All Chapters of ภรรยาที่ถูกทอดทิ้ง: Chapter 91 - Chapter 100

115 Chapters

บทที่ 91 — การตื่นขึ้นของสัมผัส

เอซรานสติกลับคืนมาหาฉันไม่ใช่ในแบบการจู่โจม แต่เป็นดั่งกระแสน้ำขึ้นที่เชื่องช้าและอ่อนโยน มันค่อยๆ ลบเลือนความฝันสุดท้ายเพื่อแทนที่ด้วยความเป็นจริงที่หอมหวานยิ่งกว่าเสียอีก สัมผัสแรกคือไออุ่นของเธอ เธอขดตัวอยู่แนบข้างฉัน ศีรษะของเธอซุกอยู่ในซอกไหล่ของฉัน แขนข้างหนึ่งของเธอพาดอยู่บนหน้าอกของฉันในท่วงท่าของการครอบครองอย่างสงบ ลมหายใจสม่ำเสมอของเธอลูบไล้ผิวของฉัน สายลมอุ่นเล็กๆ ที่มีชีวิตฉันนอนนิ่ง กลั้นลมหายใจของตนเอง หวาดกลัวว่าจะทำลายความสมบูรณ์แบบของชั่วขณะนี้ แสงแห่งรุ่งอรุณ สีชมพูและสีทอง ส่องลอดผ่านบานเกล็ด วาดเส้นทางแห่งไฟบนผ้าปูที่นอนยับย่นและบนส่วนโค้งซีดจางของแผ่นหลังของเธอ อากาศอบอ้าว อิ่มทนด้วยกลิ่นหอมแห่งรักของเรา ด้วยหยาดเหงื่อและกลิ่นเฉพาะตัวของผิวเธอเปลือกตาของฉันปิดลงชั่วขณะ ท่วมท้นด้วยความสุขที่แหลมคมเสียจนเกือบจะเจ็บปวด มันคือความรู้สึกแห่งความสงบที่ลึกซึ้ง สมบูรณ์แบบเสียจนดูเหมือนมันแผ่กระจายออกมาจากทุกอณูของตัวตนของฉัน ฉันไม่เคยรู้มาก่อนว่าเราจะรู้สึกเหมือนอยู่บ้านได้มากขนาดนี้ในอ้อมแขนของอีกคนหนึ่ง— ฉันรู้สึกว่าเธอกำลังคิดอยู่ เสียงพึมพำงัวเงียดังขึ้นแนบกับลำคอ
Read more

บทที่ 92 — โลกภายนอกรอได้

เอซรานความเคลิบเคลิ้มอันแสนหวานของการนอนหลับร่วมกันถูกเจาะผ่านอย่างช้าๆ ด้วยการสั่นสะเทือนที่ยืนกราน ตุบๆ ซึ่งดังมาจากทางโต๊ะข้างเตียง เสียงหึ่งๆ ที่ดื้อรั้นซึ่งแทรกซึมเข้ามาในฟองสบู่ของเรา ฉันครางในลำคอ โอบรัดร่างที่แนบกับฉันไว้แน่นขึ้นโดยสัญชาตญาณ ปฏิเสธที่จะปล่อยมือแต่โทรศัพท์ก็ยังคงยืนกราน ความเป็นจริงพยายามจะกลับมาอ้างสิทธิ์ของมันด้วยการเคลื่อนไหวที่เกียจคร้าน ฉันยื่นมือออกไป คว้าวัตถุผู้บุกรุกโดยไม่ลืมตา หน้าจอ สว่างเกินไปในความมืดสลัว แทงทะลุเปลือกตาของฉัน สายที่ไม่ได้รับจากลิเดียสิบสองสาย ข้อความที่ยังไม่ได้อ่าน โลกภายนอกกำลังเคาะประตู อย่างเร่งเร้า เต็มไปด้วยความเร่งด่วนและปัญหาที่ต้องจัดการเงาของความตึงเครียดวาบผ่านหัวไหล่ของฉัน จากนั้น ฉันรู้สึกถึงการเคลื่อนไหวแนบกายฉัน เธอขดตัวลึกขึ้น หน้าผากของเธอค้นหาซอกคอของฉัน เสียงครางประท้วงที่แทบไม่ได้ยินเล็ดลอดออกจากริมฝีปากของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนของเธอบนผิวของฉันนั่นคือทั้งหมดที่ฉันต้องการโดยไม่ลังเล นิ้วหัวแม่มือของฉันพบปุ่มด้านข้าง หน้าจอดับลง ทำให้ห้องกลับเข้าสู่ความสงบอีกครั้ง โทรศัพท์เลื่อนหลุดจากมือของฉันและตกลงบนพรมอย่
Read more

บทที่ 93 — การโศกเศร้าของคนแปลกหน้า

เอซรานอาหารเช้าสิ้นสุดลงในความเงียบสงบอันแสนหวาน ทุกคำที่กลืนกิน ทุกสายตาที่แลกเปลี่ยนดูเหมือนจะประทับตราฟองสบู่แห่งความสุขของเราให้แน่นหนายิ่งขึ้น เลียมและโซเรนปลีกตัวออกไปด้วยความสุขุมรอบคอบอย่างน่าทึ่ง ทิ้งไว้เบื้องหลังเพียงไออุ่นของกาแฟและร่องรอยเงียบงันแห่งความทุ่มเทของพวกเขาอย่างไรก็ตาม เงามืดที่ยังค้างคา เล็กจิ๋วและเหนียวแน่น ยังคงรบกวนอยู่ในส่วนลึกของจิตใจของฉัน สายที่ไม่ได้รับจากลิเดีย หนี้ต่อความเป็นจริงที่ฉันไม่สามารถเพิกเฉยได้ตลอดกาล ขณะที่เราเก็บจาน สายตาของฉันก็ถูกดึงดูดไปยังห้องนอน ไปยังโทรศัพท์เครื่องนั้นที่ตกอยู่บนพรมอย่างไม่อาจต้านทานได้— ฉันต้องไปตรวจสอบบางอย่างหน่อย ฉันพูดพลางแตะแก้มของเธอด้วยปลายนิ้ว ฉันไม่อยากให้มีเงามืดระหว่างเรา อีกต่อไปแล้วเธอยิ้มให้ฉัน ดูกังวลเล็กน้อย แต่เข้าใจ "ได้สิ ฉันอยู่ตรงนี้"ฉันเก็บเครื่องมือสื่อสารนั้นขึ้นมา หน้าจอสว่างขึ้น แสดงรายการข้อความเสียง ฉันวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะในครัวและกดเปิดลำโพง ไม่มีความลับน้ำเสียงของลิเดีย ในตอนแรกควบคุมได้ จากนั้นก็แตกสลายมากขึ้นเรื่อยๆ ฉีกกระชากความเงียบ"เอซราน... ฉันพยายามโทรหาคุณ ฉัน... ฉันต้องก
Read more

บทที่ 94 — เงาของอีกคน

ลิเดีย เพดานสีขาวของห้องในโรงพยาบาลคือขอบฟ้าเพียงหนึ่งเดียวของฉัน สีขาวที่เฉยเมย ไม่แยแส ซึ่งดูดซับน้ำตาโดยไม่ทิ้งร่องรอยไว้ ภายในตัวฉันคือทุ่งซากปรักหักพัง ความว่างเปล่าสีดำและเย็นเยียบที่ดูดกลืนทุกสิ่งทุกอย่างที่เหลืออยู่ ความหวัง ความกลัว การรอคอย ไม่มีอะไรเหลืออยู่นอกจากความเจ็บปวด ความเจ็บปวดทางกายที่แสนสาหัส เป็นรูปธรรมจับต้องได้ และความเจ็บปวดอีกอย่างหนึ่งที่แทรกซึมลึกกว่า ซึ่งกัดกร่อนจิตวิญญาณ เขารู้ สองคำนี้วนเวียนอยู่ในหัวของฉัน บาดลึกยิ่งกว่าการบีบรัดตัวที่ฉีกร่างกายของฉัน เขารู้เรื่องการตั้งครรภ์ เขารู้ถึงความเสี่ยง และเขาเลือกที่จะไม่ตอบรับ ในขณะที่ฉันกำลังเสียเลือดและความฝันอยู่บนเตียงในโรงพยาบาล เขากลับอยู่กับเธอ ประตูเปิดออก และพวกเขาก็เข้ามา โลกพลิกคว่ำเป็นครั้งที่สอง เอซราน ใบหน้าของเขาคือหน้ากากแห่งการเก็บงำ ดวงตาของเขาหลีกเลี่ยงที่จะสบกับฉัน ฉันเห็นความอึดอัด ความรู้สึกผิด แต่ไม่เห็นความปวดร้าว ไม่ใช่ความเศร้าโศกที่ควรจะเป็นของเขาเช่นกัน แล้วยังมีเธอ กราเซียส เธอยืนอยู่ใกล้เขา ซีดเผือด ดวงตาเป็นประกายด้วยความเห็นอกเห็นใจที่ทำให้ฉันอยากกรีดร้อง เธอวางมือบนแขนของเ
Read more

บทที่ 95 — เถ้าถ่านแห่งอดีต

เอซราน ความเงียบในรถคือแผ่นตะกั่วที่กดทับ กราเซียสมองออกไปนอกหน้าต่าง เงาสะท้อนที่ซีดเผือดและเลื่อนลอยของเธอดูเหมือนอยู่ห่างจากผู้หญิงที่เปล่งปลั่งเมื่อเช้านี้ไปหลายปีแสง นิ้วของฉันกำแน่นบนพวงมาลัย ภาพของลิเดีย แตกสลายอยู่บนเตียงในโรงพยาบาล ซ้อนทับกับภาพของแววตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังของเธอ และความเกลียดชังนั้น ฉันเห็นมันจับจ้องไปที่กราเซียส เรากลับบ้าน คำนี้ก้องสะท้อนอย่างประหลาดในหัวของฉัน บ้านของเรา อพาร์ตเมนต์ที่ยังอบอวลด้วยกลิ่นกาแฟและความสุขเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน ดูเหมือนจะเย็นลง ฟองสบู่แตกแล้ว ปล่อยให้ความหนาวเหน็บของโลกแห่งความเป็นจริงเข้ามา "เธอเกลียดเรา" กราเซียสพึมพำโดยไม่หันกลับมา เธอยืนกลางห้องนั่งเล่น เปราะบางในเสื้อคลุมอาบน้ำของเธอ ราวกับสิ่งของที่ถูกวางผิดที่ "เธอไม่ได้เกลียดเธอหรอก" ฉันพูดพลางเข้าไปใกล้ "เกลียดสิ เธอเห็นแววตานั่นแล้ว เธอเกลียดฉันเพราะฉันอยู่กับเธอ เพราะฉันอยู่ตรงนี้ มีชีวิต ในขณะที่..." เสียงของเธอแตกกระจาย เธอพูดไม่จบประโยค เธอไม่จำเป็นต้องพูด ในขณะที่ลูกของเธอต้องตาย ตรรกะที่ไร้ความปรานีและโหดร้ายของความริษยา "ฉันไม่สามารถ... ฉันไม่สามารถท
Read more

บทที่ 96 — พันธสัญญาแห่งเงามืด

ลิเดียห้องพักในโรงพยาบาลคือสุสานสีขาว ปลอดเชื้อ ที่ซึ่งกลิ่นของน้ำยาฆ่าเชื้อผสมผสานกับกลิ่นที่ละเอียดอ่อนกว่า นั่นคือกลิ่นของความอัปยศอดสู ลิเดียนอนแน่นิ่งพิงหมอน ร่างกายที่บอบช้ำของเธอเทียบไม่ได้เลยกับการตกเลือดแห่งความหยิ่งยโสของเธอ นิ้วมือซีดขาวของเธอกำแน่นบนผ้าปูที่นอนปลอดเชื้อ เล็บของเธอขุดลงไปเป็นร่องที่มองไม่เห็น ภายใต้เปลือกตาที่ปิดสนิท เธอหวนเห็นภาพเหตุการณ์ที่เต็มไปด้วยสีสันอันรุนแรง เสียงกรีดร้องแหลมสูง เล็บที่ข่วนกระชาก การล้มลง และความเจ็บปวดแปลบปลาบ ฉีกกระชากนั้น ซึ่งได้ทำลายความหวังทั้งหมดในอนาคตที่อยู่ในตัวเธอ การที่ต้องมาต่อสู้เหมือนหญิงชาวตลาดชั้นต่ำกับอีอิเนสนั่น... และสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างไป ลูกของเธอ ศักดิ์ศรีของเธอ เอซรานประตูเปิดออกด้วยความเงียบแบบผู้สมรู้ร่วมคิด อิเนสแทรกตัวเข้ามาข้างใน ดั่งงูเลื้อยบนพื้นเย็นเฉียบ เธอปิดประตูตามหลังโดยไร้เสียง ยืนพิงมันอยู่ชั่วครู่ ศึกษาภาพแห่งความพ่ายแพ้ด้วยความพึงพอใจอันน่าสะอิดสะเอียน เธอเองก็มีร่องรอยของการปะทะเช่นกัน รอยฟกช้ำสีม่วงที่กำลังปรากฏบนโหนกแก้มของเธอ รอยบาดแผลเล็กๆ บนกระดูกไหปลาร้า แต่ท่วงท่าของเธอนั้นเป็นของผ
Read more

บทที่ 97 — กับดักคริสตัล

เอซรานความสุขคือป้อมปราการที่จู่ๆ เราก็ค้นพบรอยร้าวของมัน นับจากฉากเหตุการณ์ที่โรงพยาบาล ความเย็นชาที่ค้างคาก่อตัวขึ้นระหว่างกราเซียสกับฉัน มันไม่ใช่โทสะ แต่เป็นความหวาดระแวงที่ตุบๆ ซึ่งถือกำเนิดจากเงามืดของลิเดียที่ปรากฏชัดเกินไป กราเซียสสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงแม้เพียงน้อยนิด แววตาของเธอขุ่นมัวด้วยความหวาดกลัวเมื่อเธอคิดว่าฉันไม่เห็น และฉัน ฉันรู้สึกถึงน้ำหนักของความรู้สึกผิดของตัวเองเหมือนเสื้อคลุมตะกั่วคืนนี้ ฉันต้องไปร่วมงานประมูลการกุศล งานสังคมที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ กราเซียส เหนื่อยล้าทางประสาท เลือกที่จะอยู่ที่อพาร์ตเมนต์— ฉันรอคุณนะ เธอพึมพำพลางจัดเนกไทหูกระต่ายของทักซิโด้ของฉัน ระวังตัวด้วยความกังวลของเธอดูเกินเหตุสำหรับฉัน ฉันจูบหน้าผากของเธอ ลิ้มรสความเปราะบางของตัวตนของเธอ— ไม่ต้องห่วงหรอก มันเป็นแค่พิธีการธรรมดาๆค่ำคืนดำเนินไปท่ามกลางความหรูหราฟู่ฟ่าตามปกติ คริสตัลเปล่งประกายระยิบระยับ เสียงหัวเราะใสกังวาน บทสนทนาแผ่วเบา ฉันทำตามบทบาทของตนเอง ยิ้มแย้ม จับมือทักทาย แต่ใจของฉันลอยไปอยู่ที่อื่น อยู่กับกราเซียส ในความเงียบของอพาร์ตเมนต์ของเราและแล้วฉันก็เห็นเธอ ลิเดียเธอป
Read more

บทที่ 98 — ค่ำคืนแห่งความจริง

เอซรานค่ำคืนคือใบมีดเย็นเฉียบที่เสียบแทงฉันขณะที่ฉันวิ่งไปตามถนนที่ว่างเปล่า ทักซิโด้ของฉัน เมื่อครู่นี้เป็นสัญลักษณ์ของความสง่างาม บัดนี้คือชุดของคนบ้า เครื่องแต่งกายที่ไร้สาระในการไล่ล่าอันสิ้นหวังนี้ "กราเซียส!" ชื่อของเธอแตกกระจายในอากาศเย็นเยียบ ถูกสายลมกลืนหายไป ไม่มีอะไร มีเพียงเสียงสะท้อนของฝีเท้าที่รีบร้อนของฉันที่ตอบกลับมาทุกภาพของค่ำคืนนี้วนเวียนอยู่ในหัวของฉัน ลิเดีย รอยยิ้มของนางมารผู้พลีชีพ น้ำตาอันสมบูรณ์แบบของเธอ ฉัน เจ้าโง่ ที่ติดกับดักของเธอด้วยความเต็มใจอันน่าละอาย และกราเซียส... แววตาของเธอ บาดแผลที่เปิดอ้า การพังทลายอย่างเงียบงันความโกรธเกรี้ยวต่อตนเองคือกรดในเส้นเลือดของฉัน ฉันอ่อนแอ ฉันปล่อยให้ความรู้สึกผิดและความสงสารที่หลงเหลืออยู่บดบังการตัดสินของฉัน ฉันยื่นอาวุธให้ลิเดียเพื่อทำลายสิ่งเดียวที่สำคัญฉันหยิบโทรศัพท์ออกมา กดเบอร์ของเธอเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ ไม่มีอะไรเลย ตรงเข้าสู่ข้อความฝากเสียง "กราเซียส ฟังฉันนะ มันคือกับดัก หล่อนวางแผนทุกอย่างไว้หมดแล้ว เธออยู่ที่ไหน? ได้โปรด ตอบฉันที"ฉันโทรหาเลียม เสียงของฉันแหบพร่าด้วยความเร่งด่วน "ตามหาหล่อนใ
Read more

บทที่ 99 — ชั่วโมงแห่งวิญญาณร้าย

เอซรานฉันเดิน ก้าวหนึ่ง แล้วก็อีกก้าวหนึ่ง แต่ละก้าวคือการถูกฉีกกระชาก เป็นการฉีกขาด แผ่นหลังของฉันคือเป้า ฉันรู้สึกถึงแววตาของเธอที่ตรึงอยู่ระหว่างสะบักของฉัน กริชน้ำแข็ง อย่าหันกลับไป ยืนตัวตรงไว้ เชื่อฟังเธอเป็นครั้งสุดท้าย ปล่อยเธอไปแต่ทุกเซลล์ในร่างกายของฉันกรีดร้องให้หันกลับไป ให้กอดเธอไว้ในอ้อมแขน ให้บังคับความจริงทะลุผ่านความเจ็บปวดของเธอความโกรธเกรี้ยวบัดนี้ มันพลุ่งพล่านขึ้นในตัวฉัน ร้อนแรง ชะล้างกรดแห่งความรู้สึกผิดออกไป ความโกรธเกรี้ยวต่อลิเดีย แน่นอน สถาปนิกแห่งความชั่วร้ายนั่น แต่เหนือสิ่งอื่นใดต่อตัวฉันเอง ความโง่เขลาของฉัน ความอ่อนแอของฉัน ฉันปล่อยให้ปีศาจร้ายจากอดีตมาทำลายอนาคตของฉัน ฉันถือแก้วร่วมกับผู้หญิงที่ทำลายชีวิตของฉันครั้งหนึ่งไปแล้ว และฉันก็ยื่นค้อนให้หล่อนเพื่อทำลายมันเป็นครั้งที่สองโทรศัพท์ของฉันสั่นในกระเป๋า เลียม ฉันเพิกเฉย มันไม่ใช่เขาที่ฉันต้องการในที่สุดฉันก็หยุด ที่มุมถนน พ้นจากสายตาของเธอ ฉันพิงกำแพงเย็นเฉียบของตึก กำหมัดแน่น หายใจดังฟืดฟาด ภาพใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตาของเธอเสียบแทงฉันครั้งแล้วครั้งเล่าไม่ มันยังไม่จบ เธอบอกให้ฉันไป เธอไม่ได้บอ
Read more

บทที่ 100 — คำขาด

กราเซียสน้ำเสียงดังออกมาจากโทรศัพท์ เย็นเยียบและคมกริบราวกับใบมีด มันไม่ใช่น้ำเสียงของเอซรานที่ฉันได้ยินบนม้านั่ง ที่แตกสลายด้วยอารมณ์ มันคือน้ำเสียงที่ฉันไม่เคยรู้จักในตัวเขา น้ำเสียงแห่งอำนาจและการทำลายล้าง— ลิเดียความเงียบ เลือดในกายฉันกลายเป็นน้ำแข็ง ลิเดีย— ฟังฉันให้ดี ทุกคำที่ฉันกำลังจะพูดคือความจริงหนึ่งเดียวเท่านั้นที่คุณจะได้ยินจากปากของฉันฉันยกมือขึ้นปิดปากเพื่อกลั้นเสียงร้อง มันไม่ใช่สำหรับฉัน มันไม่ใช่คำวิงวอน มันคือการประกาศสงคราม— คุณคิดว่าคืนนี้คุณชนะแล้ว คุณคิดว่าคุณทำลายบางสิ่งลงได้แล้ว คุณทำสำเร็จเพียงแค่การเผยให้เห็นถึงความน่าเกลียดของตัวคุณเอง... คุณใช้ความทรงจำของเด็กคนนั้นเป็นอาวุธ และนั่น ฉันจะไม่มีวันยกโทษให้คุณถ้อยคำดังก้องอยู่ในร้านกาแฟที่เงียบสงัด บริกรชำเลืองมองฉันอย่างแปลกๆ ฉันไม่เคลื่อนไหวอีกต่อไป กลายเป็นหิน— ให้ฉันพูด! คุณไม่มีความหมายอะไรอีกต่อไปแล้ว ไม่มีแม้แต่ความทรงจำ ไม่มีความโศกเศร้า ไม่มีความรัก ไม่มีอะไรเลย คุณคือหลุมดำ ลิเดีย ความว่างเปล่า และนับจากนี้ไป คุณตายสำหรับฉันแล้ว ตายเสียงสะอื้นแห้งๆ หลุดออกจากปากของฉัน ตาย เขาขีดฆ่าเธอออกจาก
Read more
PREV
1
...
789101112
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status