GRACIASความเหนื่อยล้าค่อยๆ กลืนกินฉัน เหมือนคลื่นน้ำที่แผ่วเบาทุกอย่างรอบตัวยังคงเลือนลวง ไม่ว่าผนัง เสียง หรือแม้แต่ลมหายใจของฉันเองเอซรานจ้องมองฉัน ตั้งใจ ไม่พูดอะไรสักคำ เขารู้จักฉันดีเกินไป เขารู้ว่าฉันเกลียดความรู้สึกต้องพึ่งพิงใครและกระนั้น ทุกท่าทางที่เขาทำกลับทำให้การพึ่งพานี้แปลกประหลาดและอบอุ่นอย่างเหลือเชื่อ“เธออยากให้ฉันช่วยไปห้องน้ำไหม?” เขาถามเสียงเบาฉันพยักหน้า ขาของฉันยังสั่นอยู่ เขาสอดแขนรอบเอวฉัน และฉันสัมผัสได้ถึงความระมัดระวังของเขา ราวกับกลัวว่าการแตะต้องเพียงครั้งเดียวจะทำร้ายฉันเมื่อเรามาถึงห้องน้ำ แสงยามเย็นลอดผ่านหน้าต่าง ทาสีกระเบื้องด้วยแสงสีทอง น้ำไหลรินแล้ว อุ่น สงบ เกือบจะเงียบเขาจัดเตรียมทุกอย่างไว้แล้ว ทั้งผ้าขนหนูอุ่น เทียน ชุดคลุมของฉัน และบนขอบอ่าง ขวดน้ำหอมสบู่ดอกมะลิเล็กๆฉันยิ้ม ซาบซึ้งใจ“เธอเตรียมทั้งหมดนี้ไว้เลยเหรอ?”“ฉันคิดว่า… เธอคงต้องการอะไรที่อ่อนโยน”“เธอคิดถึงทุกอย่างเสมอเลยนะ”“แค่คิดถึงเธอเท่านั้นแหละ” เขาตอบเรียบๆฉันก้มหน้าลงความเขินอายกลับมาฉับพลัน รุนแรงความคิดที่เขาจะอยู่ตรงนี้ขณะฉันเปลื้องผ้าทำให้ฉันหน้าแดงถึงใบหู“เธอ
Read More
Se connecter
