All Chapters of นางร้ายหวนคืนแค้น: Chapter 61 - Chapter 70

“ท่านย่าช่างเป็นคนที่ยอดเยี่ยม หาผู้ใดเปรียบได้ไม่ เช่นนี้พวกเราก็ไม่ต้องเหนื่อยที่จะทวงสินเดิมจากนางแล้ว เพราะถึงอย่างไรอีกไม่ช้า นางก็จะต้องคายสินเดิมเหล่านั้น แปลงเป็นเงินคืนกลับเข้ามาสกุลฟู่อยู่ดี แผนการนี้ยอดไปเลยเจ้าค่ะ"“คราวนี้ข้าจะดูสิว่า ก่อนที่จะถึงกำหนดงานอภิเษกที่ฝ่าบาทกำหนด นางจะแก้ปัญหาการเงินในสกุลฟู่อย่างไร”เรือนของซานถิงเมื่อซานถิงกลับมาที่เรือน ก็รีบนำสมุดบัญชีมากางดูทันที โดยมีฉีฝูยืนเฝ้าอยู่ข้าง ๆ เพียงเปิดไปไม่กี่หน้า ซานถิงก็วางสมุดบัญชีลงกับโต๊ะทันที“คิดเอาไว้แล้วไม่มีผิด”“มีอะไรหรือเจ้าคะคุณหนู ท่านพึ่งจะพลิกสมุดบัญชีไปไม่ถึงครึ่งเล่มเลยนะเจ้าคะ หรือว่า….”“ข้าคิดเอาไว้อยู่แล้วว่ามีบางอย่างผิดปกติ แต่ไม่คิดว่าจะมากขนาดนี้ เดิมทีสกุลฟู่เป็นสกุลเก่าแก่ แม้ว่าจะรับช่วงต่อในตำแหน่งขุนนางมาสามรุ่น แต่ทรัพย์สินและมรดก กลับมิได้มีมากมายถึงเพียงนั้น ตอนนี้บัญชีในจวนก็แทบจะติดลบ แม้ว่าจะมีร้านค้าผ้าไหมและโรงน้ำชาเล็ก ๆ อยู่ข้างนอก แต่ก็มิได้ทำกำไรมากมายเท่าที่ควร เพราะยังหาคนจัดการไม่ได้”“อะไรนะ เช่นนั้นก็แปลว่า… พวกนางจงใจจะโยนภาระที่หนักอึ้งนี้ มาให้ท่านจัดการ ท

“ฟู่ซานถิง ในเมื่อเจ้าเป็นผู้ประกาศรับหน้าที่นี้เอง เช่นนั้นก็จัดการเอาเองเลยสิ ตอนนี้เจ้าเป็นคนดูแลจวนมิใช่หรือ หากว่าเงินไม่พอ ก็แค่เอาสินเดิมของมารดาเจ้า ออกมาขายแล้วเปลี่ยนเป็นเงิน ก็ไม่ต้องเดือดร้อนพวกเราใช่หรือไม่เจ้าคะท่านพ่อ ท่านย่า”“ฟู่หนิงเยว่ ทางออกในการแก้ปัญหาที่ข้าบอกว่า มีแค่เพียงทางเดียว ย่อมไม่ใช่เรื่องนั้นแน่นอน หากว่าทุกคนไม่ยอมลดค่าใช้จ่ายส่วนตัวลง เช่นนั้นนับจากนี้ต่อไป ค่าบ่าวไพร่ สาวใช้และรายการสิ่งของที่ซื้อในนามส่วนตัว ข้าจะหักจากเงินเบี้ยหวัดรายเดือนของแต่ละคน หากยังจ่ายไม่พออีก ก็คงจัดการกันเอาเอง”“ว่าอย่างไรนะ!”“ข้ายังพูดไม่จบ ในเมื่อทุกคนไม่ยอมลดการใช้เงินลง เช่นนั้นนับจากนี้ไป เบี้ยหวัดที่จ่ายให้ในทุก ๆ ดือนทุกคนจะได้นำไปบริหารเอง ส่วนเบี้ยหวัดของสาวใช้และบ่าวไพร่ส่วนกลาง ข้าจะจัดการเอง นอกเหนือจากนั้น พวกท่านก็หาเงินจ่ายด้วยตัวเอง”“ไม่ได้นะ เจ้าบ้าไปแล้วหรือฟู่ซานถิง”“ข้าน่ะหรือที่บ้า เจ้ายังฟังไม่จบเลยนะ นี่แค่เรื่องแรกเท่านั้น ฉีฝู เอาบัญชีส่วนเกินมา”“เจ้าค่ะ”“อะ อะไรนะ บัญชีอะไร ส่วนเกินอะไรกัน ท่านแม่เจ้าคะ”ซานถิงเหลือบมองสีหน้าของฟ่านหลี่ซื่

“เจ้าค่ะ”วันนี้ฟู่ซานถิงทำให้จวนสกุลฟู่ ราวกับถูกฟ้าผ่ากลางฤดูร้อน หลังจากที่นางได้อำนาจการดูแลจวนมา ก็ทำให้ทั้งจวนสั่นคลอน หลังจากนั้นฉีฝูที่ออกไปจัดสำรับมาให้ก็พบว่า เรือนใหญ่ของฮูหยิน และเรือนเสวียนฮวา เริ่มจัดการกับสิ่งของและทรัพย์สินบางส่วน เพื่อจะได้รีบหาเงินนำมาใช้หนี้“ข้างนอกนั่นวุ่นวายกันไปหมด คุณหนูรองกรีดร้องราวกับคนบ้า ที่ฮูหยินขายสาวใช้ของนางไปถึงสามคนในทีเดียว ส่วนฮูหยินผู้เฒ่า ก็เริ่มเก็บเครื่องเรือนและของราคาแพงลงหีบ เพื่อจะให้สาวใช้นำไปขายเจ้าค่ะ คุณหนูครั้งนี้ท่านคิดว่า… พวกนางเริ่มหวาดกลัวท่านจริง ๆ หรือว่าแค่แสร้งทำไปอย่างนั้นเองเจ้าคะ”ซานถิงวางพู่กันไปกับแท่น เมื่อฟังฉีฝูรายงานจบ รอยยิ้มก็คลี่ออกมาเล็กน้อย“พวกนางไม่ได้กลัวข้าหรอก ที่ยอมขายทรัพย์สินที่เกินจำเป็นไป บางทีอาจจะเป็นการช่วยนางทางอ้อมก็ได้”“อย่างไรหรือเจ้าคะ ข้าไม่เข้าใจ”“ฟ่านหลี่ซื่อเป็นคนที่เคยจนแล้วมาร่ำรวย นางใช้เงินฟุ่มเฟือยเพราะตลอดชีวิตไม่เคยมั่งมี ก็เลยซื้อของที่ไม่จำเป็น รวมถึงสาวใช้บ่าวไพร่ที่มาคอยรองมือรองเท้า สุดท้ายก็จัดการไม่ได้ เงินทองที่มีก็ไม่พอใช้จ่าย นางหาทางออกไม่ได้ก็เลยเริ่มทำ

“ขอบพระทัยองค์ชาย นี่ท่าน… ไม่สบายหรือเพคะ”สีหน้าที่ซีดเผือดมากกว่าวันก่อนที่นางเห็น และน้ำเสียงที่แหบพร่า ทำเอานางรู้สึกแปลกใจ เหตุใดผ่านไปเพียงไม่กี่วัน เขาถึงได้ป่วยลงมากเช่นนี้“ก็แค่โรคเก่าน่ะ ข้าไม่เป็นไรมากหรอก”“แต่วันก่อน ข้ายังคิดว่าท่าน…”“องค์ชาย ได้เวลาดื่มยาแล้วพ่ะย่ะค่ะ”“ขอบใจมากเย่กง”เย่กงยกถาดยามาให้องค์ชายดื่ม กลิ่นยาที่โชยเข้าจมูกนางมา ทำให้ซานถิงรู้ทันทีว่าเขาป่วยเพราะอะไร‘ยานี่มีส่วนผสมของตานเซิน หงฮวา ซานชีและตังกุย ยารักษาเกี่ยวกับโรคหัวใช้ ช้ำในและบำรุงเลือด หรือว่าเขาจะฝืนไปร่วมงานเลี้ยง แท้จริงแล้วแทบจะเดินไม่ไหวจริง ๆ งั้นหรือ’“ซานถิง”“อ้อ ขออภัยองค์ชาย ข้าเสียมารยาทแล้ว”“ไม่หรอกเป็นข้าต่างหากที่เสียมารยาท ที่ต้องให้เจ้ามาเห็นในช่วงที่ยังไม่หายป่วย แค่ก แค่ก แล้วยังเชิญเจ้ามา ขายหน้าเจ้าแล้วจริง ๆ”“องค์ชายอย่าคิดมากสิเพคะ เรื่องการเจ็บป่วยเป็นเรื่องปกติ พระองค์ทรงดูแลสุขภาพให้ดีก่อนจะดีกว่านะเพคะ”เมื่อเห็นว่านางรีบตัดบท เขาก็รีบยกมือขึ้นมาทันที“แม้ว่าข้าจะป่วยเช่นนั้น แต่ก็มิได้จะเสียมารยาทถึงกับเชิญเจ้ามาและไล่กลับเลยหรอกนะ ขอบใจเย่กง”เย่กงนำผ้าค

“เอ่อ… ข้าขอโทษเพคะ คือว่าข้ายัง….”ฝ่ามือขององค์ชาย รีบเอื้อมมาจับนาง เพื่อให้นางรู้สึกอุ่นใจ และไม่ตกใจกับคำล้อเล่นของเขา ก่อนจะตอบกลับไป“สำหรับเจ้ากับข้า อย่าใช้คำว่าขอความช่วยเหลือ หากมีสิ่งใดที่เจ้าอยากให้ข้าช่วยทำ แค่บอกมาคำเดียวข้าก็ยินดีที่จะช่วยเจ้าเต็มที่ ไหนลองว่ามาสิ เจ้าต้องการให้ข้าทำอะไร”ซานถิงยิ้มขึ้นมาในทันที เมื่อองค์ชายเก้าพูดเช่นนี้ออกมา นางคิดไม่ผิดจริง ๆ ที่มาหาเขาในวันนี้ “จริงหรือเพคะ”“แน่นอน แต่ข้าก็มีข้อแลกเปลี่ยนนะซานถิง”“ข้อแลกเปลี่ยนหรือเพคะ เช่นนั้นท่าน… ต้องการสิ่งใดหรือเพคะ”“เจ้าน่ะเอาแต่เรียกข้าว่าองค์ชาย ๆ จนข้ารู้สึกเอียนจะแย่แล้ว ในเมื่อพวกเราเป็นคู่หมั้นกัน แม้ว่าจะเป็นตามราชโองการ แต่สำหรับข้าแล้ว ช่างเถอะข้าจะบอกว่า ในเมื่อข้าเรียกเจ้าว่าซานถิง เช่นนั้นต่อไปเมื่อเราอยู่ด้วยกัน เจ้าก็เรียกขานข้าด้วยนามเถิด”“อย่างไรนะเพคะ แต่ว่านั่นเป็น…”“ทำไมล่ะ หรือว่าในยามเข้าหอ เจ้าก็จะยังเรียกข้าว่าองค์ชายเช่นนี้อยู่ร่ำไปงั้นหรือ”ซานถิงรู้สึกว่าใบหน้านางร้อนผ่าวราวกับจับไข้ เมื่อถูกองค์ชายเก้าที่เริ่มพูดจารุกเข้ามา ทำเอาหัวใจที่แทบไร้ความรู้สึกของนาง