All Chapters of นางร้ายหวนคืนแค้น: Chapter 21 - Chapter 30

“ไม่นะ กรี๊ดดดดดด”เสียงกรีดร้องของหมิงเล่อ ไม่ได้ทำให้หลี่อวี้หลานเมตตานางเลยสักนิด โชคดีที่นางมีวรยุทธ์ และรักษาลมปราณได้ จึงพยายามเกร็งกายเอาไว้ เพื่อไม่ให้กระทบครรภ์ของนาง เสียงหัวเราะเยาะของสตรีที่อยู่ใกล้เขา ดังมาพอที่นางจะได้ยิน‘แค้นนี้ข้าต้องเอาคืนเป็นแน่ หลี่อวี้หลาน ท่านมันไม่ใช่คน!’“ท่านแม่ทัพ ครบสิบไม้แล้วขอรับ”“พวกเจ้าให้สาวใช้พานางกลับไป”“ขอรับ”หมิงเล่อจำได้ว่า นางต้องพักฟื้นอยู่เกือบเดือน หลังจากที่ถูกโบยจนลุกไม่ขึ้น แม้ว่าจะมีสาวใช้มาคอยดูแล แต่ทุกคนกลับไม่เคยรู้เลยว่า หมิงเล่อกำลังมีครรภ์ จนกระทั่งอาเต๋อ แอบเอายามาให้นาง“ข้าไม่อยู่เพียงเดือนเดียว เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้”“เด็กน้อยเจ้าอย่าโทษตัวเองเลย ยาของข้าเล่า”“อยู่นี่ขอรับ ข้าสั่งสาวใช้เอาไว้แล้ว ต้มดื่มพร้อมกับยาสมานแผล พวกเขาจะไม่สงสัย แต่ว่าพี่หมิิงเล่อ ท่านอย่าทำให้ตัวเองบาดเจ็บเช่นนี้บ่อย ๆ มันจะไม่เป็นผลดีกับลูกในท้องของท่านนะขอรับ”“ขอบใจเจ้ามากนะ ข้าเข้าใจแล้ว”“คุณหนูเจ้าคะ!”ซานถิงตกใจจนตัวโยน เมื่อฉีฝูเรียกนางด้วยเสียงที่ดัง มากพอที่ทำให้ซานถิงที่ตกอยู่ในภวังค์ของห้วงเวลาความแค้นในชาติก่อน“คุณหนูเห

หมิงเล่อตกใจสุดชีวิต เมื่อหนึ่งในผู้มาเยือนพูดเช่นนี้ นางไม่รู้ว่าเรื่องที่นางตั้งครรภ์ หลุดไปถึงฟางฉินเหนียงได้อย่างไร แต่ในตอนนี้ นางกับลูกในท้องไม่ปลอดภัยเสียแล้ว“อย่าเข้ามานะ มิเช่นนั้นข้า…”“จับนางเอาไว้!”“เจ้าค่ะ”สาวใช้สองคน รีบกดทับตัวหมิงเล่อเอาไว้ เพื่อไม่ให้นางหนี บาดแผลที่พึ่งจะดีขึ้น กลับเริ่มปวดแสบปวดร้อนขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อถูกพวกนางตอกย้ำเข้าไป ฉินเหนียงจึงหยิบยาบางอย่างออกมา และมองไปที่หมิงเล่อ“จวนแม่ทัพนี้มีฮูหยินเอกได้เพียงคนเดียว และข้าเองก็มิได้ใจกว้างมากพอ ดังนั้นคงจะไม่มีทางยอมให้ผู้ใด บังอาจมีบุตรให้ท่านแม่ทัพก่อนข้าไปได้หรอก หมิงเล่อ… วันนี้เจ้าจงบอกลาลูกในท้องของเจ้าเสียเถอะ!”“อย่านะ!”สาวใช้สกุลฟาง จับนางอ้าปาก เพื่อให้ฉินเหนียงกรอกยาเข้าไป ไม่นานหมิงเล่อก็ดิ้นรน จนกระทั่งหยิบมีดปลายแหลมขึ้นมาได้ ก็ฟาดไปทั่วจนกระทั่ง…“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด ใบหน้าข้า แย่แล้ว นางสารเลวกล้าแทงข้างั้นหรือ อย่าอยู่เลย!”จินหย่าหลีที่ถูกฟันที่ปลายคาง จนแผลยาวลงไปถึงลำคอ ก็รู้สึกโกรธขึ้นมาทันที“กรอกยาใส่ปากก็ตายแค่ลูก ทางที่ดีอย่าอยู่เลยทั้งแม่ทั้งลูก ฉินเหนียง! เจ้ารีบจัดการนางซ

สิ้นเสียงทักทายของฟางฉินเหนียง นางก็รีบเดินเข้าไปเกาะแขนบุรุษหนุ่ม ที่บัดนี้ดูเคร่งขรึมและสีหน้านิ่ง ใบหน้าที่คุ้นตานี้ เพียงแค่ได้มองเห็นอีกครั้ง ซานถิงก็ถึงกับรีบใช้มือกุมที่หัวใจของนาง ราวกับว่ามันถูกมีดกรีดแทงลงมาอีกครั้ง ฉีฝูเมื่อเห็นก็รีบเข้าไปพยุงร่างของคุณหนูทันที“คุณหนูเจ้าคะ ท่านรู้สึกไม่สบายหรือเจ้าคะ เหตุใดจึงหน้าซีดเช่นนี้”“ปละ เปล่า ไม่มีอะไร ข้าไม่ได้เป็นอะไร”แม้นว่าจะบอกฉีฝูไปเช่นนั้น แต่หัวใจของซานถิงในยามนี้ เต้นรัวแรงราวกับมาคนใช้ค้อนทุบตีซ้ำ ๆ บาดแผลที่ถูกกรีดหัวใจ ทุกรอยมีดที่เคยถูกชายผู้นี้กรีดลงมา เหมือนกับจะทำให้นางรู้สึกเจ็บที่หน้าอกข้างซ้ายขึ้นมาอีกครั้ง ชาติก่อนหลี่อวี้หาน เป็นชายคนเดียวที่หมิงเล่อมอบทั้งกายและหัวใจให้ แต่กลับถูกตอบแทนด้วยความตาย เขากรีดหัวใจของนางออกมา เพียงเพื่อต้องการทำยาถอนพิษให้สตรีอีกคน ซึ่งอยู่ข้างกายเขาในตอนนี้ ซ้ำร้ายยังลงมือฆ่านาง โดยไม่สนใจว่าจะมีลูกที่อยู่ในครรภ์ ด้วยมือของเขาเองอีกด้วย‘หลี่อวี้หลาน ในชาตินี้ต่อให้ข้าต้องเอาชีวิตเข้าแลก ก็จะต้องให้คนชั่วช้าสารเลวอย่างเจ้า ต้องชดใช้ให้กับสองชีวิตที่ต้องตาย ทั้งตัวข้า และลูกขอ

ซานถิงและสาวใช้ทั้งสอง หยุดรอขบวนเสด็จขององค์ชายเก้า ซึ่งได้ชื่อว่าเป็น ว่าที่คู่หมั้นของนาง เดินผ่านไปด้านในจวน ในชาติก่อนนางได้ยินข่าวว่า องค์ชายเก้าผู้นี้เป็นคนเก็บตัว เพราะมีโรคประจำตัวมาตั้งแต่เด็ก อีกทั้งร่างกายยังอ่อนแอ ไร้วรยุทธ์แม้ว่าจะมีความรู้ทางปราชญ์มากกว่าองค์ชายคนอื่น ๆ แต่ก็ยังอยู่นอกสายพระเนตรฮ่องเต้“เขาก็คือ… องค์ชายเก้างั้นหรือ”“ใช่เจ้าค่ะคุณหนู"“เช่นนั้นพวกเราเดินเลี่ยงไปทางอื่นก็แล้วกัน จะได้ไม่ต้องขวางทางองค์ชายไปหาท่านพ่อ”“เจ้าค่ะ เช่นนั้นเชิญคุณหนูใหญ่ตามบ่าวมาทางนี้เถิดเจ้าค่ะ”จูหลิงคำนับ และเดินนำทางซานถิงเลี่ยงไปยังด้านหลังสวน เพื่อจะเข้าด้านหลังของเรือนเสวียนฮวา จะได้ไม่ต้องเดินผ่านโถงงานเลี้ยงข้างหน้า เมื่อมาถึงหน้าเรือน จูหลิงจึงรีบพานางเดินเข้าไปในเรือน ที่มีฮูหยินผู้เฒ่าและฟ่านหลี่ซื่อรออยู่“คารวะท่านย่าเจ้าค่ะ”“อืม ลุกขึ้นเถอะ เอ๊ะ! เหตุใดเจ้าจึงสวมชุดที่ทั้งเก่าทั้งดูโทรมเช่นนี้ ไม่ได้สวมชุดที่ฟ่านหลี่ซื่อจัดเอาไว้ให้หรอกหรือ”ซานถิงอมยิ้มเล็กน้อยระหว่างที่ก้มหน้า เมื่อนางเดาถูกว่า ฟ่านหลี่ซื่อไม่ได้แจ้งต่อท่านย่าว่า ส่งชุดเช่นใดมาให้นาง“ท่านย

เฮือก!!….“ท่านแม่ ข้าผิดไปแล้วเจ้าค่ะ ต่อไปข้าไม่กล้าขัดคำสั่งท่านอีกแล้ว”“ท่านย่า… หลานยอมตายเสียดีกว่า ที่จะต้องแต่งงานกับคนขี้โรคอย่างองค์ชายเก้าผู้นั้น ท่านย่าต้องช่วยหลานนะเจ้าคะ”ฮูหยินผู้เฒ่าได้แต่ถอนหายใจ ไม่คิดเลยว่าหลานสาวที่มาจากชนบท นอกจากจะมิใช่สตรีที่ควบคุมง่ายแล้ว ยังมีเล่ห์เหลี่ยมและชั้นเชิงที่แม้แต่นางก็ยังตามไม่ทัน โชคดีที่วันนี้นางทราบเรื่องก่อน จึงรีบสั่งให้แก้ไขได้ทันการ แม้ว่าคนในงานเลี้ยง จะเริ่มมองฟ่านหลี่ซื่อแปลก ๆ ไปก็ตาม แต่ก็ยังมิได้กล่าวถึงบุตรชายของนาง ซึ่งรั้งตำแหน่งเสนาบดี นั่นก็นับว่ายังพอรับได้ห้องแต่งตัว เรือนเสวียนฮวา“นี่คือชุดที่ฮูหยินสั่งให้นำมาให้คุณหนุใหญ่ ฮูหยินผู้เฒ่าแจ้งว่าจะต้องออกไปรับแขกด้านนอก คงจะมิได้มาช่วยท่านแต่งตัวแล้ว อย่างไรคุณหนูใหญ่แต่งตัวเสร็จ ก็ให้คนไปเรียกบ่าวที่ด้านนอก บ่าวจะพาท่านไปที่งานเลี้ยงเองเจ้าค่ะ”“ขอบใจมากนะจูหลิง”“เช่นนั้นบ่าวไม่รบกวนแล้ว เชิญคุณหนูใหญ่เปลี่ยนชุดเถิดเจ้าค่ะ”เมื่อจูหลิง สาวใช้ผู้รู้ความเดินออกไปแล้ว ฉีฝูก็เดินเหม่อลอยไปจับชุดผ้าไหมอวิ๋นจิ่นด้วยความชื่นชม “คุณหนูท่านนี่ยอดเยี่ยมไปเลย งานผ้าไหม