All Chapters of นางร้ายหวนคืนแค้น: Chapter 71 - Chapter 80

“ฮัดชิ่ว!”“คุณหนูท่านไม่สบายหรือเจ้าคะ เหตุใดแค่ไปเก็บพุทรากับองค์ชาย กลับมาก็เอาแต่จามเช่นนี้”“ข้าไม่ได้เป็นอะไร อย่าห่วงไปเลย เจ้าก็เอาแต่กินพุทรานั่นมิใช่หรืออย่างไร อร่อยมากเลยใช่หรือไม่”ฉีฝูยิ้มออกมาทันที เมื่อคุณหนูหันมาถาม ระหว่างที่นางกำลังกินพุทราอยู่“ต้องยอมรับตามตรงเจ้าค่ะว่า พุทราในตำหนักองค์ชายทั้งหวานและหอมสดชื่นมาก ๆ เลยเจ้าค่ะ นี่ได้มาเยอะมาก ข้าคิดว่าจะเชื่อมแล้วเก็บไว้ท่านว่าดีหรือไม่เจ้าคะ”“ก็ดี ตามใจเจ้าเลย”“น่าเสียดายที่องค์ชายเก้า ดูไม่ค่อยแข็งแรงมากเท่าไหร่ ข้ารู้มาว่า หลังจากที่เขากลับจากงานเลี้ยงสกุลฟู่ องค์ชายก็นอนป่วยอยุ่ในตำหนักมาตลอดเลยเจ้าค่ะ”“เจ้าแน่ใจหรือ เรื่องนี้ได้ยินมาจากไหน”“ข้าแอบได้ยินใช้ในตำหนักคุยกัน ระหว่างที่จัดสำรับให้พวกท่านเจ้าค่ะ พวกนางคุยกันว่าองค์ชายเก้าต้องดื่มยามากมาย เพื่อจะไปร่วมงานเลี้ยง แต่หลังจากกลับมา ก็ต้องเชิญหมอหลวงหลายคนมาดูอาการเจ้าค่ะ”“เขาป่วยขนาดนั้นเชียวหรือ”“เจ้าค่ะ เห็นว่าปกติแล้วองค์ชายจะไม่ค่อยออกงานสังคมแบบนี้ นอกจากจะเลี่ยงไม่ได้จริง ๆ แต่ว่าครั้งนี้ เขาถึงกับเรียกหมอหลวงมาที่ตำหนักหลายคนเพื่อรักษา จะได้ไ

“เช่นนั้นก็ยอดไปเลย พี่อวี้หลานเจ้าคะท่านได้ยินหรือไม่ ข้ามีทางรอดแล้ว ขอบคุณเจ้ามากนะฟู่ซานถิง หากว่าข้าหายดีแล้ว ข้าจะไม่ลืมพระคุณของเจ้าในครั้งนี้เลย”“คุณหนูฟางอย่าพึ่งรีบร้อนขอบคุณ นี่ยังไม่ได้เริ่มทำสิ่งใด อย่าพึ่งมั่นใจจะดีกว่า แมลงพิษทั้งแปดชนิดนั่น จะใช่พิษที่แท้จริงหรือไม่ ยังต้องลองเสี่ยงดูก่อน"“ข้าเชื่อใจพี่อวี้หลาน ถึงอย่างไรสิ่งที่เขาได้มา ย่อมไม่มีทางผิดพลาดอย่างแน่นอน”“เจ้าเชื่อมั่นขนาดนั้นเลยหรือ ข้าบอกเอาไว้ก่อนนะว่า พิษที่ท่านแม่ทัพหามาได้ อาจจะไม่ใช่แปดชนิดที่เจ้าโดนก็ได้”“ไม่มีทางหรอก ถึงอย่างไรข้าก็เชื่อว่า ข้อมูลที่พี่อวี้หลานได้มาไม่มีทางผิดพลาด เพราะว่าเขาได้มันมาจาก…”“คุณหนูฟู่ เหตุใดเจ้าถึงไม่มั่นใจว่า สิ่งที่ข้าได้มานั้นถูกต้อง”หลี่อวี้หลานพูดตัดบททันที เพราะไม่อยากให้ฉินเหนียงเอ่ยถึงที่มาของสิ่งที่เขาพบเจอ แต่เขาก็อดถามไม่ได้เมื่อเห็นว่าฟู่ซานถิง พยายามบอกเขาเรื่องพิษอยู่หลายต่อหลายครั้งว่า มันอาจจะไม่ใช่แมลงพิษแปดชนิดนี้ก็ได้ แต่เขากลับมั่นใจเก้าในสิบส่วน เพราะนี่เป็นสิ่งที่เขาพบอยู่ในห้องลับของหมิงเล่อ ในจวนแม่ทัพของเขาเอง“ข้าบอกพวกท่านตามตรง แม้ว่

ตอนที่ 75 ดอกไม้และป้ายหยก“องค์ชายทรงหมายถึง.... รับทราบพ่ะย่ะค่ะ”เมื่อองค์ชายเก้าพยักหน้า เย่กงก็รู้ทันทีว่าผู้เป็นนายหมายถึงเรื่องใด จึงรีบจัดการเรื่องที่องค์ชายสั่งทันที เมื่อองครักษ์ข้างกายออกไปแล้ว เขาก็เดินไปหยิบกรรไกร มาตัดดอกเบญจมาศสีขาวในกระถางออกมาสองดอก และวางไปวางที่ถาดเพื่อพักเอาไว้“ได้เวลาที่จะต้องใช้งานพวกเจ้า ตามสัญญาของสามตระกูลแล้ว”วันรุ่งขึ้น / กรมตุลาการหลังจากที่เสร็จสิ้นการประชุมเช้าของสี่กรมหลัก ไป๋จื่อหยางก็มักจะแวะมานั่งจิบชาที่กรมตุลาการ ก่อนที่จะกลับไปดูแลกรมโยธาธิการของเขา ซึ่งมีงานน้อยกว่า “นี่เจ้าไม่คิดที่จะกลับกรมของตัวเองเลยหรืออย่างไร”“ใครบอกว่าข้าไม่อยากกลับเล่า ข้ารอเวลาต่างหาก”“รอเวลาอะไร อีกสามเค่อก็จะเข้ายามอู่อยู่แล้ว” (11.00 น. - 12.59 น.)“ข้ารู้เวลาดีหรอกน่า ไม่ต้องกังวลหรอก ที่ข้ารั้งอยู่นี่ก็เพราะพอกลับเข้าที่กรมโยธา ก็ได้เวลาพักกลางวันพอดีอย่างไรเล่า ดังนั้นจึงแวะกินมื้อเที่ยงกับเจ้าก่อน แล้วค่อยกลับไปทำงาน"“เจ้าคนสันหลังยาว”“ช่วยไม่ได้นี่ ใครใช้ให้อาหารในกรมของเจ้า อร่อยกว่าที่กรมโยธากันเล่า เอ๊ะ! นั่นใครมาน่ะโม่ฉิน”อวี่โม่ฉินที

ตอนที่ 77 นักบัญชีคนใหม่“ว่าอย่างไรนะ นี่พวกเจ้า… เป็นคนขององค์ชายเก้าส่งมางั้นหรือ ฟู่ซานถิงเหตุใดก่อนหน้านี้ เจ้าไม่เคยบอกเรื่องนี้กับย่าเลยเล่า ทำไมต้องนำเรื่องร้อนหูในสกุลฟู่ ออกไปบอกองค์ชายเก้าด้วย นี่เจ้ายังเห็นแก่หน้าข้าและบิดาของเจ้าอยู่หรือไม่”ฮูหยินผู้เฒ่าเริ่มโวยวาย เพราะนางรู้ว่าหากเป็นคนขององค์ชาย การที่จะติดสินบนหรือเอาพวกนางมาเป็นพวก ก็เป็นเรื่องที่ไม่ง่ายแล้ว อีกอย่างหากว่านางทำสิ่งใดผิดพลาด ก็เกรงว่าคนขององค์ชายจะนำกลับไปรายงาน ทำให้นางอ้างเหตุผลนี้ขึ้นมาต่อว่าซานถิง เพราะคิดว่านางนำเรื่องในจวนออกไปเล่าให้คนอื่นฟัง“ท่านย่าเจ้าคะ ข้าแค่ขอให้องค์ชายเก้าจัดหานักบัญชีที่มีความสามารถมาให้ เพราะพระองค์ทราบเหมือนกับทุกคนที่งานเลี้ยงครั้งก่อนแล้วว่า ข้าจะได้เป็นผู้ดูแลจวน เหตุใดจู่ ๆ ท่านย่าถึงได้พูดว่า ข้าเอาเรื่องร้อนหูในจวนออกไปพูดข้างนอก ในจวนของเรามีเรื่องใดที่คุยกันไม่ได้หรือเจ้าคะ”“เจ้า! ระ เรื่องนั้น ไม่มีหรอก ข้า… หลงลืมไปชั่วขณะ เช่นนั้นในเมื่อเจ้ามาแล้ว ก็คุยกับพวกนางไปเถอะ เชิญพวกเจ้าตามสบาย ข้าขอตัวก่อน"""ขอบคุณฮูหยินผู้เฒ่าเจ้าค่ะ""เมื่อท่านย่าของนางขอตัวล

ตอนที่ 79 เชื่องเหมือนสุนัขจริง ๆ“เจ้า!”“เอาล่ะไม่ต้องพูดมาก ในเมื่อคนก็กลับมาแล้ว เขาก็ยังไม่ตายสักหน่อย และยังได้อสรพิษมาครบทั้งแปด เช่นนั้นก็เริ่มทำยาถอนพิษได้แล้วล่ะ”“จริงหรือ เช่นนั้นข้าก็จะหายจริง ๆ ใช่หรือไม่คุณหนูฟาง”ผู้ที่ถามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นคือจินหย่าหลี ซานถิงหันไปมองนาง และยิ้มออกมาทันที สองครั้งก่อนที่ฉินเหนียงกับหลี่อวี้หานมาพบนาง มิได้พาจินหย่าหลีมาด้วย แต่ครั้งนี้กลับพามา นั่นแสดงว่าสิ่งที่ซานถิงคิดเอาไว้นั้น ถูกต้องอย่างไม่ต้องเดา‘คิดเอาไว้แล้วว่า คนจิตใจเดรัจฉานอย่างพวกเจ้าสองคน ไม่มีทางกล้าเสี่ยงกับตัวเอง ถึงได้เอาจินหย่าหลีมาเป็นตัวทดลองยาก่อน นับว่าฉลาดมาก แต่เสียใจด้วยฟางฉินเหนียง สิ่งที่เจ้าคิดได้ ข้าเองก็คิดได้เช่นกัน’“ท่านแม่ทัพหลี่ ครั้งนี้ข้าต้องการขอความช่วยเหลือ จากท่านหมอที่จวนของท่าน”“เพราะเหตุใดจึงต้องใช้หมอคนอื่นอีก ไหนเจ้าบอกว่าสามารถจัดการพวกนี้ได้อย่างไรเล่า”ฉินเหนียงรู้สึกสงสัย จึงอดถามไม่ได้ ซานถิงยิ้มก่อนจะตอบกลับไป“เพราะว่าข้ามีตำรับยา แต่การที่ให้ท่านหมอของพวกท่าน ช่วยปรุงและสกัดตัวยาออกมา น่าจะดีกว่าให้ข้าซึ่งมีประสบการณ์น้อย