All Chapters of ภรรยาที่ถูกทอดทิ้ง: Chapter 81 - Chapter 90

กราซิอัสฉันเห็นเปลวไฟแห่งความรู้สึกผิด สว่างและเจ็บปวด แล่นผ่านสายตาของเขาราวกับสายฟ้า เขาก้มลงมองชั่วเสี้ยววินาที เขารู้ แน่นอนว่าเขารู้ และเขาก็ยังมา ความกล้าหาญของความเห็นแก่ตัวนี้ทำให้ฉันพูดไม่ออก— ฉันรู้… เรื่องเด็ก เขาพูด เสียงลดต่ำลงจนแทบกระซิบ ราวกับว่าเขาละอายที่จะพูดคำเหล่านี้ แต่เธอ… เธอ กราซิอัส…— ไม่มี 'แต่' มาริอุส ฉันขัดจังหวะ เสียงของฉันคมดั่งมีด เธอกำลังจะเป็นพ่อ นั่นไม่ใช่ทางเลือก มันคือความจริง มันคือความรับผิดชอบที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ศักดิ์สิทธิ์ที่สุด ที่เหลือทั้งหมดคือแค่เสียงรบกวน— แล้วเราล่ะ? เขาเกือบจะสะอื้น ทุกสิ่งที่เราเผชิญมา? ความทรงจำทั้งหมดนั้น คำสัญญาทั้งหมด? ทุกอย่างตายแล้วเหรอ? ถูกฝังแล้วเหรอ?เสียงหัวเราะที่เศร้า แห้งแล้ง หลุดออกมาจากฉัน มันสะท้อนอย่างแปลกประหลาดในค่ำคืน— เรา? 'เรา'… ฉันพูดซ้ำ ลิ้มรสความขมขื่นของคำนั้น 'เรา' ไม่มีอยู่อีกต่อไป มันคือศพที่เธอลากตามหลังเธอเหมือนลูกกระสุนปืนใหญ่ เธอเลือกแล้ว มาริอุส ไม่ใช่ในช่วงเวลาแห่งความหลงใหล แต่วันแล้ววันเล่า ด้วยการอยู่กับเธอ ด้วยการทำให้เด็กคนนี้เกิดในตัวเธอ เธอเลือกแล้ว ตอนนี้ ถึงเวลาแบกรับมัน เ

เอซรานการตัดสินใจเกิดขึ้นแล้ว คำตัดสินถูกประกาศแล้ว คำสั่งเข้ารหัสเกี่ยวกับมาริอุสออกจากโทรศัพท์ของฉันไปเหมือนงูพิษที่ถูกปล่อยในความมืด ความเย็นสงบกลับมาสู่ฉันอีกครั้ง แต่ภายใต้น้ำแข็ง ลาวาแห่งความโกรธของฉันที่มีต่อชายคนนั้น คืนนั้น ยังคงเดือดพล่าน ความเร่งด่วนทันทีเปิดทางให้กับความจำเป็นที่ลึกซึ้งกว่า ดั้งเดิมกว่า: การได้เห็นกราซิอัส จ้องมองเธอ ทำให้แน่ใจว่าไม่เพียงแค่เธอยืนหยัด แต่เธอยังอยู่ตรงนั้น เป็นของฉัน ในพื้นที่ที่ฉันสร้างขึ้นเพื่อเธอ ฉันต้องการสายตาของเธอเพื่อดับไฟแห่งความหึงหวงที่เหม็นหืนซึ่ง smoldering ในเส้นเลือดของฉันฉันลุกขึ้น ข้อต่อของฉันดังกร๊อบเมื่อฉันกำหมัด ฉันเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า เปลี่ยนสูทที่ตัดเย็บพอดีตัวซึ่งกลิ่นอายของสำนักงานและอำนาจ ด้วยกางเกงลินินสีดำเรียบๆ และเสื้อสเวตเตอร์แคชเมียร์สีเข้ม ทุกท่าทางคือการปฏิเสธโลกนี้ การเดินทางไปหาเธอ จิตใจของฉันอยู่ที่นั่นแล้ว ในวิลล่าสีขาว จินตนาการถึงกราซิอัส อาจจะตื่นอยู่ มองดูทะเล โปรไฟล์ที่ภาคภูมิใจของเธอยังคงเปลี่ยนแปลงไปด้วยน้ำตา แต่จิตวิญญาณของเธอ ฉันรู้ ไม่ยอมแพ้ นั่นคือความแข็งแกร่งที่ดึงดูดฉัน เผาผลาญฉันประตูห้

กลางคืนหนักอึ้ง อิ่มตัวไปด้วยกลิ่นหอมมึนเมาของดอกมะลิและต้นส้มในเขตบริเวณของเอซราน อิแนสสอดแทรกตัวอยู่ระหว่างเงามืด หัวใจของเธอเต้นระรัว ชุดรัดรูปสีแดงเลือด ผมที่หยักศกอย่างสมบูรณ์แบบ น้ำหอมที่ชวนมึนเมา: เธอคืออาวุธ ที่ลับคมสำหรับเป้าหมายเดียว เอซราน เธอตามรถของเขาด้วยสายตาก่อนหน้านี้ คิดว่าเขากลับบ้านคนเดียวหลังจากการทะเลาะวิวาทในที่สาธารณะกับกราซิอัสคนโง่นั้น โอกาสดีเกินไป ในขณะที่พี่สาวของเธอคงสะอื้นอยู่ที่ไหนสักแห่ง ในมุมของเธอ เธอ อิแนส จะรู้จักฉวยโอกาส ความทะเยอทะยานเป็นประกายในสายตาของเธอ เย็นชาและคมยิ่งกว่าความปรารถนาใดๆเธออ้อมสระว่ายน้ำที่สว่างไสว ซึ่งน้ำสีฟ้าครามสะท้อนแสงจันทร์ และเข้าไปใกล้วิลล่าหลังใหญ่ ประตูบานเลื่อนของห้องนั่งเล่นเปิดกว้างสู่ราตรี เธอปรับชุดเดรสให้เข้าที่ แสดงรอยยิ้มแห่งผู้พิชิต และก้าวเข้าไป— เอซราน? ฉันแค่ผ่านมาแถวนี้และ...คำพูดตายบนริมฝีปากของเธอ มันไม่ใช่เอซรานที่รอเธออยู่ แต่เป็นเงาร่างสีซีดและหยิ่งทะนง ห่อหุ้มด้วยชุดคลุมไหมสีงาช้าง ลิเดีย เธอนั่งอยู่บนเก้าอี้ นิ่งเหมือนรูปปั้น ไวน์หนึ่งแก้วในมือ ใบหน้าของเธอถูกทำเครื่องหมายด้วยน้ำตา แต่ดวงตาของเ

เอซรานการนอนหลับเป็นเพียงการพักรบช่วงสั้นๆ เป็นสุริยุปราคาในคืนที่ยังเยาว์วัย ฉันเคลิ้มหลับไป ถูกห้อมล้อมด้วยลมหายใจของเธอและจังหวะอันสงบของหัวใจเธอที่แนบกับหัวใจของฉัน เมื่อการเคลื่อนไหวบางอย่างดึงฉันออกจากห้วงภวังค์ มือของเธอ เบาบางแต่ร้อนแรง เคลื่อนที่เหนือแผ่นอกของฉัน นิ้วมือของเธอลากเส้นวงกลมช้าๆ ตอนแรกยังลังเล จากนั้นก็มั่นใจมากขึ้น ราวกับว่าพวกมันกำลังวาดเส้นเขตแดนของดินแดนที่เพิ่งถูกพิชิตขึ้นมาใหม่ฉันก้มลงมอง เธอกำลังมองฉันอยู่แล้ว ใบหน้าของเธออาบด้วยแสงสีเงินของดวงจันทร์ที่ตอนนี้ลอยสูงขึ้นไปอยู่กลางท้องฟ้า ไม่มีร่องรอยของความกลัวหรือความเขินอายจากครั้งแรกอีกแล้ว แววตาของเธอมืดมิด เข้มข้น เต็มไปด้วยความใคร่รู้อันหิวกระหาย— เธอไม่นอนหรือ? ฉันพึมพำ น้ำเสียงของฉันแหบพร่าจากการนอนและอารมณ์ที่ยังคงคั่งค้างเธอไม่ตอบด้วยถ้อยคำ เธอพยุงตัวขึ้นบนข้อศอกข้างหนึ่ง และด้วยท่าทีที่บังอาจอย่างฉับพลันซึ่งทำให้ฉันแทบหยุดหายใจ เธอวางริมฝีปากลงบนรอยแผลเป็นที่พาดผ่านหน้าท้องของฉัน รอยแผลเป็นจากการต่อสู้ครั้งเก่า ความทรงจำของชายที่ฉันเคยเป็นก่อนจะพบเธอ จูบของเธอคือยาทาหอม คือการอภัยโทษให้กับบาด

อิเนสความเจ็บปวดเสียบแทงฉัน เป็นการแผดเผาอันเป็นกรดและทรยศที่บิดเบี้ยวอยู่ในท้องไส้ของฉัน มันไม่ใช่แค่การล้มลง และไม่ใช่แค่โทสะที่ถูกผู้หญิงของลิเดียคนนั้นทำให้อับอาย มันเป็นบางสิ่งอื่น บางสิ่งที่กำลังงอกเงยขึ้นในตัวฉัน ทั้งที่ฉันไม่เต็มใจ และที่เตือนฉันว่าร่างกายของฉันเองก็สามารถทรยศฉันได้เช่นกันฉันเดินเซไปตามทางเดินกรวด แสงไฟจากคฤหาสน์ของเอซรานปิดตายอยู่ข้างหลังฉันเหมือนดวงตาเยาะเย้ย "ที่บ้านของเอซราน? ที่บ้านของเอซราน?" ประโยคนั้นของลิเดียวกวนอยู่ในกะโหลกของฉัน เป็นเลื่อยที่กรีดแทงเยื่อหุ้มสมองของฉัน เธอเป็นใครถึงมาพูดกับฉันแบบนี้? ถึงมาปิดประตูใส่หน้าฉัน? เธอคิดว่าตัวเองเป็นนายผู้หญิงของที่นั่น เป็นภรรยาโดยตำแหน่ง ในขณะที่เธอเป็นเพียงมดลูกที่มีขา เป็นเบี้ยหมากรุกในเกมที่เธอคิดว่าตนเองควบคุมได้ เธอคิดว่าเธอชนะแล้วหรือ? เธอชนะอะไรกันแน่? สิทธิที่จะถูกทอดทิ้งให้นานขึ้นอีกหน่อยหรือ? สิทธิที่จะเลี้ยงดูเด็กที่พ่อของมันดูถูกเหยียดหยาม?ฉันกำหมัดแน่น เล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ ชุดกระโปรงของฉันฉีกขาด และเนื้อผ้าสีแดงเลือดตอนนี้ดูเหมือนธงแห่งความพ่ายแพ้ ใบหน้าของฉันแสบร้อนตรงที่มือของเธอตบใส่