All Chapters of The Billionaire Who Watched me Die: Chapter 211 - Chapter 217

POV: Karen Hindi ko alam kung bakit, pero bigla na lang tumakbo si Angela papunta sa kinatatayuan ko. Huminto siya sa harap ko at ngumiti. "Ate... Ate Karen," mahina ngunit masaya niyang bati. "Kinagagalak kitang makilala." Hindi ako agad nakapagsalita. Bago pa man ako makapag-react, niyakap niya ako. Sa yakap na iyon, unti-unting nawala ang kaba sa dibdib ko. Akala ko... galit siya sa akin. Akala ko, sisisihin niya ako sa lahat ng nangyari. Pero mali pala ako. Mahina kong ibinalik ang yakap niya. Nang lingunin ko sina Mama at Papa, nakita ko ang mga ngiti sa kanilang mga labi. "Napakabuti talaga ni Angela," emosyonal na sabi ni Mama. "Kahit labing-anim na taon siyang nawalay sa atin, wala siyang kahit katiting na galit kay Karen." Napangiti ako. Marahil... Magiging maayos din ang lahat. Ngunit sa mismong sandaling iyon, naramdaman kong lalo pang humigpit ang yakap ni Angela. Lumapit ang labi niya sa aking tainga. At sa mahinang boses na kami lang ang makakarinig, bu

Aakyat na sana ako papunta sa aking silid nang bigla kong narinig ang nagmamadaling yabag ni Helda sa likuran ko. Bago pa ako tuluyang makahakbang sa susunod na baitang ng hagdan, mariin niyang hinablot ang aking pulsuhan. "Bastos kang bata ka!" galit niyang sigaw. "Kahit si Angela ang pinalaki ko sa loob ng labing-anim na taon, ikaw pa rin ang anak ko!" Napangiwi ako sa higpit ng pagkakahawak niya. "Bitiwan mo ako!" sigaw ko habang pilit binabawi ang aking kamay. Ngunit lalo lang niyang hinigpitan ang hawak. Sa gitna ng aming paghihilahan, nawalan ako ng balanse. Nadulas ang paa ko sa gilid ng hagdan. Napabitaw si Helda sa gulat, ngunit huli na. Nagkandamali ang aking mga hakbang habang pilit akong kumakapit sa handrail upang hindi tuluyang mahulog. Hindi ko na naabot ang handrail. Dumulas ang mga daliri ko habang tuluyan akong nawalan ng balanse. "A-ahh!" Sunod-sunod na tumama ang likod, balikat, at ulo ko sa bawat baitang ng hagdan. Malalakas na kalabog ang umalingawn

Habang nakatayo sila sa guest lounge, nakita ko ang mabilis na pagbabago sa ekspresyon ni Helda at Angela. Pinalitan ng isang kampanteng ngiti ang kaninang takot at pangamba sa kanilang mga mukha. "Sige," malamig na panggagaya ni Helda, pilit na ibinabalik ang kanyang kunwaring dignidad. "Kung 'yan ang gusto ninyo, papayag kami sa DNA test ng pamilya Monteverde. Wala kaming itinatago. Ang katotohanan ay katotohanan." Tumingin sa akin si Angela nang may patagong pagmamayabang. Bahagyang umangat ang sulok ng kanyang labi habang nakatitig sa akin. Napakunot ang noo ko. Bakit bigla silang naging kumpiyansa? Sa unang buhay ko, mabilis na lumabas ang resulta na nagpapatunay na si Angela ang tunay na Monteverde at ako ang anak ni Helda. Akala ko noong una ay aksidente o purong swerte lang ang lahat. Ngunit sa pagbabago ng kanilang mood ngayon, biglang pumasok sa isip ko ang isang napakalaking katotohanan: May malakas na taong nasa likod nila. May kasabwat sila—isang taong may sapat na

Mariin kong kinagat ang labi ko hanggang sa malasap ko ang bahagyang alat ng dugo. Tama si Angela—sa paningin nina Mama at Papa, ako ang may kasalanan. Ang pagiging agresibo ko sa pag-imbestiga ay ginamit niya para palabasing ako ang kontrabida at siya ang api. Pero habang inaalalayan nina Mama at Papa si Angela pabalik sa main house para malapatan ng yelo ang noo nito, nakatayo pa rin ako sa dilim ng silid, hawak ang puting sobre na naglalaman ng katotohanan. Hindi nila alam na ang ebidensyang hawak ko ay may kopya na naka-save din sa cloud storage ng personal kong laptop—isang bagay na hindi kayang burahin o sirain ng kahit anong arte ni Angela. Mag-iyakan muna kayo,sa isip ko. *Bukas, sa harap ng buong Monteverde Foundation charity gala, sabay nating sasalubunin ang karma. Kinabukasan, naging abala ang buong mansyon sa pag-aayos para sa taunang charity gala. Ang Monteverde Foundation ang pinakamalaking philanthropic organization sa lungsod, at dinaluhan ito ng mga kilalang nego