามทำให้เขาพอใจมากแค่ไหนก็ไม่เป็นผลจนเธอรู้สึกว่าเซซิเลียคือต้นเหตุที่ทำให้เธอต้องพบเจอเรื่องแบบนี้อย่างไรก็ตาม นาธาเนียลสังเกตได้ว่าเซซิเลียเป็นห่วงพี่สาวของตัวเองและรู้สึกผิดที่ปล่อยให้เธอเผชิญกับบิดาใจร้ายเพียงลำพัง นาธาเนียลจึงเอ่ยปากขอร้องดยุกอาเบอร์ลีนอีกครั้งเพื่อคลายความกังวลใจของเซซิเลีย“นี่มันมากเกินไปแล้ว คิดใช้อำนาจของดยุกแย่งลูกไปจากฉันหรือไง” เคานต์เอเวอร์เลตอ่านจดหมายด้วยความฉุนเฉียว ทำท่าไม่ยอมแต่สุดท้ายแล้วก็ต้องปล่อยเอเลนอร์ไปโดยไม่อาจหลีกเลี่ยงเพราะถูกบีบทุกทางฝาแฝดทั้งสองจึงได้ใช้ชีวิตอยู่ในรั้วคฤหาสน์เลอรอยซ์อันสงบสุข หากแต่เอเลนอร์ยังคงมีนิสัยเดิมที่ติดมาจากเคานต์ เธอจึงทำตัวไม่ดีกับเซซิเลียในบางครั้งแม้น้องสาวจะไม่ถือโทษโกรธแต่ใครบางคนกลับไม่ยอมปล่อย เอเลนอร์จึงถูกทั้งแคชตันและนาธาเนียลเตือนด้วยน้ำเสียงเย็นชา ทั้งคู่เห็นพ้องต้องกันว่า “ถ้าเธอทำตัวไม่ดี ฉันจะส่งเธอกลับคฤหาสน์เอเวอร์เลต”“…” เอเลนอร์ไม่กล้า