All Chapters of นางร้ายหวนคืนแค้น: Chapter 11 - Chapter 20

ซานถิงถอนหายใจ เมื่อเห็นว่าสาวใช้โขกศีรษะกับพื้น โดยที่ยังไม่ทันได้สั่งลงโทษแต่อย่างใด ถึงจะดูโหดร้ายที่กดดันจนสาวใช้ผู้นี้ ต้องเอาศีรษะโขกพื้นจนหน้าผากแตก แต่หากไม่ข่มขู่พวกนางเสียบ้าง บ่าวไพร่ในจวนนี้เห็นทีจะแยกนายแยกบ่าวไม่ถูกเสียแล้ว สาวใช้และบ่าวไพร่รอบ ๆ เริ่มกลัวเมื่อเห็นว่าซานถิง มิใช่คุณหนูที่จะยอมให้ผู้ใดรังแกได้ง่าย ๆ“คุณหนูเจ้าคะ ทำเช่นนี้พี่เจินจะบาดเจ็บเอานะเจ้าคะ”ซานถิงเองก็มิได้นึกอยากจะรังแกผู้ใดก่อน หากว่าพวกนางไม่คิดหาเรื่อง ก็คงไม่เจ็บตัวเช่นนี้ หากเป็นชาติก่อน ซานถิงคงไม่รอให้พวกนางได้เอ่ยปาก ก็คงได้ส่งไปเฝ้าสะพานไน่เหอ ก่อนที่จะได้อ้าปากพูดเสียด้วยซ้ำไป แต่บัดนี้นางอยู่ในร่างของคุณหนูใหญ่สกุลฟู่ เรื่องลงมือกับคนที่กล้าดูถูกนางอย่างในชาติก่อน ยังมิอาจทำได้“เจ้ารีบเอาของเข้าไปเก็บเถอะฉีฝู ส่วนเจ้าก็ลุกขึ้นและกลับไปได้แล้ว”เสียงโขกศีรษะหยุดลงไป พร้อมกับกดแช่ไว้ที่พื้นและเปล่งเสียงออกมาด้วยความกลัวสุดชีวิต“ขอบคุณ คุณหนูใหญ่ที่เมตตาเจ้าค่ะ”สาวใช้รีบลุกขึ้น และไม่ลืมที่จะคำนับย่อต่ำให้นางอย่างเต็มพิธีการอีกครั้ง ก่อนจะรีบเดินออกไปจากหน้าเรือนพักของซานถิง แม้ว่าจะ

ฟ่านหลี่ซื่อพูดไม่ออก สายตานางเคียดแค้นเสียจนแทบอยากจะฉีกซานถิงเป็นชิ้น ๆ แต่บัดนี้ฮูหยินผู้เฒ่ากลับนิ่ง และหันมาพูดต่อ“อีกสองวันจะมีงานเลี้ยงที่จวน เนื่องจากเป็นวันคล้ายวันเกิดของข้า ดังนั้นในงานนี้ จะมีแขกในราชสำนักมากมายมาร่วม รวมไปถึงองค์ชายเก้า ว่าที่คู่หมั้นของเจ้าด้วย บิดาของเจ้าคงบอกไปแล้วใช่หรือไม่ว่า งานเลี้ยงในครั้งนี้ ก็เพื่อประกาศเรื่องการหมั้นหมาย ระหว่างองค์ชายเก้ากับเจ้า"‘เข้าเรื่องเสียทีสินะ ดูสิว่าพวกนางต้องการสิ่งใดจากข้ากันแน่’ซานถิงนั่งนิ่ง และมิได้ตอบสิ่งใดกลับไป ฟ่านหลี่ซื่อจึงรีบเอ่ยออกมาก่อน“แหม… น่าเสียดายยิ่งนักที่เยว่เอ๋อร์ของข้า ชอบพอกับองค์ชายหก ทั้งสองก็ผูกสมัครรักใคร่กันดี จึงแต่งให้องค์ชายเก้าผู้นั้นมิได้ เจ้าควรจะดีใจนะคุณหนูใหญ่ จู่ ๆ วาสนาก็หล่นทับอย่างมิได้ตั้งตัวเช่นนี้ ควรจะต้องขอบคุณข้าและท่านย่าของเจ้าให้มาก ๆ ที่นึกถึงเจ้าก่อนเป็นคนแรก”ซานถิงได้แต่ยิ้มกับคำพูดเสแสร้งของฟ่านหลี่ซื่อ ที่พูดราวกับว่าฟู่ซานถิงผู้นี้ เป็นหนี้บุญคุณสกุลฟู่ “ในเมื่อพูดเรื่องนี้ขึ้นมาก็ดีแล้ว ข้าจะพูดเรื่องสินเดิมของแม่เจ้า ที่ทิ้งเอาไว้ก่อนที่นางจะสิ้นใจ ทรัพย์

ฟ่านหลี่ซื่อโกรธจนร้อนไปทั้งตัว เมื่อถูกฟู่ซานถิงยั่วโมโหจนขาดสติ แม้แต่ฮูหยินผู้เฒ่าก็เริ่มเห็นพ้องไปกับซานถิง เพราะจุดอ่อนของท่านย่าก็คือ หน้าตาและชื่อเสียงของสกุลฟู่นั่นเอง เพียงแค่รู้ว่าผู้คนข้างนอกเริ่มพูดถึงสกุลฟู่เช่นนี้ นางก็โมโหขึ้นมาทันที“ไม่ใช่แบบนั้นเจ้าค่ะท่านแม่ ข้าก็แค่ตกใจไปหน่อย พวกเจ้ารีบพานางออกไป โบยสิบทีโทษฐานที่กล้าใช้วาจาไม่ดีกับคุณหนูใหญ่ ไปได้แล้ว”“เจ้าค่ะฮูหยิน”“เฮ้อ วุ่นวายยิ่งนัก เอาล่ะในเมื่อทุกอย่างก็จัดการเรียบร้อยแล้ว ก็มาคุยกันต่อเถอะ”ฟ่านหลี่ซื่อเมื่อเห็นว่าฮูหยินผู้เฒ่าเปลี่ยนเรื่องคุย ก็รีบเดินเข้ามายืนใกล้ ๆ ทันที ซานถิงรู้ดีว่าเรื่องแค่นี้ ไม่ทำให้ความละโมบของทั้งสองคนลดลงไปได้ “ท่านแม่พูดได้ถูกต้องยิ่งนักเจ้าค่ะ”“เอาล่ะซานถิง ย่าจะขอพูดกับเจ้าตรง ๆ บัดนี้ยามข้าวยากหมากแพง อีกทั้งเมืองหลวงพึ่งเกิดภัยพิบัติ เงินทองในจวนก็ต้องใช้สอยอย่างประหยัด การที่ข้าให้คนพาเจ้าหนีตายเข้ามาอยู่ที่นี่ ก็นับว่าช่วยชีวิตของเจ้า และตอบแทนแม่ของเจ้าแล้ว ดังนั้นเรื่องสินเดิมของแม่เจ้า พอจะเป็นไปได้หรือไม่ หากว่าข้าจะขอแบ่งไปให้เยว่เอ๋อร์ เพื่อให้นางใช้เป็นสินเดิม

ฟ่านหลี่ซื้อยิ้มออกมา เมื่อเห็นว่าฮูหยินผู้เฒ่าเอง ก็ไม่สมหวังในทรัพย์สินของสกุลไป๋เช่นกัน ดังนั้นเพราะเรื่องนี้ ทั้งคู่จึงถือว่ายังอยู่ข้างเดียวกัน“นางพูดเกินไปแล้วนะเจ้าคะ ถึงกับกล้าบอกว่าจะนำสินเดิมทั้งหมดออกไปจากสกุลฟู่หลังแต่งงาน เช่นนี้มิเท่ากับข่มขู่ท่านแม่ ผู้เป็นประมุขของจวนหรือเจ้าคะ”“หึ! นางกล้าถึงขนาดด่าเจ้าต่อหน้าบ่าวไพร่ ทำให้เจ้าเกือบจะเสียตำแหน่งผู้ดูแลจวนไปภายในวันเดียว เจ้ายังกล้าดูแคลนนางอีกงั้นหรือ”“ท่านแม่! ข้า….คิดไม่ถึงเลยว่านางเด็กบ้านนอกนี่ จะมีความรู้ ถึงขนาดรู้ว่าทรัพย์สินของมารดานาง มีตราประทับจากทางการทุกชิ้นมากกว่าเจ้าค่ะ”“นั่นสินะ เรื่องนี้ทำให้ข้าเองก็รู้สึกแปลกใจไม่น้อย ฟู่ซานถิงคนนี้ เดิมทีเป็นคนขี้โรค อ่อนแอมาตั้งแต่เด็ก เท่าที่ข้ารู้นอกจากอยู่ในชนบทกับแม่นมที่เลี้ยงนางมา ก็แทบจะไม่รู้อะไรเกี่ยวกับนางอีกเลย ข้าคงจะประมาทนางเกินไปแล้วจริง ๆ”“หรือว่าจะมีคนให้คำปรึกษานางเจ้าคะ”“เป็นไปไม่ได้ ตั้งแต่นางก้าวเท้าเข้าจวนสกุลฟู่ ก็ป่วยตลอดเวลา พึ่งจะฟื้นขึ้นมานี่เองมิใช่หรือ”“แต่ข้าได้ยินว่า วันนี้นางพึ่งจะออกไปเที่ยวนอกจวนเป็นครั้งแรกนะเจ้าคะ เห็นสาวใ

หมิงเล่อหันไปโดยสัญชาตญาณเพราะนางมองไม่เห็น ดาบในมือพาดออกไปจนเกือบถึงใบหน้าของบุตรีราชครูอย่าง “ฟางฉินเหนียง” ซึ่งมาพร้อมกับสหายสนิทของนาง“เจ้าคือผู้ใด หากไม่แสดงตนมา อย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ”“กรี๊ดดดด! ช่างป่าเถื่อนยิ่งนัก รีบวางอาวุธลงเดี๋ยวนี้นะ ท่านผู้นี้ก็คือคุณหนูฟางฉินเหนียง คู่หมั้นของท่านแม่ทัพหลี่ เจ้าต้องคุกเข่าคารวะนาง คุกเข่าสินางตาบอด!” หมิงเล่อกระชับดาบแน่น และรู้สึกเจ็บปวดที่หัวใจ ราวกับถูกใครนำมีดมากรีดกลางอก เมื่อหนึ่งในพวกนางเรียกว่า “นางตาบอด” ซึ่งคำนี้ถือเป็นคำต้องห้ามในจวนแม่ทัพแห่งนี้ เพราะหลี่อวี้หลานสั่งห้ามเอาไว้ แต่วันนี้เขากลับปล่อยให้สาวใช้คู่หมั้นของตัวเอง เรียกนางแบบนี้“ขออภัยคุณหนูฟาง พวกท่านเข้ามาเงียบ ๆ ข้ามองไม่เห็นนึกว่าตัวเงินตัวทอง มาหาไก่ลากลงไปกินในน้ำ ก็เลยต้องป้องกันตัวสักหน่อย“นี่เจ้า! กล้าด่าข้างั้นหรือ อ้อ… ข้ารู้แล้ว เจ้าคงคิดว่าก่อนหน้านี้ ท่านแม่ทัพเอาใจเจ้ามาก ก็เลยได้ใจสินะ”“เป็นแค่องครักษ์ที่ตาบอดแล้ว ไร้ประโยชน์สิ้นดี ฉินเหนียงเจ้าก็อย่าเสียเวลาพูดกับนางเลย คนชั้นต่ำเช่นนี้อยู่ในจวน หากเจ้าแต่งเข้ามาจะเป็นกาลกิณีเอาเปล่า ๆ ทางที่