All Chapters of นางร้ายหวนคืนแค้น: Chapter 31 - Chapter 40

“คุณหนูใหญ่เจ้าคะ”“อ้อ ไปกันเถอะ”ซานถิงเดินตามจูหลิงเข้าไปในห้องโถงแล้ว ผู้ที่กำลังนั่งจิบชาหรงจิ่งอยู่ในศาลา ยกยิ้มมุมปากออกมาเล็กน้อย ก่อนจะยกน้ำชาที่องครักษ์ข้างกาย เป็นผู้รินให้มาจิบ“องค์ชาย งานเลี้ยงจะเริ่มแล้วนะพ่ะย่ะค่ะ”“แม่นางเมื่อครู่นี้ก็คือฟู่ซานถิง ว่าที่พระชายาของข้างั้นหรือเย่กง”“พ่ะย่ะค่ะ”“เย่กง” องครักษข้างกายขององค์ชายเก้า “จวินซือหยาง” ตอบกลับไป พัดจีบสีขาวห้อยพู่ประดับหยกแกะสลักชั้นดี ถูกคลี่ออกมาและโบกเพียงเล็กน้อยจากมือเจ้าของ เมื่อมองตามหลังสตรีที่กำลังเดินเข้าสู่โถงงานเลี้ยงในจวนเสนาบดีไป“มิใช่ว่านางคือสตรีบอบบาง อ่อนแอตั้งแต่เด็กที่เติบโตอยู่ในชนบท ที่เจ้าเคยบอกคนนั้นหรอกหรือ”“เป็นนางไม่ผิดแน่พ่ะย่ะค่ะองค์ชาย แต่ว่าไม่รู้เหตุใด วันนี้จึงมีเรื่องน่าประหลาดใจเกี่ยวกับนางมากนัก”“หึ! ดูเหมือนว่าทั้งข้าและนาง จะเป็น “คนขี้โรค อ่อนแอ ไร้อำนาจ” ไม่ต่างกันเลยสินะนี่”เย่กงเพียงแค่สะดุดกับคำว่า ขี้โรค อ่อนแอ ไร้อำนาจที่ออกมาจากปากขององค์ชาย แต่ก็ไม่กล้าตอบอะไรกลับไป“ว่าที่พระชายาของข้าผู้นี้ ชักน่าสนใจแล้วสิ”“องค์ชาย… พระองค์บอกว่าจะมาที่นี่ในวันนี้ ก็เพื่อยก

ฟู่หนิงเยว่ถึงกับตกตะลึง นางไม่คิดเลยว่ารูปโฉมขององค์ชายเก้าที่ท่านพ่อเคยบอกว่าอ่อนแอ ขี้โรค จะรูปงามมากกว่าองค์ชายหก ว่าที่คู่หมั้นของนางเสียอีก“ท่านแม่เจ้าคะ เหตุใดองค์ชายเก้าผู้นี้ถึงได้…รูปงามนัก เช่นนี้มิเท่ากับว่า ฟู่ซานถิงผู้นั้นได้ของดีไปหรอกหรือเจ้าคะ”ฟ่านหลี่ซื่อหันไปใช้หลังมือบัง เพื่อจะกระซิบบุตรสาว“ต่อให้เขาจะรูปงามแล้วอย่างไรเล่า ว่ากันว่าองค์ชายเก้ามีโรคประจำตัว ที่รักษาไม่หาย อาจจะอายุสั้น เจ้าอยากจะเป็นหม้ายตั้งแต่ยังสาว หรือว่าอยากดูแลผู้ป่วยติดเตียงในวันข้างหน้ากันเล่า”หนิงเยว่รู้สึกตัวในทันใด เมื่อเห็นว่าองค์ชายเก้าเดินผ่านนางไป เพื่อไปทักทายฮูหยินผู้เฒ่าที่ด้านหน้า และแอบไอเล็กน้อย นางก็พลันยิ้มออกมาทันที และไม่ได้สนใจเขาอีก“จริงด้วยเจ้าค่ะ ลูกลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิทเลย ถึงอย่างไรเขาก็เป็นได้แค่ไม้ประดับในราชวงศ์เท่านั้น”“ดีแล้วที่เจ้าคิดได้ ว่าแต่เหตุใดวันนี้องค์ชายหก ถึงยังไม่เสด็จมาเสียทีเล่า”“นั่นสิเจ้าคะ หรือว่าจะเกิดเรื่องอันใดขึ้น”ทั้งสองมิได้ใส่ใจองค์ชายเก้า เมื่อเขาเดินเข้ามาใกล้ ซานถิงเพียงแค่มองแต่มิได้เอ่ยสิ่งใดออกมา จนกระทั่งมาคำนับทักทายท่านย่

ซานถิงและองค์ชายเก้า ต่างนั่งนิ่งจิบชาในจอกของตนเอง และพลันคิดในใจ‘กองทัพฉางซั่วที่มีแต่ชื่อ กินเบี้ยหวัดราชสำนักไปวัน ๆ แต่กลับไร้ผลงานที่จับต้องได้ พี่หกก็เป็นเพียงแค่แม่ทัพแต่ในนามที่ไร้ฝีมือ ยังกล้ายกมาอ้างถึงอีกหรือ'‘องค์ชายหกที่ดีแต่เปลือก ไร้ซึ่งกำลัง มีเพียงชื่อเสียงจอมปลอม อาศัยเพียงบารมีของกองทัพเกราะทองของหลี่อวี้หลานเป็นตัวบังหน้า ยังกล้ามาโอ้อวดอยู่แถวนี้''ช่างไร้ยางอายเสียจริง’“น้องเก้าเจ้าไม่คิดที่จะ… แนะนำให้ข้ารู้จัก ว่าที่น้องสะใภ้บ้างหรือ”เมื่อองค์ชายหกเอ่ยปาก องค์ชายเก้าจึงหันมาคำนับให้เขาหนึ่งครั้ง และแนะนำซานถิง“ขออภัยพี่หก ข้าละเลยแล้ว นี่คือคุณหนูใหญ่สกุลฟู่ นามว่าฟู่ซานถิง ว่าที่คู่หมั้นของข้าเอง”สิ้นเสียงประกาศนั้น ก็นับได้ว่าองค์ชายเก้ายอมรับฟู่ซานถิง เป็นว่าที่พระชายา เรื่องนี้ทำให้เสนาบดีฟู่ ฮูหยินผู้เฒ่าและคนสกุลฟู่ ยิ้มออกมาได้ทันที ฟู่ซานถิงคำนับให้กับองค์ชายหกอย่างเป็นพิธีอีกครั้ง“หม่อมฉันฟู่ซานถิง คารวะองค์ชายหกเพคะ”เพียงแค่เห็นใบหน้าที่งดงามหมดจดของฟู่ซานถิง จวินเฮ่อหลิงก็ถึงกับตกตะลึงไปเล็กน้อย แม้จะทราบว่านางมาจากชนบท แต่องค์ชายหกกลับคิดไม

ทุกสายตาหันมามองฟู่ซานถิง และประเมินนางไปไม่น้อย โดยเฉพาะองค์ชายหกและหลี่อวี้หลาน องค์ชายเก้าที่นั่งอยู่ข้าง ๆ นาง รีบหันมาถามทันที“ดูเหมือนว่านางอยากจะลองหยั่งเชิงเจ้า หรือไม่ก็คงอยากจะหาเรื่องนะ หากว่าเจ้าไม่อยากทำ ข้าสามารถช่วยเจ้าได้นะ”ซานถิงชำเลืองมองสีหน้าและแววตาของฟู่หนิงเยว่ ก็รู้ได้ถึงจุดประสงค์ นางอยากให้ซานถิงรู้สึกอับอาย เพราะที่สกุลฟู่รู้เพียงว่า ฟู่ซานถิงเป็นเด็กสาวบ้านนอก ที่ไร้ซึ่งวิชาความรู้ในศาสตร์ทั้งสี่ ( พิณ กลอน อักษร วาดภาพ) ฟู่หนิงเยว่จึงกล้าท้าทายนาง แต่ผู้ที่พูดต่อเป็นท่านย่าของนาง ซึ่งเกรงว่าซานถิง จะทำให้สกุลฟู่ขายหน้า “เอาล่ะช่างเถอะ ถิงเอ่อร์เองก็พึ่งจะหายป่วยมา อีกทั้งยังไม่เคยฝึกซ้อมการดีดพิณมาก่อน เอาไว้โอกาสหน้าก็แล้วกัน”“ท่านย่าจะไม่ถามท่านพี่ก่อนหรือเจ้าคะ”“เยว่เอ๋อร์ พอได้แล้ว”“ท่านพ่อ ข้าก็แค่… ไม่อยากจะได้ความโดดเด่นเพียงผู้เดียว ก็แค่อยากให้ท่านพี่ได้แสดงความสามารถ ลูกคิดว่าอย่างน้อย องค์ชายเก้าก็อยากจะเห็นนะเพคะว่า คู่หมั้นของพระองค์ มีความสามารถเพียงใด หรือว่าท่านพี่… ท่านไม่กล้าหรือเจ้าคะ”ฟู่ซานถิงมองไปรอบ ๆ เริ่มเห็นสายตาเย้ยหยัน และ

“เจ้าแน่ใจหรือว่า นางไม่เคยเรียนมาก่อน เกรงว่าครั้งนี้ คงถูกสาวใช้ของนางหลอกเข้าแล้ว”“นางสารเลว! เจ็บใจยิ่งนัก”ฟ่านหลี่ซื่อและหนิงเยว่ ได้แต่นั่งนิ่งไร้ตัวตน เพราะฟู่ซานถิงไม่เพียงแต่บรรเลงดนตรีได้ไพเราะ จนสะกดทุกคนในห้องโถงได้แล้ว ยังลบคำสบประมาททุกอย่างลงในคราเดียว เพราะเสียงปรบมือจากท่านราชครู“ยอดเยี่ยม! ยอดเยี่ยมยิ่งนัก ไม่คิดเลยว่าก่อนชีวิตนี้จะสิ้น ยังมีโอกาสได้รับฟังบทเพลงที่ไพเราะและล้ำค่าตลอดกาลเช่นนี้ ขอบใจเจ้ามากคุณหนูใหญ่ฟู่"ฟู่ซานถิงลุกขึ้นมา และคำนับให้ราชครูด้วยท่าทีอ่อนน้อม “ขอบคุณท่านราชครูเจ้าค่ะ”“ยอดเยี่ยมมาก เสนาบดีฟู่ ท่านมีบุตรสาวที่มากความสามารถจริง ๆ ข้าขอชื่นชมด้วยใจจริง”“ท่านราชครูกล่าวเกินไปแล้ว ขอบคุณท่านยิ่งนักขอรับ ขอบคุณ ๆ เอาล่ะถิงเอ๋อร์ วันนี้เจ้าแสดงฝีมือได้อย่างยอดเยี่ยม พ่อจะมอบรางวัลให้เจ้า”“ขอบคุณท่านพ่อเจ้าค่ะ”เมื่อเสนาบดีเอ่ยว่าจะมอบรางวัล สีหน้าของสองแม่ลูก อนุฟ่านและหนิงเยว่ ก็มองด้วยความไม่พอใจทันที แต่นางกลับไม่กล้าเอ่ยสิ่งใดออกมา เพราะยังต้องระวังท่าที อีกทั้งยังอยู่ต่อหน้าองค์ชายหก ซึ่งบัดนี้หันไปชื่นชมฟู่ซานถิง“ข้าเห็นด้วยกับท่