All Chapters of นางร้ายหวนคืนแค้น: Chapter 91 - Chapter 100

ตอนที่ 92 ขอบคุณมาก… พี่อวี่โม่องค์ชายเก้าค่อย ๆ หุบพัดช้า ๆ และหันมาตอบอวี่โม่ฉิน“ข้าแค่อยากมั่นใจว่า เรื่องนี้จะไม่เกี่ยวข้องกับนางจริง ๆ แม้ว่าจะดูสมเหตุสมผล แต่กลับรู้สึกว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นในวันนี้ มันเหมือนกับมีใครตั้งใจทำให้มันเกิดขึ้นมากเกินไป ทั้งเรื่องท่านหมอฝู แล้วก็สาวใช้สองคนนั้น"“แต่บางทีอาจจะเป็นเพราะพวกนาง เกิดความโลภเกินไปจริง ๆ ส่วนท่านหมอฝู ก็อาจจะเป็นอุบัติเหตุจริง ๆ ก็ได้ ท่านไม่คิดเช่นนั้นบ้างหรือ”“เจ้ากล้าพูดออกมาเช่นนี้ แต่กลับให้ไป๋จื่อหยางไปตรวจสอบที่เกิดเหตุ มันไม่ดูย้อนแย้งเกินไปหรือ”“ข้าก็แค่ทำก่อนที่ท่านจะสั่งเท่านั้นเอง”องค์ชายเก้าฟังและนิ่งไป เขาหันมาและยกมือคำนับให้อวี่โม่ฉิน“ขอบคุณมากนะ… พี่อวี่โม่ ที่ท่านเลือกจะช่วยข้า”นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายปี ที่องค์ชายเก้าเรียกขานเขาเช่นนี้ ในวัยเยาว์ทั้งอวี่โม่ฉิน ไป๋จื่อหยางและองค์ชายเก้า เติบโตและร่ำเรียนมาด้วยกัน จนกระทั่งองค์ชายเก้าอายุสิบห้า เขากลับถูกลอบวางพิษประหลาด จนไม่สามารถมาเรียนต่อที่สถานศึกษาในวังได้อีก หลังจากนั้นทั้งสามคนก็แทบจะไม่ได้พบกัน เพราะองค์ชายเก้าถูกส่งไปรักษาตัวอยู่หลายที่ สุด

ตอนที่ 94 ท่านไปไหนมาเมื่อเอ่ยถึงสกุลฟู่ องค์ชายและอวี่โม่ฉิน ก็ไม่ถามอะไรนางอีก ซึ่งถือว่านี่เป็นไม้ตายสุดท้าย ที่ซานถิงจะนำมาพูด เพราะหากว่าเรื่องนี้แพร่ออกไป แน่นอนว่าฮูหยินผู้เฒ่าสกุลฟู่ ต้องใช้เรื่องนี้มาหาเรื่องนางอีกเป็นแน่“เรื่องนั้นก็ช่างเถอะ ในเมื่อตอนนี้คนที่ทำผิดก็ชดใช้ด้วยชีวิตไปแล้ว คิดว่าหลี่อวี้หลาน คงจะหาทางออกเอาไว้แล้วเป็นแน่ เรื่องต่อจากนี้ที่จะพูดกันออกไปก็คงมีเพียงแค่ สาวใช้ในจวนแอบเข้าไปในห้องจนถูกอสรพิษร้ายกัดตาย”“เรื่องกำไลข้าไม่นึกเสียดาย แต่แปดอสรพิษที่ถูกฆ่าพวกนั้น มันไม่ได้มีความผิดอันใด กว่าจะหามาได้จนครบแปดชนิดไม่ใช่เรื่องง่ายเลย หากหลังจากนี้มีเรื่องอะไรผิดพลาด ข้ายังคิดว่าอาจจะยังพอนำมาใช้ได้ภายหลัง จึงขอให้ท่านแม่ทัพเก็บพวกมันเอาไว้ก่อน ไม่คิดเลยว่า…. จะเป็นเช่นนี้ไปได้”“ช่างเถอะซานถิง ในเมื่อกำไลของเจ้าก็หายไปแล้ว เอาไว้ข้าจะชดเชยเรื่องนี้ให้เจ้าทีหลัง”“ไม่ต้องหรอกเพคะ ข้าคงไม่นึกอยากจะสวมกำไล หรือเครื่องประดับมากมายเช่นนี้อีกแล้วเพคะ”หลี่อวี้หลานเดินออกมา หลังจากที่เดินเข้าไปส่งฟางฉินเหนียง พอดีกับที่ไป๋จื่อหยางเดินกลับเข้ามาพร้อมกันพอดี “ใต้

ตอนที่ 96 ผู้ต้องสงสัย...ทั้งสามคนหันมามองหน้ากัน จนกระทั่งซือหยางเป็นผู้ทำลายความเงียบ“เจ้านึกสงสัยใครหรือไม่จื่อหยาง"“ตอนนี้ข้าก็พอนึกออก แต่ว่า…”จื่อหยางไม่กล้าเอ่ย เพราะคนที่เขาสงสัย เกรงว่าอาจจะทำให้ในใจขององค์ชายขุ่นเคืองได้ แต่อวี่โม่ฉินที่เป็นคนที่ซื่อตรง เขาจึงพูดขึ้นมาทันที“ตอนนี้ผู้ที่น่าสงสัยที่สุด ก็ยังเป็นฟู่ซานถิง"“โม่ฉิน”ไป๋จื่อหยางหันไปสะกิด เมื่ออวี่โม่ฉินเอ่ยออกมาตามตรง แต่จื่อหยางเกรงว่าองค์ชายเก้าจะไม่พอพระทัย“หากแค่นี้เขายังรับความจริงไม่ได้ ก็ไม่ควรคิดการใหญ่แล้ว”สีหน้าเคร่งขรึมและนิ่งเรียบขององค์ชายเก้า ทำให้ทั้งสองคนยากจะคาดเดาได้ว่า ตอนนี้เขารู้สึกอย่างไร จนกระทั่ง…“ข้าเองก็คิดเช่นเดียวกับโม่ฉิน เพียงแต่ว่ายังหาจุดเชื่อมโยงเรื่องไม่ได้ มันเหมือนกับว่าทุกอย่างจะเข้าทางไปเสียหมด แต่กลับหาเหตุผลรองรับในสิ่งที่ทำไม่ได้”“เหมือนเห็นแสงสว่าง แต่กลับมืดไปเมื่อเข้าใกล้ปลายทาง เหมือนกับพบเจอทางออก แต่ที่แท้กลับวนมาที่เดิม”“ใช่ เป็นเช่นนั้นจริง ๆ”อวี่โม่ฉินเข้าใจความหมายที่องค์ชายเก้าจะสื่อ แต่จื่อหยางที่เป็นคนโผงผาง ไม่ชอบพูดคำสวยหรูเฉกเช่นบัณฑิต จึงไม่เข้

ตอนที่ 98 เจ้าไม่เชื่อใจข้าหรือฉีฝูรวบรวมความกล้า หันมาถามซานถิง ที่นั่งลูบผมด้วยน้ำมันหอม หลังจากแช่น้ำอุ่นจัดจนผ่อนคลาย และกำลังจะเข้านอน“เจ้าคิดว่าเป็นฝีมือข้างั้นหรือ แล้วเหตุใดข้าจะต้องหาเรื่องทำร้ายและฆ่าคนในจวนแม่ทัพใหญ่ เสี่ยงให้ถูกจับได้เช่นนั้นด้วยเล่า”“เรื่องนั้น… นั่นสิเจ้าคะ บ่าวคงคิดมากเกินไปแล้ว มาเจ้าค่ะบ่าวจะหวีผมให้ท่านเอง”“ขอบใจเจ้ามาก แต่จะว่าไปแล้วนึกไปก็ยังเสียดาย กำไลหยกอันนั้นยิ่งนัก นั่นเป็นของที่ท่านพ่อมอบให้ข้า ตอนที่มาจวนสกุลฟู่ครั้งแรก น่าจะเป็นของชิ้นเดียวที่สกุลฟู่เคยให้ข้ากระมัง”“เจ้าค่ะ ข้าจำได้ว่านายท่านนำมาให้คุณหนูด้วยตัวเอง แต่ว่าตอนนั้นท่านแทบจะไม่มีสติ ที่จะฟังนายท่านพูดเลยเจ้าค่ะ”“ข้าเองก็ไม่คิดว่า สาวใช้ในจวนแม่ทัพ จะคิดละโมบถึงกับกล้าขโมยกำไล โดยวางแผนพาเจ้าไปผิดทางเช่นนั้น ช่างเถอะถึงกลับมาข้าก็คงไม่กล้าใส่อีก เอาไว้ค่อยบอกท่านพ่อทีหลังก็แล้วกัน”“คุณหนูเจ้าคะ ยาที่ท่านและใต้เท้าอวี่ทำขึ้นมาในวันนี้ จะสามารถรักษาพวกนางได้จริงใช่หรือไม่”“ทำไมล่ะ เจ้าไม่เชื่อใจข้าหรือ”“ไม่ใช่เจ้าค่ะ เพียงแต่ว่า หากท่านรักษาพวกนางไม่หาย เกรงว่านายท่านคงจ

ตอนที่ 100 คลุ้มคลั่ง เสียสติ!“เกิดอะไรขึ้น!”ทุกคนหันไปมองตามเสียงที่เต็มไปด้วยโทสะของฟางฉินเหนียง ซึ่งกำลังเดินเข้ามาในห้องโถง พร้อมกับท่านราชครู วันนี้ฟางฉินเหนียงเดินเข้ามาพร้อมกับสวมหมวกปิดบังทั้งใบหน้า ซานถิงได้แต่หรี่ตามอง ส่วนคนอื่น ๆ ก็เริ่มสงสัย“เจ้า! เจ้าคิดจะฆ่าข้าสินะฟู่ซานถิง”“คุณหนูฟาง ช่วยให้เกียรติกันด้วย”“คารวะองค์ชายเก้าพ่ะย่ะค่ะ”ราชครูฟางเดินตามมา สีหน้าของเขาโกรธไม่ต่างกับบุตรสาว ทุกคนในห้องโถงต่างก็ไม่ทราบว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ดูแล้วคงมีปัญหาเป็นแน่“ท่านราชครู นี่มันเกิดอะไรขึ้น เหตุใดจู่ ๆ บุตรสาวของท่านถึงได้คลุ้มคลั่งเป็นคนบ้าเสียสติเช่นนี้!”“ขอประทานอภัยองค์ชาย ใช่ว่าบุตรีของกระหม่อมอยากจะเป็นเช่นนี้ เพียงแต่หลายวันก่อน นางได้มารักษากับฟู่ซานถิงผู้นี้ หลังจากกลับไปที่จวน นางก็ทายาที่ฟู่ซานถิงให้อย่างเคร่งครัด แต่ผลลัพธ์ที่ได้ออกมา…เอ่อ”“ทำไมหรือเจ้าคะท่านราชครู เกิดอะไรขึ้น”“แผลของข้านอกจากจะไม่ดีขึ้นแล้ว ยังลุกลามมากกว่าเดิมน่ะสิ! เจ้าทำยาอะไรมาให้ข้าดื่มกันแน่ ข้าดื่มยานั่นไปถึงสองรอบ ทั้งขมทั้งเหม็นแต่ก็ฝืนดื่มเข้าไป เหตุใดยังไม่หายอีก!”“อะไรนะ! ไม่