All Chapters of นางร้ายหวนคืนแค้น: Chapter 51 - Chapter 60

“ข้าทำไมหรืออนุฟ่าน หรือที่ข้าพูดไปไม่ถูกต้อง”“ย่อมไม่ถูกอยู่แล้ว ข้าเป็นฮูหยินสกุลฟู่ นับเป็นผู้ใหญ่ในจวนนี้ เจ้าที่พึ่งมาจากชนบทไม่กี่วัน จู่ ๆ จะมายึดอำนาจในการดูแลจวน เช่นนี้มันถูกต้องที่ไหนกัน”“เช่นนั้นข้าขอถามเจ้ากลับบ้างว่า หากวันนี้ผู้ที่แพ้คือข้า เจ้าและฟู่หนิงเยว่ จะยังยืนยันว่าจะยึดสินเดิมของมารดาข้า และให้ข้ามอบสิทธิ์บุตรสายตรงให้ฟู่หนิงเยว่หรือไม่ หรือว่าเจ้าจะบอกว่าเป็นแค่เรื่องล้อเล่น อย่างที่ทำอยู่ตอนนี้!”เฮือก!!“จะ เจ้า…เจ้า”คนที่ยังเหลืออยู่ในงานเลี้ยง หันมามองทันที เมื่อฟู่ซานถิงเริ่มตะเบ็งเสียงใส่ฟ่านหลี่ซื่อ ท่านย่าของนางอับอายจนแทบไม่อยากนั่งอยู่ที่นี่ “พอได้แล้ว! ฟ่านหลี่ซื่อ ในเมื่อเจ้ากล้าเดิมพัน แพ้ก็คือแพ้ นับจากนี้ไป… หน้าที่ดูแลจวนทั้งหมด ก็มอบให้ซานถิงเป็นผู้ดูแลเถอะ เอาล่ะซานถิง ภายในสองสามวันนี้ ข้าจะให้ฟ่านหลี่ซื่อ เอากุญแจและสมุดบัญชีไปให้เจ้าที่เรือน”“ท่านแม่!”“ขอบคุณท่านย่าเจ้าค่ะ”แม้แต่ฮูหยินผู้เฒ่าก็ไม่สามารถช่วยพวกนางได้ ซานถิงรู้ดีว่าท่าย่าเองก็เป็นจิ้งจอกเฒ่า มากด้วยเล่ห์เหลี่ยม หากนางอยากจะห้าม ก็คงทำตั้งแต่แรกแล้ว แต่นางกลับคิดละโมบใ

“เช่นนั้นขอเวลาอีกสามวัน ข้าจะพยายามหาให้เจอว่า คนร้ายใช้พิษชนิดใดกันแน่ จะได้ไม่ผิดพลาด หากว่าข้าหาได้แล้ว ฉินเหนียงกับข้าคงต้องขอรบกวนความรู้ของเจ้า เพื่อช่วยเหลือสักครั้ง หากช่วยนางได้ คุณหนูฟู่ต้องการสิ่งใด ข้าจะตอบแทนเจ้าอย่างเต็มที่”“เรื่องนั้นเอาไว้ก่อนเถอะ ที่มาของพิษก็ยังไม่รู้แน่ คนก็ยังไม่ได้รักษา อย่าพึ่งด่วนรับปากเลยเจ้าค่ะ”“ข้าเชื่อว่าพี่อวี้หลานจะหาตัวพิษทั้งแปดชนิดนี้เจอ หลังจากนั้นข้าคงต้องขอร้องให้เจ้าช่วยข้าด้วย”“พวกท่านไปหามาให้ได้ก่อน เรื่องหลังจากนี้ต้องใช้ความรู้วิชาแพทย์ ในเมื่อพวกท่านบอกว่ามีหมออยู่ในจวน เช่นนั้นก็ไม่ยากแล้ว”“ใช่แล้วท่านหมอฝู เป็นหมอที่เก่งมาก ในเมืองหลวงแห่งนี้นอกจากเขาแล้ว ข้ายังไม่เคยเห็นผู้ใด รักษาโรคประหลาดและหายยากได้อย่างเขามาก่อน"“งั้นหรือ แล้วเหตุใดก่อนหน้านี้ เขาถึงช่วยรักษาเจ้าไม่ได้เล่า”“นั่น! เอ่อ…”“นั่นเป็นเพราะว่าศาสตร์ที่ท่านหมอฝูร่ำเรียนมา มิได้ใช้ยาพิษเพื่อรักษา จึงไม่รู้วิธีแก้ เขาร่ำเรียนวิชาแพทย์ที่เน้นรักษา ไม่ใช่ทำร้ายคน ดังนั้นจึงไม่สามารถถอนพิษที่ร้ายกาจเช่นนี้ได้”“แต่เขากลับรู้ว่า ต้องใช้เลือดจากหัวใจคน ถึงจะท

หลี่อวี้หลานขมวดคิ้วเข้มดุจหมึก มองแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวลขององค์ชายหก เขายิ่งนึกประหลาดใจมากกว่าเดิม“ฟู่ซานถิง ท่านหมายถึงคุณหนูใหญ่ฟู่งั้นหรือ เหตุใดจึงต้องระแวงนาง ทั้ง ๆ ที่นางก็เป็นแค่เพียงสตรีคนหนึ่ง”“สตรีคนหนึ่งงั้นหรือ หึ! เพียงแค่วันเดียว นางฉกชิงโฉนดที่นา และจวนพระราชทานที่แพงที่สุดของข้าไป พร้อมกับเงินอีกหนึ่งพันตำลึง อีกทั้งทำลายชื่อเสียงทำให้ข้าอับอาย เจ้ารู้หรือไม่ว่า วันนี้นางใช้เรื่องนี้เป็นเดิมพัน นอกจากที่ดินและเงินของข้าแล้ว ยังได้สิทธิ์ดูแลจวนสกุลฟู่ไปด้วย เจ้ายังคิดว่านางเป็นแค่สตรีธรรมดาอยู่อีกหรือ”“ท่านว่าอย่างไรนะ นางถึงกับ… ทำเรื่องใหญ่เช่นนี้ได้งั้นหรือ ฮูหยินผู้เฒ่ายินยอมด้วยหรือพ่ะย่ะค่ะ”“นางแก่นั่นจะพูดอะไรได้ นางกลัวสกุลฟู่ที่หรูหราแต่เน่าในของนางจะเสื่อมเสีย จึงได้แต่ยอมรับความพ่ายแพ้ วันนี้ฟู่ซานถิงแสดงความโดดเด่น หักหน้าแม้กระทั่งเซียนพิณอย่างฟู่หนิงเยว่ และยังทำให้ข้าอับอายคนทั้งเมืองหลวง ยังมีสิ่งใดที่นางทำไม่ได้อีก หากไม่รีบกำจัดนางกับจวินซือหยาง ใจข้าคงอยู่ไม่เป็นสุข”ซานถิงที่แอบฟังอยู่ นึกขำอยู่ในใจกับท่าทางโมโหขององค์ชายหก ตอนนี้หลี่อวี้

ฝ่ามือที่รัดรอบเอวนางอยู่เริ่มคลายออก มีดปลายแหลมลดลง ซานถิงยอมยืนนิ่ง ๆ เพื่อวัดใจเขา บุรุษหนุ่มร่างสูงถอยออกไป นางเห็นแววตาเขาไม่ชัดเพราะความมืด แต่น้ำเสียงหลังจากนั้น ทำให้นางถึงกับแปลกใจ“ขออภัย เมื่อครู่นี้ข้าเสียมารยาท ไม่คิดว่าเจ้าจะเป็นสตรี”“ไม่เป็นไร ท่านรีบตามข้ามา ข้าจะพาท่านออกจากที่นี่”“แต่ข้างนอกนั่น…”“องครักษ์ในจวนไม่เคยเข้ามาที่เรือนแห่งนี้ พวกเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีประตูลับอีกแห่งอยู่ที่นี่ ตามข้ามาเงียบ ๆ หลังจากออกไปแล้ว เราก็ต่างคนต่างไป อย่าได้ถามสิ่งใดกันอีก ตกลงหรือไม่”“อืม ตกลง”บุรุษชุดดำพยักหน้าให้นาง เขาจับตามจังหวะเสียงพูดของนางได้ เพียงแต่ไม่มั่นใจว่า สตรีตรงหน้านี้จะใช่คนที่เขาคิดหรือไม่ หากว่าใช่เหตุใดนางจึงแอบเข้ามาในจวนแม่ทัพกลางดึก และดูเหมือนว่าจะคุ้นเคยกับที่นี่ดีอีกด้วย‘ไม่มีทาง ต้องไม่ใช่นางแน่นอน’ทั้งสองคนเดินอ้อมมาทางสวนป่ารกร้างด้านหลัง ซึ่งมีประตูลับเล็ก ๆ ซ่อนอยู่ เมื่อออกมาได้แล้ว ซานถิงก็ไม่ทิ้งแม้แต่คำร่ำลา นางรีบวิ่งและใช้วิชาพรางกาย หลบหนีไปในความมืดทันที“ว่องไวดุจสายลมเช่นนี้เชียว นางเป็นใครกันแน่ แล้วเหตุใดจึงแอบเข้าไปที่จวนแม่ทัพ

“เก็บ…พุทราหรือพ่ะย่ะค่ะ”เย่กงและคนอื่น ๆ ไม่กล้าสบตากัน เมื่อทราบถึงเหตุผลที่องค์ชายเก้าจะเชิญฟู่ซานถิงมาหาที่ตำหนัก “มีอะไรน่าแปลกหรืออย่างไร อีกสามวันพุทราก็น่าจะสุกได้ที่แล้ว ได้เวลาเก็บอีกรอบพอดี มีอะไรข้องใจงั้นหรือ"“มะ ไม่มีพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมรับทราบแล้ว อีกสามวันจะให้คนรีบส่งเทียบเชิญไปที่จวนสกุลฟู่ตามรับสั่งพ่ะย่ะค่ะ”เย่กงรีบรับคำสั่งในทันที "เอาล่ะคืนนี้ก็ดึกมากแล้ว อย่าลืมว่าต้องสืบเรื่องของหลี่อวี้หลานและองค์ชายหกต่อ ไปได้แล้ว”""พ่ะย่ะค่ะ""วันถัดมา / จวนสกุลฟู่ซานถิงนั่งจิบชาและอ่านตำราอยู่ในห้อง พร้อมกับหยิบถุงพุทราที่องค์ชายเก้ามอบให้มาวางข้าง ๆ ไม่ลืมที่จะหยิบพุทรามากินพร้อมกับชาที่ฉีฝูรินมาให้“อืม… พุทราขององค์ชายเก้า ดูท่าจะอร่อยมากจริง ๆ นะเจ้าคะ คุณหนูถึงกับกินไม่หยุดเลย”“อร่อยมากจริง ๆ นั่นแหละ ใกล้จะหมดแล้วด้วยสิ น่าเสียดาย”ซานถิงเอ่ยขึ้น และหันไปสนใจกับตำราแพทย์ในมือ ซึ่งนางไปซื้อมาจากร้านขายตำราเมื่อวันก่อน แต่ไม่ทันจะจิบชาจอกที่สอง สาวใช้ของเรือนหน้า ก็เดินมาเข้ามาหานาง“เรียนคุณหนูใหญ่ ฮูหยินให้ท่านไปพบที่เรือนเสวียนฮวาเจ้าค่ะ"ซานถิงเพียงแค่ชำเลืองม